1. ۱شب دوش از فغانم آن چنان عالم به جان آمدکه هرکس را زبانی بود با من در فغان آمد
2. ۲چو باد شعلهٔ جنبان زد حریفان را به جان آتشمرا هر حرف کز سوز دل خود بر زبان آمد
3. ۳تزلزل بس که برهم زد سراپای وجود راچو موسیقار صد فریادم از هر استخوان آمد
4. ۴به زعم بردباری هرکه را از دوستان گفتمکه باری از دلم بردار بر طبعش گران آمد
5. ۵به خود تا نقش می‌بستم کزین غمخانه بگریزمسپاه غم به ره بستن جهان اندر جهان آمد
6. ۶برون جست از حصار استوار سینهٔ مجنون‌وشدل صابر که قصر پیکرم را پاسبان آمد
7. ۷گریبان می‌دریدم کز جنون عریان شود ناگهنوید خلعت خاص از بر نواب خان آمد
8. ۸سر گردنکشان دارای جم فرمان محمدخانکه خاک پای او تاج سر هفت آسمان آمد
9. ۹جوانبخت جهان صاحب کز استعداد دانائیمصاحب با شه دانا دل صاحبقران آمد
10. ۱۰امیر آسمان رفعت که خورشید درخشانشبه جاروب زرافشان خاک روب آستان آمد
11. ۱۱سجودش واجبست از بهر شکر دفع آفتهاکه در عالم وجودش مایهٔ امن و امان آمد
12. ۱۲نماند نامسخر هیچ‌جا در مشرق و مغربز عزم او که با حزم سکندر توامان آمد
13. ۱۳باستقلال بادا بر سریر سلطنت دایمکه استقرار دوران را زمان او ضمان آمد
14. ۱۴به سرداری و سلطانی و خانی کی فرود آیدسر کرسی‌نشینی کز ازل کرسی نشان آمد
15. ۱۵مروت با وجود جود حاتم ختم شد به رویکه از کتم عدم بیرون به دست زرفشان آمد
16. ۱۶قبای دولت او را نخواهد بود کوتاهیکه ذیلش متصل با دامن آخر زمان آمد
17. ۱۷به هر جا شد عنان تاب آن جهانگیر قوی طالعسپاه نصرتش از پی عنان اندر عنان آمد
18. ۱۸ز تعجیل قضا تیر دعا در دفع خصم اوملاقات کمان ناکرده پران بر نشان آمد
19. ۱۹پرید از آشیان چرخ نسر طایر از دهشتپی صید آن شکار انداز هرگه در کمان آمد
20. ۲۰بنا کرد آشیانی برفراز لامکان دورانکه مرغ همتش را عار ازین هفت آشیان آمد
21. ۲۱همانا آیت گیتی ستانی و جهانبانیپس از شاه جهان در شان آن کشورستان آمد
22. ۲۲آیا مسندنشین دارای ملک آرای نیکورایکه ملک خوش سوادت خال رخسار جهان آمد
23. ۲۳به مسند کامران بنشین ز دولت دادخود بستانکه دوران تو را مدت بقای جاودان آمد
24. ۲۴عجب آبیست در جوی تو فرمان قضا جریانکه بر پست و بلند و سفلی و علوی روان آمد
25. ۲۵برای دشمنت خوش مژده‌ای از آگهان دارمکه از غیبش به سر اینک بلای ناگهان آمد
26. ۲۶عدوی گاو دل کامد بحر بت کیست میدانیزیان کاری که پیش حملهٔ شیر ژیان آمد
27. ۲۷به بال کاغذین شد مرغ جود از هر طرف پرانتو را بهر عطا هرگاه کلک اندر بنان آمد
28. ۲۸به بحر آشامی از دنبال لب تر کردن قطرهپس از طوف در حاتم بدین در می‌توان آمد
29. ۲۹تو از اهل زمین مدحت طلب شو محتشم حالاکه هرکس مدح خان گفت آسمانش مدح خوان آمد
30. ۳۰چه گفتی مدح و سفتی درو زیب گوش جان کردیدعا را باش آماده که اینک وقت آن آمد
31. ۳۱تواند تا سخن از پرتو الهام ربانیفرو بر خاطر اهل زمین از آسمان آمد
32. ۳۲ز دلها هرچه آید بر زبانها مدح خان باداکه از بدو ازل دقت شناس و نکته‌دان آمد