1. ۱همچو مریم گوی پیش از فوت ملکنقش را کالعوذ بالرحمن منک
2. ۲دید مریم صورتی بس جان‌فزاجان‌فزایی دلربایی در خلا
3. ۳پیش او بر رست از روی زمینچون مه وخورشید آن روح الامین
4. ۴از زمین بر رست خوبی بی‌نقابآنچنان کز شرق روید آفتاب
5. ۵لرزه بر اعضای مریم اوفتادکو برهنه بود و ترسید از فساد
6. ۶صورتی که یوسف ار دیدی عیاندست از حیرت بریدی چو ...ن
7. ۷همچو گل پیشش برویید آن ز گلچون خیالی که بر آرد سر ز دل
8. ۸گشت بی‌خود مریم و در بی‌خودیگفت بجهم در پناه ایزدی
9. ۹زانک عادت کرده بود آن پاک‌جیبدر هزیمت رخت بردن سوی غیب
10. ۱۰چون جهان را دید ملکی بی‌قرارحازمانه ساخت زان حضرت حصار
11. ۱۱تا به گاه مرگ حصنی باشدشکه نیابد خصم راه مقصدش
12. ۱۲از پناه حق حصاری به ندیدیورتگه نزدیک آن دز برگزید
13. ۱۳چون بدید آن غمزه‌های عقل‌سوزکه ازو می‌شد جگرها تیردوز
14. ۱۴شاه و لشکر حلقه در گوشش شدهخسروان هوش بیهوشش شده
15. ۱۵صد هزاران شاه مملوکش برقصد هزاران بدر را داده به دق
16. ۱۶زهره نی مر زهره را تا دم زندعقل کلش چون ببیند کم زند
17. ۱۷من چگویم که مرا در دوخته‌ستدمگهم را دمگه او سوخته‌ست
18. ۱۸دود آن نارم دلیلم من برودور از آن شه باطل ما عبروا
19. ۱۹خود نباشد آفتابی را دلیلجز که نور آفتاب مستطیل
20. ۲۰سایه کی بود تا دلیل او بوداین بس استش که ذلیل او بود
21. ۲۱این جلالت در دلالت صادقستجمله ادراکات پس او سابقست
22. ۲۲جمله ادراکات بر خرهای لنگاو سوار باد پران چون خدنگ
23. ۲۳گر گریزد کس نیابد گرد شهور گریزند او بگیرد پیش ره
24. ۲۴جمله ادراکات را آرام نیوقت میدانست وقت جام نی
25. ۲۵آن یکی وهمی چو بازی می‌پردوآن دگر چون تیر معبر می‌درد
26. ۲۶وان دگر چون کشتی با بادبانوآن دگر اندر تراجع هر زمان
27. ۲۷چون شکاری می‌نمایدشان ز دورجمله حمله می‌فزایند آن طیور
28. ۲۸چونک ناپیدا شود حیران شوندهمچو جغدان سوی هر ویران شوند
29. ۲۹منتظر چشمی به هم یک چشم بازتا که پیدا گردد آن صید به ناز
30. ۳۰چون بماند دیر گویند از ملالصید بود آن خود عجب یا خود خیال
31. ۳۱مصلحت آنست تا یک ساعتیقوتی گیرند و زور از راحتی
32. ۳۲گر نبودی شب همه خلقان ز آزخویشتن را سوختندی ز اهتزاز
33. ۳۳از هوس وز حرص سود اندوختنهر کسی دادی بدن را سوختن
34. ۳۴شب پدید آید چو گنج رحمتیتا رهند ازحرص خود یکساعتی
35. ۳۵چونک قبضی آیدت ای راه‌روآن صلاح تست آتش دل مشو
36. ۳۶زآنک در خرجی در آن بسط و گشادخرج را دخلی بباید زاعتداد
37. ۳۷گر هماره فصل تابستان بدیسوزش خورشید در بستان شدی
38. ۳۸منبتش را سوختی از بیخ و بنکه دگر تازه نگشتی آن کهن
39. ۳۹گر ترش‌رویست آن دی مشفق استصیف خندانست اما محرقست
40. ۴۰چونک قبض آید تو در وی بسط بینتازه باش و چین میفکن در جبین
41. ۴۱کودکان خندان و دانایان ترشغم جگر را باشد و شادی ز شش
42. ۴۲چشم کودک همچو خر در آخُرستچشم عاقل در حساب آخِرست
43. ۴۳او در آخر چرب می‌بیند علفوین ز قصاب آخرش بیند تلف
44. ۴۴آن علف تلخست کین قصاب دادبهر لحم ما ترازویی نهاد
45. ۴۵رو ز حکمت خور علف کان را خدابی غرض دادست از محض عطا
46. ۴۶فهم نان کردی نه حکمت ای رهیزانچ حق گفتت کلوا من رزقه
47. ۴۷رزق حق حکمت بود در مرتبتکان گلوگیرت نباشد عاقبت
48. ۴۸این دهان بستی دهانی باز شدکو خورندهٔ لقمه‌های راز شد
49. ۴۹گر ز شیر دیو تن را وابریدر فطام اوبسی نعمت خوری
50. ۵۰ترک‌جوشش شرح کردم نیم‌خاماز حکیم غزنوی بشنو تمام
51. ۵۱در الهی‌نامه گوید شرح اینآن حکیم غیب و فخرالعارفین
52. ۵۲غم خور و نان غم‌افزایان مخورزانک عاقل غم خورد کودک شکر
53. ۵۳قند شادی میوهٔ باغ غمستاین فرح زخمست وآن غم مرهمست
54. ۵۴غم چو بینی در کنارش کش به عشقاز سر ربوه نظر کن در دمشق
55. ۵۵عاقل از انگور می بیند همیعاشق از معدوم شی بیند همی
56. ۵۶جنگ می‌کردند حمالان پریرتو مکش تا من کشم حملش چو شیر
57. ۵۷زانک زان رنجش همی‌دیدند سودحمل را هر یک ز دیگر می‌ربود
58. ۵۸مزد حق کو مزد آن بی‌مایه کواین دهد گنجیت مزد و آن تسو
59. ۵۹گنج زری که چو خسپی زیر ریگبا تو باشد ان نباشد مرده ریگ
60. ۶۰پیش پیش آن جنازه‌ت می‌دودمونس گور و غریبی می‌شود
61. ۶۱بهر روز مرگ این دم مرده باشتا شوی با عشق سرمد خواجه‌تاش
62. ۶۲صبر می‌بیند ز پردهٔ اجتهادروی چون گلنار و زلفین مراد
63. ۶۳غم چو آیینه‌ست پیش مجتهدکاندرین ضد می‌نماید روی ضد
64. ۶۴بعد ضد رنج آن ضد دگررو دهد یعنی گشاد و کر و فر
65. ۶۵این دو وصف از پنجهٔ دستت ببینبعد قبض مشت بسط آید یقین
66. ۶۶پنجه را گر قبض باشد دایمایا همه بسط او بود چون مبتلا
67. ۶۷زین دو وصفش کار و مکسب منتظمچون پر مرغ این دو حال او را مهم
68. ۶۸چونک مریم مضطرب شد یک زمانهمچنانک بر زمین آن ماهیان