غزلوارهٔ ۱۵۹ — برای آن‌که کمتر نالایق باشم، ای بانوی والا (159. Per esser manco, alta signora, indegno)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1برای آن‌که کمتر، ای بانوی والا، نالایق باشم•Per esser manco, alta signora, indegno
2. 2در برابرِ موهبتِ بزرگواریِ بی‌کرانِ شما،•del don di vostra immensa cortesia,
3. 3نخست هوشِ فرومایه‌ام خواست•prima, all’incontro a quella, usar la mia
4. 4با تمامِ دل، در برابرِ آن، بزرگواریِ خود را به کار گیرد.•con tutto il cor volse ’l mie basso ingegno.
5. 5اما چون سپس دید که برآمدن به آن پایه•Ma visto poi, c’ascendere a quel segno5
6. 6کارِ نیروی خود نیست که راه بگشاید،•propio valor non è c’apra la via,
7. 7گستاخیِ بدم پوزش می‌خواهد،•perdon domanda la mie audacia ria,
8. 8و از خطا کردن هر دم خردمندتر می‌شوم.•e del fallir più saggio ognor divegno.
9. 9و نیک می‌بینم که خطا می‌کند هر کس گمان برد•E veggio ben com’erra s’alcun crede
10. 10لطفی که از شما الهی می‌بارد•la grazia, che da voi divina piove,10
11. 11با کارِ فانی و شکنندهٔ من برابری کند.•pareggi l’opra mia caduca e frale.
12. 12هوش و هنر و حافظه واپس می‌نشینند:•L’ingegno, l’arte, la memoria cede:
13. 13که موهبتی آسمانی را با هزار آزمون نیز•c’un don celeste non con mille pruove
14. 14کسی که فانی است نمی‌تواند از آنِ خود بپردازد.•pagar del suo può già chi è mortale.