غزلوارهٔ ۱۰۴ — آن‌که آفرید، و نه از چیزی (104. Colui che fece, e non di cosa alcuna)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آن‌که آفرید، و نه از هیچ چیز،•Colui che fece, e non di cosa alcuna,
2. 2زمان را، که پیش از آن برای هیچ‌کس نبود،•il tempo, che non era anzi a nessuno,
3. 3از یکی دو ساخت و خورشید بلند را به یکی داد•ne fe’ d’un due e diè ’l sol alto all’uno,
4. 4و به دیگری ماه را، بسیار نزدیک‌تر، بخشید.•all’altro assai più presso diè la luna.
5. 5از این‌رو اتفاق و بخت و اقبال•Onde ’l caso, la sorte e la fortuna5
6. 6در یک لحظه از هر یک زاده شدند؛•in un momento nacquer di ciascuno;
7. 7و زمانِ تیره را به من سپردند،•e a me consegnaro il tempo bruno,
8. 8چون به همانندِ خویش در زادن و در گهواره.•come a simil nel parto e nella cuna.
9. 9و همچون آن‌که از خود تقلید می‌کند،•E come quel che contrafà se stesso,
10. 10چون شب نیک فرارسد، تاریک‌تر می‌شود،•quando è ben notte, più buio esser suole,10
11. 11از این‌رو من از بدکردنِ نیکی رنج می‌برم و می‌نالم.•ond’io di far ben mal m’affliggo e lagno.
12. 12با این همه بسیار تسلایم می‌دهد که روا باشد•Pur mi consola assai l’esser concesso
13. 13شب تاریکم را روزی روشن کنم در برابر خورشیدی•far giorno chiar mia oscura notte al sole
14. 14که هنگام زادن، همراهِ تو داده شد.•che a voi fu dato al nascer per compagno.