1. ۱ظاهرست آثار و میوهٔ رحمتشلیک کی داند جز او ماهیتش
2. ۲هیچ ماهیات اوصاف کمالکس نداند جز به آثار و مثال
3. ۳طفل ماهیت نداند طمث راجز که گویی هست چون حلوا ترا
4. ۴کی بود ماهیت ذوق جماعمثل ماهیات حلوا ای مطاع
5. ۵لیک نسبت کرد از روی خوشیبا تو آن عاقل چو تو کودک‌وشی
6. ۶تا بداند کودک آن را از مثالگر نداند ماهیت یا عین حال
7. ۷پس اگر گویی بدانم دور نیستور ندانم گفت کذب و زور نیست
8. ۸گر کسی گوید که دانی نوح راآن رسول حق و نور روح را
9. ۹گر بگویی چون ندانم کان قمرهست از خورشید و مه مشهورتر
10. ۱۰کودکان خرد در کتابهاو آن امامان جمله در محرابها
11. ۱۱نام او خوانند در قرآن صریحقصه‌اش گویند از ماضی فصیح
12. ۱۲راست‌گو دانیش تو از روی وصفگرچه ماهیت نشد از نوح کشف
13. ۱۳ور بگویی من چه دانم نوح راهمچو اویی داند او را ای فتی
14. ۱۴مور لنگم من چه دانم فیل راپشه‌ای کی داند اسرافیل را
15. ۱۵این سخن هم راستست از روی آنکه بماهیت ندانیش ای فلان
16. ۱۶عجز از ادراک ماهیت عموحالت عامه بود مطلق مگو
17. ۱۷زانک ماهیات و سر سر آنپیش چشم کاملان باشد عیان
18. ۱۸در وجود از سر حق و ذات اودورتر از فهم و استبصار کو
19. ۱۹چونک آن مخفی نماند از محرمانذات و وصفی چیست کان ماند نهان
20. ۲۰عقل بحثی گوید این دورست و گوبی ز تاویل محالی کم شنو
21. ۲۱قطب گوید مر ترا ای سست‌حالآنچ فوق حال تست آید محال
22. ۲۲واقعاتی که کنونت بر گشودنه که اول هم محالت می‌نمود
23. ۲۳چون رهانیدت ز ده زندان کرمتیه را بر خود مکن حبس ستم