1. ۱زبان چگونه کند شکر ایزد متعالکه روز هجر بدل شد به روزگار وصال
2. ۲بدید دیده جمالی که عمرها با اونهفته عشق همی باخت در حریم خیال
3. ۳لبالب ار چه ز خون بود ساغر جانمز آب زندگی اکنون شده‌ست مالامال
4. ۴اگرچه اختر بختم ز چشم زخم زمانفتاده بود چو یوسف به تنگنای وبال
5. ۵اگرچه داشت به دل، کاروان غم منزلکنون قوافل عیش آیدم به استقبال
6. ۶وگرچه خیل غم از ترکتاز پی‌درپیچو مور داشت سرم را زمان زمان پامال
7. ۷کنون ز دست برآید مرا ز نعمت و جاهکه میزبان سلیمان شوم به استقلال
8. ۸گر از نگونی بخت و زبونی طالعکمال داشت زوال و زوال داشت کمال
9. ۹به یمن بخت همایون و طالع میمونکنون زوال کمال است در کمال زوال
10. ۱۰ز بدگمانی بختی که داشتم، خود راپس از هزار غم اکنون که دیده‌ام خوشحال
11. ۱۱گمان برم که مگر این فراغ خاطر رابه خواب بینم و آن را ملالت است ملال
12. ۱۲چنانکه شب همه شب با هزار سوز و گدازچو ماهیی که بود تشنهٔ زلال وصال
13. ۱۳ز اشتیاق وصالی که دست داد اکنوندر انتظار مرادی که رو نمود الحال
14. ۱۴به طاق چرخ رساندم ز برق آه خللبه ساق عرش فکندم ز دود دل خلخال
15. ۱۵به ذوق آنکه لب از خنده گشت شیرین‌کامبه شکر آنکه دل از ناله گشت فارغبال
16. ۱۶بده یکی قدح دوستکامی ای ساقیبخوان یکی غزل عاشقانه، ای قوّال
17. ۱۷دمی که بگذرد از پیشم آن رمیده غزالنگه کند به قفا، تا شتابم از دنبال
18. ۱۸به این غرض که کند پیش غیر منفعلمجواب من ندهد، گر کنم هزار سوال
19. ۱۹ز من گذشت و شد این حسرتم گره در دلکه داشت میل سخن گفتن و نیافت مجال
20. ۲۰ز همنشینی یاران تهی کند پهلوکه از ملال دل ما، دلش گرفت ملال
21. ۲۱رسیدی از تو ستم‌پیشه، داد برگردونز حیرت تو نبودی اگر زبانها لال
22. ۲۲به مرگ، روز وصال تو می‌رسم صد بارقیاس کن شب هجر مرا ز روز وصال
23. ۲۳ز تار زلف تو، دل تیره چون درون قلمز پیچ و تاب، درو ریشه‌های آه چو نال
24. ۲۴کشید سر ز دلم بر سپهر، شعلهٔ آهچو ماه رایت خورشید آسمان جلال
25. ۲۵چراغ انجمن آخرالزّمان، بهروزگل شکفتهٔ باغ سعادت و اقبال
26. ۲۶بلند اختر و مه طلعت و ستاره حشمخجسته بخت و مبارک پی و همایون فال
27. ۲۷اگر به باغ زمان، مهر قدر او تابددگر به خاک نیفتد ز شاخسار ظلال
28. ۲۸وگر به کشت زمین، ابر دست او بارددهد چو خوشهٔ پروین به جای دانه لآل
29. ۲۹ز اشتیاق زمین بوس او، به موعد حملنمی‌کشند در ارحام، انتظار اطفال
30. ۳۰دمی که در قلم آید حروف دولت توبه روی صفحه ببالد قلم چو تازه نهال
31. ۳۱چنان ز عدل تو کوتاه گشت دست ستمکه جذب نم نکند، آب نارسیده سفال
32. ۳۲در آن مصاف که مانند قطرهٔ سیمابز بیم در کرهٔ آسمان فتد زلزال
33. ۳۳محیط چرخ نهان گردد از غبار سپاهبسیط ارض زره پوشد از نشان نعال
34. ۳۴تو بر نشینی بر توسن جهانگردیکه از تصوّر آن، مرغ دل برآرد بال
35. ۳۵رونده همچو شهاب و پرنده همچو عقاببرنده همچو نصیب و رسنده چون آجال
36. ۳۶اگر ز سرعت او بهره‌ای برد شب هجرچو روز وصل، شود متّصف به استعجال
37. ۳۷به این بهانه که خار از قدم کشد بیرونز همرهیش به دنبال مانده پیک خیال
38. ۳۸چو آفتاب کنی حمله‌ای، گروه گروهرسند همچو کواکب، مواکب از دنبال
39. ۳۹پلارک تو بود آن سحاب کز ره دینفرونشانده به آب هدی، غبار ضلال
40. ۴۰چنان به سُمّ ستور از عدو برآری گردکه احتیاج نباشد به دفن، بعد قتال
41. ۴۱فتد ز فرق سران، خودها شکاف‌شکافشود به دست یلان، نیزه‌ها خلال‌خلال
42. ۴۲ز بس مجادله با هم کنند، بگریزدز پا، توان گریز و ز دست، تاب جدال
43. ۴۳قیامتی شود و دم‌به‌دم فرو آیدهزار ناوک پرّان چو نامهٔ اعمال
44. ۴۴دهند شیرشکاران به دست باد، عنانزنند فیل‌سواران به طبل، چوب دوال
45. ۴۵اگر وقار تو تسکین روزگار دهدسزد که سلب تحرّک کند ز باد شمال
46. ۴۶زهی ز عدل تو، بیدادگر چنان مشفقکه شیر، پشت غزالان بخارد از چنگال
47. ۴۷ز دست و شست تو افتد اگر در آینه عکسسزد که همچو پری، پر بر آورد تمثال
48. ۴۸شود گزنده چو دندان مار، نوک قلمز ناوک تو اگر فی‌المثل کشند مثال
49. ۴۹مگر شکسته سفال سگ خودم خواندی؟که باز مانده ز بس خرّمی، دهان هلال
50. ۵۰گر از فصاحت نطق تو بهره‌مند شوندزبان برگ درختان چنین نماند لال
51. ۵۱بزرگوار جنابا! قریب نه ماه استکه دور بودم ازین آستان عرش‌مثال
52. ۵۲چه گویمت که چو طفل شکم درین نه ماهچه مایه خون جگر خورده‌ام به کنج وبال
53. ۵۳شدی چو مردهٔ صدساله خون من بر باداگر گذشتی ماهی‌دگر برین منوال
54. ۵۴درین غمم که مبادا دلت ملال کشداگر به شرح در آرم که چون گذشت احوال
55. ۵۵تو نیز دو سه روزی چو حضرت یوسفکه در محاصره بودی به تنگنای ملال
56. ۵۶نتیجه یافتی از کردگار، آخر کارعزیز مصر حکومت شدی به استقلال
57. ۵۷چو کودکی منم اکنون که زاده از مادرز نو گرفته حیاتی که می‌نمود محال
58. ۵۸برون چگونه توان آمدن ز عهدهٔ شکرادای شکر کنم گر به صدق صدها سال
59. ۵۹به اینکه دادرس خویش دیده ای، میلیزبان گشا به دعا و ازین زیاده منال
60. ۶۰امید هست که تا شاهدان ز ساده‌دلانبرند دل به فسون و فریب و غنج و دلال
61. ۶۱عروس فتح نبیند دم تجلّی حسنبجز در آینه ماه رایت تو جمال