غزلوارهٔ ۱۷۸ — زیباییِ نو و والا که در آسمان نگه می‌داشتم (178. La nuova alta beltà che 'n ciel terrei)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1زیباییِ نو و والا که در آسمان نگه می‌داشتم•La nuova alta beltà che ’n ciel terrei
2. 2یگانه، نه در جهانِ ستمگر و بدخواه•unica, non c’al mondo iniquo e fello
3. 3(که عوام، کور از نپرستیدنِ او،•(suo nome dal sinistro braccio tiello
4. 4نامش را از بازوی چپ می‌گیرند)،•il vulgo, cieco a non adorar lei),
5. 5تنها برای شما زاده شد؛ و من نمی‌توانستم آن را بسازم•per voi sol nacque; e far non la saprei5
6. 6با آهن در سنگ، با قلم‌مو بر کاغذ؛•con ferri in pietra, in carte col pennello;
7. 7اما چهرهٔ زیبا و زنده‌اش می‌تواند همان باشد•ma ’l vivo suo bel viso esser può quello
8. 8که امیدِ شما باید در آن آرام گیرد.•nel qual vostro sperar fermar dovrei.
9. 9و اگر، چنان‌که از خورشید هر ستارهٔ دیگر•E se, come dal sole ogni altra stella
10. 10شکست می‌خورد، او بر خردِ ما چیره می‌شود،•è vinta, vince l’intelletto nostro,10
11. 11برای شما نباید کم‌ارج‌تر می‌بود.•per voi non di men pregio esser dovea.
12. 12پس، برای آرام کردنتان، زیباییِ نوِ او•Dunche, a quetarvi, è suo beltà novella
13. 13از سوی خدا برای آرزوی بلندِ شما ساخته شد؛•da Dio formata all’alto desir vostro;
14. 14و تنها او، نه من، می‌توانست چنین کند.•e quel solo, e non io, far lo potea.