1. ۱می‌کشید از بیهشی‌اش در بیاناندک اندک از کرم صدر جهان
2. ۲بانگ زد در گوش او شه کای گدازر نثار آوردمت دامن گشا
3. ۳جان تو کاندر فراقم می‌طپیدچونک زنهارش رسیدم چون رمید
4. ۴ای بدیده در فراقم گرم و سردبا خود آ از بی‌خودی و باز گرد
5. ۵مرغ خانه اشتری را بی خردرسم مهمانش به خانه می‌برد
6. ۶چون به خانه مرغ اشتر پا نهادخانه ویران گشت و سقف اندر فتاد
7. ۷خانهٔ مرغست هوش و عقل ماهوش صالح طالب ناقهٔ خدا
8. ۸ناقه چون سر کرد در آب و گلشنه گل آنجا ماند نه جان و دلش
9. ۹کرد فضل عشق انسان را فضولزین فزون‌جویی ظلومست و جهول
10. ۱۰جاهلست و اندرین مشکل شکارمی‌کشد خرگوش شیری در کنار
11. ۱۱کی کنار اندر کشیدی شیر راگر بدانستی و دیدی شیر را
12. ۱۲ظالمست او بر خود و بر جان خودظلم بین کز عدلها گو می‌برد
13. ۱۳جهل او مر علمها را اوستادظلم او مر عدلها را شد رشاد
14. ۱۴دست او بگرفت کین رفته دمشآنگهی آید که من دم بخشمش
15. ۱۵چون به من زنده شود این مرده‌تنجان من باشد که رو آرد به من
16. ۱۶من کنم او را ازین جان محتشمجان که من بخشم ببیند بخششم
17. ۱۷جان نامحرم نبیند روی دوستجز همان جان کاصل او از کوی اوست
18. ۱۸دردمم قصاب‌وار این دوست راتا هلد آن مغز نغزش پوست را
19. ۱۹گفت ای جان رمیده از بلاوصل ما را در گشادیم الصلا
20. ۲۰ای خود ما بی‌خودی و مستی‌اتای ز هست ما هماره هستی‌ات
21. ۲۱با تو بی لب این زمان من نو به نورازهای کهنه گویم می‌شنو
22. ۲۲زانک آن لبها ازین دم می‌رمدبر لب جوی نهان بر می‌دمد
23. ۲۳گوش بی‌گوشی درین دم بر گشابهر راز یفعل الله ما یشا
24. ۲۴چون صلای وصل بشنیدن گرفتاندک اندک مرده جنبیدن گرفت
25. ۲۵نه کم از خاکست کز عشوهٔ صباسبز پوشد سر بر آرد از فنا
26. ۲۶کم ز آب نطفه نبود کز خطابیوسفان زایند رخ چون آفتاب
27. ۲۷کم ز بادی نیست شد از امر کندر رحم طاوس و مرغ خوش‌سخن
28. ۲۸کم ز کوه سنگ نبود کز ولادناقه‌ای کان ناقه ناقه زاد زاد
29. ۲۹زین همه بگذر نه آن مایهٔ عدمعالمی زاد و بزاید دم به دم
30. ۳۰بر جهید و بر طپید و شاد شادیک دو چرخی زد سجود اندر فتاد