غزلوارهٔ ۱۵۰ — لطفِ بزرگ، ای بانو، کمتر از دردِ بزرگ نمی‌کشد (150. Non men gran grazia, donna, che gran doglia)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1لطفِ بزرگ، ای بانو، کمتر از دردِ بزرگ نمی‌کشد•Non men gran grazia, donna, che gran doglia
2. 2کسی را که دزدی به مرگ می‌برد،•ancide alcun, che ’l furto a morte mena,
3. 3بی‌امید و با هر رگی یخ‌زده،•privo di speme e ghiacciato ogni vena,
4. 4اگر ناگاه رهایی‌ای بیاید که آزادش کند.•se vien subito scampo che ’l discioglia.
5. 5همچنین اگر مهرِ تو، بیش از همیشه،•Simil se tuo mercé, più che ma’ soglia,5
6. 6در بینواییِ پر از رنجِ من،•nella miseria mie d’affanni piena,
7. 7با مهری بیش از اندازه آرامم کند،•con superchia pietà mi rasserena,
8. 8می‌نماید که بیش از گریستن، زندگی‌ام را می‌ستاند.•par, più che ’l pianger, la vita mi toglia.
9. 9چنین است حالِ خبرِ تلخ یا شیرین:•Così n’avvien di novell’aspra o dolce:
10. 10در ضدهای آن‌ها در یک لحظه مرگ است،•ne’ lor contrari è morte in un momento,10
11. 11که از آن دل گشاده می‌شود یا بیش از اندازه تنگ.•onde s’allarga o troppo stringe ’l core.
12. 12پس زیبایی‌ات، که عشق و آسمان این‌جا نگهش می‌دارند،•Tal tuo beltà, c’Amore e ’l ciel qui folce,
13. 13اگر مرا زنده می‌خواهد، شادیِ بزرگ را مهار کند،•se mi vuol vivo affreni il gran contento,
14. 14که در برابر موهبتِ بیش از اندازه، نیروی ناتوان می‌میرد.•c’al don superchio debil virtù muore.