1. ۱چونک تنهااش بدید آن ساده مردزود او قصد کنار و بوسه کرد
2. ۲بانگ بر وی زد به هیبت آن نگارکه مرو گستاخ ادب را هوش دار
3. ۳گفت آخر خلوتست و خلق نیآب حاضر تشنهٔ هم‌چون منی
4. ۴کس نمی‌جنبد درینجا جز که بادکیست حاضر کیست مانع زین گشاد
5. ۵گفت ای شیدا تو ابله بوده‌ایابلهی وز عاقلان نشنوده‌ای
6. ۶باد را دیدی که می‌جنبد بدانبادجنبانیست اینجا بادران
7. ۷جزو بادی که به حکم ما درستبادبیزن تا نجنبانی نجست
8. ۸جنبش این جزو باد ای ساده مردبی‌تو و بی‌بادبیزن سر نکرد
9. ۹جنبش باد نفس کاندر لبستتابع تصریف جان و قالبست
10. ۱۰گاه دم را مدح و پیغامی کنیگاه دم را هجو و دشنامی کنی
11. ۱۱پس بدان احوال دیگر بادهاکه ز جزوی کل می‌بیند نهی
12. ۱۲باد را حق گه بهاری می‌کنددر دیش زین لطف عاری می‌کند
13. ۱۳بر گروه عاد صرصر می‌کندباز بر هودش معطر می‌کند
14. ۱۴می‌کند یک باد را زهر سموممر صبا را می‌کند خرم‌قدوم
15. ۱۵باد دم را بر تو بنهاد او اساستا کنی هر باد را بر وی قیاس
16. ۱۶دم نمی‌گردد سخن بی‌لطف و قهربر گروهی شهد و بر قومیست زهر
17. ۱۷مروحه جنبان پی انعام کسوز برای قهر هر پشه و مگس
18. ۱۸مروحهٔ تقدیر ربانی چراپر نباشد ز امتحان و ابتلا
19. ۱۹چونک جزو باد دم یا مروحهنیست الا مفسده یا مصلحه
20. ۲۰این شمال و این صبا و این دبورکی بود از لطف و از انعام دور
21. ۲۱یک کف گندم ز انباری ببینفهم کن کان جمله باشد همچنین
22. ۲۲کل باد از برج باد آسمانکی جهد بی مروحهٔ آن بادران
23. ۲۳بر سر خرمن به وقت انتقادنه که فلاحان ز حق جویند باد
24. ۲۴تا جدا گردد ز گندم کاههاتا به انباری رود یا چاهها
25. ۲۵چون بماند دیر آن باد وزانجمله را بینی به حق لابه‌کنان
26. ۲۶همچنین در طلق آن باد ولادگر نیاید بانگ درد آید که داد
27. ۲۷گر نمی‌دانند کش راننده اوستباد را پس کردن زاری چه خوست
28. ۲۸اهل کشتی همچنین جویای بادجمله خواهانش از آن رب العباد
29. ۲۹همچنین در درد دندانها ز باددفع می‌خواهی بسوز و اعتقاد
30. ۳۰از خدا لابه‌کنان آن جندیانکه بده باد ظفر ای کامران
31. ۳۱رقعهٔ تعویذ می‌خواهند نیزدر شکنجهٔ طلق زن از هر عزیز
32. ۳۲پس همه دانسته‌اند آن را یقینکه فرستد باد رب‌العالمین
33. ۳۳پس یقین در عقل هر داننده هستاینک با جنبنده جنباننده هست
34. ۳۴گر تو او را می‌نبینی در نظرفهم کن آن را به اظهار اثر
35. ۳۵تن به جان جنبد نمی‌بینی تو جانلیک از جنبیدن تن جان بدان
36. ۳۶گفت او گر ابلهم من در ادبزیرکم اندر وفا و در طلب
37. ۳۷گفت ادب این بود خود که دیده شدآن دگر را خود همی‌دانی تو لد