1. ۱غفلت از تن بود چون تن روح شدبیند او اسرار را بی هیچ بد
2. ۲چون زمین برخاست از جو فلکنه شب و نه سایه باشد نه دلک
3. ۳هر کجا سایه‌ست و شب یا سایگهاز زمین باشد نه از افلاک و مه
4. ۴دود پیوسته هم از هیزم بودنه ز آتش‌های مستنجم بود
5. ۵وهم افتد در خطا و در غلطعقل باشد در اصابت‌ها فقط
6. ۶هر گرانی و کسل خود از تن استجان ز خفت جمله در پریدن است
7. ۷روی سرخ از غلبه خون‌ها بوَدروی زرد از جنبش صفرا بود
8. ۸رو سپید از قوّت بلغم بودباشد از سودا که رو ادهَم بود
9. ۹در حقیقت خالق آثار اوستلیک جز علت نبیند اهل پوست
10. ۱۰مغز کو از پوست‌ها آواره نیستاز طبیب و علت او را چاره نیست
11. ۱۱چون دوم بار آدمی‌زاده بزادپای خود بر فرق علت‌ها نهاد
12. ۱۲علت اولی نباشد دین اوعلت جزوی ندارد کین او
13. ۱۳می‌پرد چون آفتاب اندر افقبا عروس صدق و صورت چون تتق
14. ۱۴بلک بیرون از افق وز چرخ‌هابی مکان باشد چو ارواح و نَهی
15. ۱۵بل عقول ماست سایه‌های اومی‌فتد چون سایه‌ها در پای او
16. ۱۶مجتهد هر گه که باشد نص‌شناساندر آن صورت نیندیشد قیاس
17. ۱۷چون نیابد نص اندر صورتیاز قیاس آنجا نماید عبرتی