1. ۱صوفیی آمد به سوی خانه روزخانه یک در بود و زن با کفش‌دوز
2. ۲جفت گشته با رهی خویش زناندر آن یک حجره از وسواس تن
3. ۳چون بزد صوفی به جد در چاشتگاههر دو درماندند نه حیلت نه راه
4. ۴هیچ معهودش نبد کو آن زمانسوی خانه باز گردد از دکان
5. ۵قاصدا آن روز بی‌وقت آن مروعاز خیالی کرد تا خانه رجوع
6. ۶اعتماد زن بر آن کو هیچ باراین زمان فا خانه نامد او ز کار
7. ۷آن قیاسش راست نامد از قضاگرچه ستارست هم بدهد سزا
8. ۸چونک بد کردی بترس آمن مباشزانک تخمست و برویاند خداش
9. ۹چند گاهی او بپوشاند که تاآیدت زان بد پشیمان و حیا
10. ۱۰عهد عمر آن امیر مؤمنانداد دزدی را به جلاد و عوان
11. ۱۱بانگ زد آن دزد کای میر دیاراولین بارست جرمم زینهار
12. ۱۲گفت عمر حاش لله که خدابار اول قهر بارد در جزا
13. ۱۳بارها پوشد پی اظهار فضلباز گیرد از پی اظهار عدل
14. ۱۴تا که این هر دو صفت ظاهر شودآن مبشر گردد این منذر شود
15. ۱۵بارها زن نیز این بد کرده بودسهل بگذشت آن و سهلش می‌نمود
16. ۱۶آن نمی‌دانست عقل پای‌سستکه سبو دایم ز جو ناید درست
17. ۱۷آنچنانش تنگ آورد آن قضاکه منافق را کند مرگ فجا
18. ۱۸نه طریق و نه رفیق و نه اماندست کرده آن فرشته سوی جان
19. ۱۹آنچنان کین زن در آن حجره جفاخشک شد او و حریفش ز ابتلا
20. ۲۰گفت صوفی با دل خود کای دو گبراز شما کینه کشم لیکن به صبر
21. ۲۱لیک نادانسته آرم این نفستا که هر گوشی ننوشد این جرس
22. ۲۲از شما پنهان کشد کینه محقاندک اندک هم‌چو بیماری دق
23. ۲۳مرد دق باشد چو یخ هر لحظه کملیک پندارد بهر دم بهترم
24. ۲۴هم‌چو کفتاری که می‌گیرندش و اوغرهٔ آن گفت کین کفتار کو
25. ۲۵هیچ پنهان‌خانه آن زن را نبودسمج و دهلیز و ره بالا نبود
26. ۲۶نه تنوری که در آن پنهان شودنه جوالی که حجاب آن شود
27. ۲۷هم‌چو عرصهٔ پهن روز رستخیزنه گو و نه پشته نه جای گریز
28. ۲۸گفت یزدان وصف این جای حرجبهر محشر لا تری فیها عوج