غزلوارهٔ ۱۶۶ — چشمانم نیک می‌توانند، نزدیک و دور (166. Ben posson gli occhi mie presso e lontano)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چشمانم نیک می‌توانند، نزدیک و دور،•Ben posson gli occhi mie presso e lontano
2. 2ببینند آن‌جا که چهرهٔ زیبای تو پیدا می‌شود؛•veder dov’apparisce il tuo bel volto;
3. 3اما آن‌جا که آنان می‌روند، به پاهایت، ای بانو، نیک دریغ است•ma dove loro, ai pie’, donna, è ben tolto
4. 4که بازوان و این و آن دست را ببرم.•portar le braccia e l’una e l’altra mano.
5. 5جان، خردِ کامل و سالم•L’anima, l’intelletto intero e sano5
6. 6از راه چشمان آزادتر و رهاتر•per gli occhi ascende più libero e sciolto
7. 7به زیباییِ بلندِ تو برمی‌آیند؛ اما سوزِ بسیار•a l’alta tuo beltà; ma l’ardor molto
8. 8چنین امتیازی به تنِ آدمی نمی‌دهد،•non dà tal previlegio al corp’umano
9. 9سنگین و فانی، چنان‌که سپس بد دنبال می‌کند،•grave e mortal, sì che mal segue poi,
10. 10هنوز بی‌بال، پروازِ فرشته‌ای کوچک را،•senz’ali ancor, d’un’angioletta il volo,10
11. 11و تنها دیدن است که از آن می‌بالد و ستایش می‌کند.•e ’l veder sol pur se ne gloria e loda.
12. 12آه، اگر در آسمان به اندازهٔ میان ما توانایی داری،•Deh, se tu puo’ nel ciel quante tra noi,
13. 13همهٔ تنم را یک چشمِ تنها بساز؛•fa’ del mie corpo tutto un occhio solo;
14. 14تا دیگر بخشی در من نباشد که از تو بهره نبرد.•né fie poi parte in me che non ti goda.