1. ۱چو دی نسیم سحر خورد بر مشام جهانصبا رسید و رسانید بوی روضهٔ جان / فتاد زمزمه ذوقناک در افواه / که یافت لذت از آن صدهزار کام و زبان / ز دشت خاست غباری که فیض نور از وی / زیاده از دگران یافت دیدهٔ نگران / صدای نوبت دولت بلند گشت و درید / فلک ز صولت آن پرده‌های گوش کران / منادی طرب آهنگ بانگ زد که رسید / مواکب ظفر آثار شهریار جهان / امیرزاده عالی نسب ولیجان بیک / ولیعهد ابد انتساب خان زمان / بزرگ فر بلند اختر قوی فطرت / جلیل قدر فلک رتبهٔ رفیع مکان / ز رتبهٔ طاق میان هزار یکه سوار / ز جذبهٔ فرد میان هزار یکه جوان / به بزم ازو متنزل سران افسر بخش / به رزم ازو متوهم ملوک ملک ستان / شود چو گرم عطا آه از ذخایر بحر / دهد چو داد سخا وای بر دفاین کان / به آن محیط عطا بس خطاست نسبت ابر / که هست او گوهر افشان و ابر قطره چکان / به مجمعی که نباشد ورای خسرو و شاه / بود ز رتبه نشان این چه رتبه است و چه شان / هزار عذر بگوید اگر قضا ناگه / جهد خدنگ قضا بی‌رضای او ز کمان / به مهرهٔ کمر کوه اگر اشاره کند / هزار مرحله ره در میان به نوک سنان / به زور خط شعاعی چنان شود سفته / که سر کن فیکون آشکار گردد از آن / محل نیزه رساندن ز زورمندی وی / تفاوتی نکند در اثر سنان وبنان / اگر قضا مدد از وی طلب کند شکند / به زور باد پر پشه پشت پیل دمان / بلامکان جهد از هیبتش کرنگ فلک / حواله گر بسرونش کند دوال عنان / مه فلک که به نعل سمند اوست قرین / ستاره‌ایست که با آفتاب کرده قران / به شرح حسن وفایش که شیوهٔ ابدیست / نه عمر نوح وفا می‌کند نه طی لسان / ز قدسیمبران بزم او عجب چمنی است / که نخل‌هاش چمانند و سروهاش روان / ز روی لاله‌رخان مجلسش عجب باغی است / که از شراب و خمار آمدش بهار و خزان / ز پرتو نظرش حسن رایت پرورشی / که طعنه بر پریان می‌زنند آدمیان / بلند رتبه امیرا کسی که از توفیق / گرفته بود زمین و زمان بتیغ زبان / فکنده بود به جائی کمند نظم بلند / که می‌نمود از آن کوتهی کمند گمان / چنان زبون شده امروز کز مشاهده‌اش / زمین پر است ز سیلاب چشم اهل زمان / بلیه‌ای که بر او آسمان گماشته است / گران‌تر است ز حمل زمین تحمل آن / مگر امانی و آمالش از حمایت تو / روا شوند که یابد از آن بلیه امان / به کیمیای نظر گر مس وجودش را / توجه تو کند زر بر این عمل چه زیان / سخن تمام چو شد محتشم برای دعا / به جنبش آر زمانی زبان ادعیه خوان / همیشه تا بود از روز و روزگار اثر / مدام تا بود از شاه و شهریار نشان / به روزگار دراز آن خدیو ملک طراز / بود سریر نشین بلکه پادشاه نشان