1. ۱شد عراق آباد روزی کز خراسان شد رواندوش بر دوش ظفر رایات شاه نوجوان / پاسبان ملت و دین قهرمان ماء و طین / آسمان عز و تمکین پادشاه انس و جان / صورت لطف خدا کهف‌الوری نورالهدی / اختر بیضا ضیا چشم جهان بین جهان / ضابط قانون دولت حافظ ملک و ملل / حارث ایران و توران باعث امن و امان / شاه عباس جهانگیر آفتاب بی‌زوال / فارس رخش خلافت وارث طهماسب خان / آن که گرد فتنه شد بر باد چون ایزد سپرد / بادپای کامرانی را به دست او عنان / وانکه پای شخص آفت شد سبک‌رو در فرار / چون رکاب پادشاهی شد ز پای او گران / از ازل گردید در تسخیر اقطاع زمین / نصرت او را علی موسی جعفر ضمان / مهر هر صبح از شعاع خود شود جاروب بند / بهر آن فرزانه فراش ره صاحب زمان / بیضهٔ مرغ جلالش قدر بیضا بشکند / گر تواند یافت گنجایش درین هفت آسمان / پشهٔ او لنگر اندازد اگر بر پشت پیل / دست و پای پیل یابد کوتهی از استخوان / بر سر این هفت چرخ آرد فرو گردست و تیغ / در عدد گردد زمین هم چارده چون آسمان / صد دو پیکر در زمین در هر قدم پیدا شود / روز هیجا گر کند شمشیر خود را امتحان / زو روی گوی زمین را یک جهان دور افکند / گر زمین ز آهن ز مغناطیسی باشد صولجان / بی‌رضای او که آسیبی نمی‌دارد روا / نیست چون ممکن که تیر آفت آید بر نشان / چون خدنگ ناز خوبان تغافل پیشه است / در زمانش فتنه هر ناوک که دارد در کمان / خاک ریزد بر سر عدل خود از شرمندگی / گر ز خاک امروز سر بیرون کند نوشیروان / در زمان امر و نهی جاریش نبود محال / رجعت آب معلق گشته سوی ناودان / کاشکی در فرش بودی عرش علوی تا بود / پادشاه این چنین را بارگاهی آن چنان / سهو کردم جای او بالاتر از عرشست و نیست / زان طرف سفلی مکان بندگانش لامکان / از عروج پاسبان بر بام قصر و منظرش / تارک عرش است منت کش ز پای نردبان / خوش جهانی خوش زبانی خوش جهانداریست این / کز پی امنیت عالم بماند جاودان / ای دل پرشوق کز تعجیل حال کرده‌ای / کلک چوبین پای را در وادی مدحش روان / باش تا خود صور اسرافیل عدلش بردمد / کشتگان ظلم بردارند سر زین خاکدان / باش تا این شوکت سرکوب یک سر بشکند / بیضه‌های سرکشی را در کلاه سرکشان / باش تا زین دولت بیدار برخیزد دگر / دولت طهماسب شاهی را سر از خواب گران / باش تا ایام گلها بشکفاند زین بهار / واندرین بستان پدید آید بهار بی‌خزان / باش تا دوران شجرها بردماند زین چمن / کز بلندی سایه اندازند بر باغ جنان / باش تا شاهان برای خونبهای خویشتن / مال از روم آورند و باج از هندوستان / باش تا بر ظالم اجرای سیاست چون شود / عدل گوید القتال و ظلم گوید الامان / باش تا بهر وفور جیش و جمعیت رسد / از دیار استمالت کاروان درکاروان / باش تا باران ابر در فشان رحمتش / در گوهر گیرد جهان را قیروان تا قیروان / باش تا ازرفعت قدر و علوشان شوند / نقطه‌های قاف اقبال بلندش فرقدان / باش تا دانا و نادان را کند از هم جدا / موشکافی‌های این مردم شناس نکته‌دان / از شهان معنی و صورت جلوس هفت شاه / بر سریر کامکاری شد در این دولت عنان / پادشاه اولین سلطان صفی که آوازه‌اش / با و جود ترک دنیا بر گذشت از آسمان / شاه ثانی شاه حیدر کاو هم از همت نکرد / میل دنیا با وجود قدر ذات و عظم شان / شاه ثالث شاه اسمعیل دین پرور که داد / مذهب اثنا عشر را او رواج اندر جهان / شاه رابع پادشاه بحر و بر طهماسب شاه / آن که آمد با زمانش توامان امن و مان / شاه خامس شاه اسمعیل ثانی کان چه کرد / قاصر است از شرح آن تاریخ گویان را زبان / شاه سادس بعد از آن سلطان محمد پادشاه / کز وراثت بر سریر خسروی شد کامران / شاه سابع شاه عباس آفتاب شرق و غرب / انتخاب دوده آدم چراغ دودمان / می‌شد ار سابع به یک گردش چو عباس آشکار / گشت او سابع نه حمزه خسرو جنت مکان / قصه کوته چون ز صنع صانع لفظ آفرین / سابع و عباس را بود این تناسب در میان / در حروف حمزه حرفی نیز در سابع نبود / ز اقتضای حکمت و آثار اسرار نهان / این شه روی زمین شد و آن شه زیر زمین / قاسم ابن قادر جان ده قدیر جان ستان / از دو شاخ یک درخت ار باغبان برد یکی / شاخ دیگر از فزونی سر کشد بر آسمان / عمرد خود افزود از آن بر عمر این نصرت قرین / آن که می‌خواندند خلقش حمزهٔ صاحبقران / تا به این پیوند از عمر طبیعی بگذرد / وین طبیعت خاص او سازند و این طول زمان / کاش انسان طیروش بال و پری هم داشتی / تا گه و بیگه بدی گرد سر او پر زنان / من که پای ناروانم زین سعادت مانع است / کز تردد ذره‌وش یابم به خورشید اقتران / از پی اقبال سر مد قبلهٔ خود کرده‌ام / از سجود دور آن آستان را کعبه‌سان / بهر انشای ثنایش از خدا دارم امید / عمر نوح و طبع خسرو نظم در طی لسان / تا بود کز صدهزار اندر بیان آرم یکی / وان گه از رویش برانگیزم هزاران داستان / پادشاها گرچه در پای سریر سلطنت / هست در مدحت هزاران شاعر روشن‌روان / فکر جمعی چون ستوران سواری گرم رو / هم سمین اندر جوارح هم سمین اندر نشان / طبع جمعی چون جمل‌های قطاری راست رو / وز روانی سبعهٔ سیاره را در پی روان / داری اما بنده افتاده از پائی که هست / در رکاب شخص طبعش خسرو سیارگان / دوش شاهان سخن کز طیلسان پر زیب گشت / از عنانش می‌کشد صد منت از برگستوان / گر درخت نظمش از مشرق برون آید شود / خلق مغرب را پر آب از میوه‌های او دهان / لیک از بی‌امتیازی‌های گردون تاکنون / بوده است از خلق منت کش برای آب و آن / دارد امید این زمان کز امتیاز پادشاه / در جهان آثار طبعش بیش ازین بود نهان / گر بود نظمش متین سازند ثبت اندر متون / و ربود حشو از حواشی هم کشندش بر کران / محتشم هرچند میدان سخن را نیست پهن / رخش قدرت بیش ازین در عرصه جرات مران / تا به شاهان جهانگیر ایزد از احسان دهد / ملک موروثی و دیگر ملک‌ها در تحت آن / شغل شه فتح ممالک باد لیک اول کند / فتح ملک روم بعد از فتح آذربایجان