مادریگال ۱۳۶ — جان، که می‌پراکند و می‌ریزد (136. L'alma, che sparge e versa)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1جان، که می‌پراکند و می‌ریزد•L’alma, che sparge e versa
2. 2به بیرون آب‌های درون را،•di fuor l’acque di drento,
3. 3تنها از آن‌رو چنین می‌کند که خاموش•il fa sol perché spento
4. 4نشود به دستِ آن‌ها آتشی که خود بدل بدان شده است.•non sie da loro il foco in ch’è conversa.
5. 5هر یاری دیگر بیهوده•Ogni altra aita persa5
6. 6می‌بود، اگر گریستن همیشه•saria, se ’l pianger sempre
7. 7مرا به آتشِ تو بازنمی‌انگیخت، پیر و دیرآمده.•mi resurge al tuo foco, vecchio e tardi.
8. 8بختِ سختم و اقبالِ ناسازم•Mie dura sorte e mie fortuna avversa
9. 9آبدیدگی‌ای چنین سخت ندارد•non ha sì dure tempre,
10. 10که آن‌جا که بیشتر می‌سوزانی‌ام کمتر رنجم دهد؛•che non m’affligghin men, dove più m’ardi;10
11. 11چنان‌که نگاه‌های افروختهٔ تو را،•tal ch’e’ tuo accesi sguardi,
12. 12در حالی که بیرون می‌گریم، در درون حصار می‌کنم،•di fuor piangendo, dentro circumscrivo,
13. 13و از آن‌چه دیگران با آن می‌میرند، تنها من شادم و زنده‌ام.•e di quel c’altri muor sol godo e vivo.