1. ۱اسپ داند بانگ و بوی شیر راگرچه حیوانست الا نادرا
2. ۲بل عدو خویش را هر جانورخود بداند از نشان و از اثر
3. ۳روز خفاشک نیارد بر پریدشب برون آمد چو دزدان و چرید
4. ۴از همه محروم‌تر خفاش بودکه عدو آفتاب فاش بود
5. ۵نه تواند در مصافش زخم خوردنه بنفرین تاندش مهجور کرد
6. ۶آفتابی که بگرداند قفاشاز برای غصه و قهر خفاش
7. ۷غایت لطف و کمال او بودگرنه خفاشش کجا مانع شود
8. ۸دشمنی گیری بحد خویش گیرتا بود ممکن که گردانی اسیر
9. ۹قطره با قلزم چو استیزه کندابلهست او ریش خود بر می‌کند
10. ۱۰حیلت او از سبالش نگذردچنبرهٔ حجرهٔ قمر چون بر درد
11. ۱۱با عدو آفتاب این بد عتابای عدو آفتاب آفتاب
12. ۱۲ای عدو آفتابی کز فرشمی‌بلرزد آفتاب و اخترش
13. ۱۳تو عدو او نه‌ای خصم خودیچه غم آتش را که تو هیزم شدی
14. ۱۴ای عجب از سوزشت او کم شودیا ز درد سوزشت پر غم شود
15. ۱۵رحمتش نه رحمت آدم بودکه مزاج رحم آدم غم بود
16. ۱۶رحمت مخلوق باشد غصه‌ناکرحمت حق از غم و غصه‌ست پاک
17. ۱۷رحمت بی‌چون چنین دان ای پدرناید اندر وهم از وی جز اثر