1. ۱گفت ای عنقای حق جان را مطافشکر که باز آمدی زان کوه قاف
2. ۲ای سرافیل قیامتگاه عشقای تو عشق عشق و ای دلخواه عشق
3. ۳اولین خلعت که خواهی دادنمگوش خواهم که نهی بر روزنم
4. ۴گرچه می‌دانی بصفوت حال منبنده‌پرور گوش کن اقوال من
5. ۵صد هزاران بار ای صدر فریدز آرزوی گوش تو هوشم پرید
6. ۶آن سمیعی تو وان اصغای توو آن تبسمهای جان‌افزای تو
7. ۷آن بنوشیدن کم و بیش مراعشوهٔ جان بداندیش مرا
8. ۸قلبهای من که آن معلوم تستبس پذیرفتی تو چون نقد درست
9. ۹بهر گستاخی شوخ غره‌ایحلمها در پیش حلمت ذره‌ای
10. ۱۰اولا بشنو که چون ماندم ز شستاول و آخر ز پیش من بجست
11. ۱۱ثانیا بشنو تو ای صدر ودودکه بسی جستم ترا ثانی نبود
12. ۱۲ثالثا تا از تو بیرون رفته‌امگوییا ثالث ثلاثه گفته‌ام
13. ۱۳رابعا چون سوخت ما را مزرعهمی ندانم خامسه از رابعه
14. ۱۴هر کجا یابی تو خون بر خاکهاپی بری باشد یقین از چشم ما
15. ۱۵گفت من رعدست و این بانگ و حنینز ابر خواهد تا ببارد بر زمین
16. ۱۶من میان گفت و گریه می‌تنمیا بگریم یا بگویم چون کنم
17. ۱۷گر بگویم فوت می‌گردد بکاور نگویم چون کنم شکر و ثنا
18. ۱۸می‌فتد از دیده خون دل شهابین چه افتادست از دیده مرا
19. ۱۹این بگفت و گریه در شد آن نحیفکه برو بگریست هم دون هم شریف
20. ۲۰از دلش چندان بر آمد های هویحلقه کرد اهل بخارا گرد اوی
21. ۲۱خیره گویان خیره گریان خیره‌خندمرد و زن خرد و کلان حیران شدند
22. ۲۲شهر هم هم‌رنگ او شد اشک ریزمرد و زن درهم شده چون رستخیز
23. ۲۳آسمان می‌گفت آن دم با زمینگر قیامت را ندیدستی ببین
24. ۲۴عقل حیران که چه عشق است و چه حالتا فراق او عجب‌تر یا وصال
25. ۲۵چرخ بر خوانده قیامت‌نامه راتا مجره بر دریده جامه را
26. ۲۶با دو عالم عشق را بیگانگیاندرو هفتاد و دو دیوانگی
27. ۲۷سخت پنهانست و پیدا حیرتشجان سلطانان جان در حسرتش
28. ۲۸غیر هفتاد و دو ملت کیش اوتخت شاهان تخته‌بندی پیش او
29. ۲۹مطرب عشق این زند وقت سماعبندگی بند و خداوندی صداع
30. ۳۰پس چه باشد عشق دریای عدمدر شکسته عقل را آنجا قدم
31. ۳۱بندگی و سلطنت معلوم شدزین دو پرده عاشقی مکتوم شد
32. ۳۲کاشکی هستی زبانی داشتیتا ز هستان پرده‌ها برداشتی
33. ۳۳هر چه گویی ای دم هستی از آنپردهٔ دیگر برو بستی بدان
34. ۳۴آفت ادراک آن قالست و حالخون بخون شستن محالست و محال
35. ۳۵من چو با سوداییانش محرممروز و شب اندر قفس در می‌دمم
36. ۳۶سخت مست و بی‌خود و آشفته‌ایدوش ای جان بر چه پهلو خفته‌ای
37. ۳۷هان و هان هش دار بر ناری دمیاولا بر جه طلب کن محرمی
38. ۳۸عاشق و مستی و بگشاده زبانالله الله اشتری بر ناودان
39. ۳۹چون ز راز و ناز او گوید زبانیا جمیل الستر خواند آسمان
40. ۴۰ستر چه در پشم و پنبه آذرستتا همی‌پوشیش او پیداترست
41. ۴۱چون بکوشم تا سرش پنهان کنمسر بر آرد چون علم کاینک منم
42. ۴۲رغم انفم گیردم او هر دو گوشکای مدمغ چونش می‌پوشی بپوش
43. ۴۳گویمش رو گرچه بر جوشیده‌ایهمچو جان پیدایی و پوشیده‌ای
44. ۴۴گوید او محبوس خنبست این تنمچون می اندر بزم خنبک می‌زنم
45. ۴۵گویمش زان پیش که گردی گروتا نیاید آفت مستی برو
46. ۴۶گوید از جام لطیف‌آشام منیار روزم تا نماز شام من
47. ۴۷چون بیاید شام و دزدد جام منگویمش وا ده که نامد شام من
48. ۴۸زان عرب بنهاد نام می مدامزانک سیری نیست می‌خور را مدام
49. ۴۹عشق جوشد بادهٔ تحقیق رااو بود ساقی نهان صدیق را
50. ۵۰چون بجویی تو بتوفیق حسنباده آب جان بود ابریق تن
51. ۵۱چون بیفزاید می توفیق راقوت می بشکند ابریق را
52. ۵۲آب گردد ساقی و هم مست آبچون مگو والله اعلم بالصواب
53. ۵۳پرتو ساقیست کاندر شیره رفتشیره بر جوشید و رقصان گشت و زفت
54. ۵۴اندرین معنی بپرس آن خیره راکه چنین کی دیده بودی شیره را
55. ۵۵بی تفکر پیش هر داننده هستآنک با شوریده شوراننده هست