غزلوارهٔ ۲۴۸ — از آسمان فرود آمد، و با تنِ فانی‌اش (248. Dal ciel discese, e col mortal suo, poi)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1از آسمان فرود آمد، و با تنِ فانی‌اش، چون•Dal ciel discese, e col mortal suo, poi
2. 2دوزخِ دادگر و برزخِ پرمهر را دیده بود،•che visto ebbe l’inferno giusto e ’l pio
3. 3زنده بازگشت تا خدا را تماشا کند،•ritornò vivo a contemplare Dio,
4. 4تا نورِ راستینِ همه چیز را به ما بدهد.•per dar di tutto il vero lume a noi.
5. 5ستارهٔ درخشانی که با پرتوهایش•Lucente stella, che co’ raggi suoi5
6. 6به ناروا روشن کرد آشیانه‌ای را که من در آن زاده شدم،•fe’ chiaro a torto el nido ove nacqu’io,
7. 7و همهٔ جهانِ بدکار پاداشِ او نمی‌توانست باشد؛•né sare’ ’l premio tutto ’l mondo rio;
8. 8تنها تو، که او را آفریدی، می‌توانی آن باشی.•tu sol, che la creasti, esser quel puoi.
9. 9از دانته می‌گویم، که بد شناخته•Di Dante dico, che mal conosciute
10. 10شد آثارش از آن مردمِ ناسپاس•fur l’opre suo da quel popolo ingrato10
11. 11که تنها از دادگران رستگاری را دریغ می‌دارند.•che solo a’ iusti manca di salute.
12. 12کاش من او بودم! که زاده برای چنین بختی،•Fuss’io pur lui! c’a tal fortuna nato,
13. 13برای تبعیدِ سختش، با فضیلتش،•per l’aspro esilio suo, co’ la virtute,
14. 14خوشبخت‌ترین حالِ جهان را می‌دادم.•dare’ del mondo il più felice stato.