1. ۱ای قافله‌سالار، غمت راه عدم راوی سلسله جنبان خم زلف تو ستم را
2. ۲افسونگر عشق تو ندانم به چه حکمتسرمایهٔ آسوده‌دلی کرده الم را
3. ۳هرگه گذری از در بتخانه خراماندر پرده برد برهمن از شرم، صنم را
4. ۴بر صومعه بگذشتی و صد عابد و زاهدبستند در زهد و شکستند قسم را
5. ۵دل غرّه به تقوی و صلاح است، ولی عشقبر هم زده بسیار چنین خیل و حشم را
6. ۶بر من که سگ کوی توام، تیز مکن تیغکشتن ز مروّت نبود صید حرم را
7. ۷ای دل مکش از بهر خوشی منّت شادیخوش باش که دریافته‌ام لذّت غم را
8. ۸گر شهر وجود است به ما دلشدگان تنگاز ما نگرفته‌ست کسی ملک عدم را
9. ۹بدخواه که در بند شکست دل ما شدبر سنگ زد از بدگهری ساغر جم را
10. ۱۰نالیدن ازو نیست نکو، لیک چه سازمدرد دل بسیار وشکیبایی کم را
11. ۱۱افغان که چو مورم کند از حادثه پامالغم یک سر مو نیست سلیمان دُوم را
12. ۱۲بهروز که از رشک بساط طرب اوصد خار شکسته‌ست به دل باغ ارم را
13. ۱۳آن کعبهٔ حاجات که شد واجب و لازمطوف دراو، خواه عرب، خواه عجم را
14. ۱۴در مکتب دانایی او عقل نخستینشاگرد صفت پیش نهد لوح و قلم را
15. ۱۵در مجلس او، حرص گداپیشه که هرگزاز گرسنگی سیر ندیده‌ست شکم را
16. ۱۶چون اهل جنان، پیش خود آماده ببیندهرچند تصوّر کند الوان نعم را
17. ۱۷ای آنکه درین باغ، سموم غضب توچون برگ خزان زرد کند رنگ بقم را
18. ۱۸در پیروی قدر تو، افلاک ز انجمبینند پر از آبلهٔ عجز، قدم را
19. ۱۹از هم بگشایند سراپردهٔ افلاکبالفرض اگر حکم کنی خیل خدم را
20. ۲۰در پرده‌سرای فلک از نهی تو یابنددر پرده نهان ساخته ابکار نغم را
21. ۲۱گر مژدهٔ لطف تو صبا در چمن آردبیند شنوا بر سر گل، گوش اصم را
22. ۲۲پا بر سر افلاک چو انجم نهد از قدرگر نام تو بر سکّه نگارند درم را
23. ۲۳دست تو شود گاه رقم چون گهرافشانعقد گهرناب کنی نال قلم را
24. ۲۴سر بر نزند سهو و خطا از قلم توگویا که ... رقم را
25. ۲۵عدل تو کزان کار جهان راست چو تیر استبیرون برد از قوس مه یکشبه خم را
26. ۲۶باصیقل شمشیر تو، روشنگر انصافاز آینهٔ ظلم برد زنگ ظلم را
27. ۲۷پنهان به درون از شرر رشک کف توستاز گوهر سیراب، هزار آبله یم را
28. ۲۸از جود تو بیم است که در ذکر تشهّدآری بَدلِ لا به زبان، حرف نعم را
29. ۲۹گر هست بلند از کرم آوازهٔ هر ناماز نام تو آوازه بلند است کرم را
30. ۳۰بر روی زمین گر فکند لطف تو سایههرگز نکشد هیچ گیا منّت نم را
31. ۳۱در باغ نه آن برگ چنار است، که بستهانصاف تو بر چوب ادب، دست ستم را
32. ۳۲خصم تو که تلخ است برو شربت هستیاز آب بقا یافته خاصیّت سم را
33. ۳۳زین گونه که خُلق تو مسیح دل خلق استحاجت به اطبّا پس ازین نیست سقم را
34. ۳۴چون مهر به یک دم همه آفاق بگیریچون صبح دوم گر بکشی تیغ دو دم را
35. ۳۵آن روز که در معرکهٔ رزم ز رفعتآیینهٔ خورشید کنی ماه علم را
36. ۳۶از گرد سم رخش سواران سپاهتبدخواه به سر خاک کند بخت دژم را
37. ۳۷امروز تویی پشت و پناه همه امّتامّید فراوان به تو اصناف امم را
38. ۳۸اندر گلهٔ خلق، چو یوسف چو شبانی(؟)بینند چنین در گله از گرگ، غنم را
39. ۳۹میلی به همین ختم نمای و به دعا کوشیعنی ز مطالب به زبان آر، اهم را
40. ۴۰چندان‌که فلک را به زمین است تفوّقچندان‌که تقدّم به حدوث است قدم را
41. ۴۱باشند ترا خلق دعاگوی و ملایکدر عرش به آمین بگمارند همم را