1. ۱همچو گرمابه که تفسیده بودتنگ آیی جانت پخسیده شود
2. ۲گرچه گرمابه عریضست و طویلزان تبش تنگ آیدت جان و کلیل
3. ۳تا برون نایی بنگشاید دلتپس چه سود آمد فراخی منزلت
4. ۴یا که کفش تنگ پوشی ای غویدر بیابان فراخی می‌روی
5. ۵آن فراخی بیابان تنگ گشتبر تو زندان آمد آن صحرا و دشت
6. ۶هر که دید او مر ترا از دور گفتکو در آن صحرا چو لاله تر شکفت
7. ۷او نداند که تو همچون ظالماناز برون در گلشنی جان در فغان
8. ۸خواب تو آن کفش بیرون کردنستکه زمانی جانت آزاد از تنست
9. ۹اولیا را خواب ملکست ای فلانهمچو آن اصحاب کهف اندر جهان
10. ۱۰خواب می‌بینند و آنجا خواب نهدر عدم در می‌روند و باب نه
11. ۱۱خانهٔ تنگ و درون جان چنگ‌لوککرد ویران تا کند قصر ملوک
12. ۱۲چنگ‌لوکم چون جنین اندر رحمنه‌مهه گشتم شد این نقلان مهم
13. ۱۳گر نباشد درد زه بر مادرممن درین زندان میان آذرم
14. ۱۴مادر طبعم ز درد مرگ خویشمی‌کند ره تا رهد بره ز میش
15. ۱۵تا چرد آن بره در صحرای سبزهین رحم بگشا که گشت این بره گبز
16. ۱۶درد زه گر رنج آبستان بودبر جنین اشکستن زندان بود
17. ۱۷حامله گریان ز زه کاین المناصو آن جنین خندان که پیش آمد خلاص
18. ۱۸هرچه زیر چرخ هستند امهاتاز جماد و از بهیمه وز نبات
19. ۱۹هر یکی از درد غیری غافل اندجز کسانی که نبیه و کامل‌اند
20. ۲۰آنچ کوسه داند از خانهٔ کسانبلمه از خانه خودش کی داند آن
21. ۲۱آنچ صاحب‌دل بداند حال توتو ز حال خود ندانی ای عمو