1. ۱خوش آنکه جان به خاک در دلستان دهدبر آستان نهد سر تسلیم و جان دهد
2. ۲دوران کمین‌نشین اجل را به گاه صیداز زلف او کمند و ز ابرو کمان دهد
3. ۳باید گریست بر دل زاری که از اجلبستاند و به غمزهٔ نامهربان دهد
4. ۴صد قطره خون دل چکدش از سر زبانپیکان او چو شرح دل خونچکان دهد
5. ۵گرم است بس که عشق تو در جانستانی‌اممشکل که جان هم ار بستاند، امان دهد
6. ۶جانم به بوسه کام نمی‌گیرد از لبتگر پای‌بوس شاه، مرا کام جان دهد
7. ۷صد عقده در دل است، ولی بیم خوی تودل را کجا اجازت آه و فغان دهد
8. ۸یارب کسی کش این‌همه ناز و کرشمه دادصبریّ و طاقتی به من ناتوان دهد
9. ۹آزرده‌ام ز درد تو چندان، که بر تنمهر مو نشانی از مژهٔ خونفشان دهد
10. ۱۰پیش تو چون به شکر توانم زبان گشود؟آزار دل، همین، گله‌ام بر زبان دهد
11. ۱۱دزدیده، دل کند همه شب طوف کوی اووز ناله زحمت سگ آن آستان دهد
12. ۱۲دزدی ندیده شحنهٔ ایّام کز فغانشب تا به روز، دردسر پاسبان دهد
13. ۱۳تا نام در ستیزه‌گری برنیاوردزهر ستیزه در قدح امتحان دهد
14. ۱۴تا خانه بهر خیل خیالش کند تهیشب، رخت خواب، دیده به آب روان دهد
15. ۱۵چشمت ز قید زلف خلاصم کند به قتلوانگه به من جهان عدم را نشان دهد
16. ۱۶هرگز کسی ندیده که صیّاد، صید رابگشاید از کمند و سر اندر جهان دهد
17. ۱۷از هر کناره دیده و دل بر تو عاشقندبیهوده عقل زحمتم اندر میان دهد
18. ۱۸ناید دگر به هم چو رکاب از فرح، لبیکش دست، پای‌بوس شه کامران دهد
19. ۱۹سلطان حسین، شاه جهاندار کامگارکز تیغ بی‌قرار، قرار جهان دهد
20. ۲۰شاید که بهر عرصهٔ میدان او، سپهراز مهر، گوی وز مه نو، صولجان دهد
21. ۲۱اهل زمانه از فرح روزگار اوگر خون خورند، خاصیت زعفران دهد
22. ۲۲آن شاه عیب‌پوش که رسوای عشق رااز خون دیده، پردهٔ راز نهان دهد
23. ۲۳پیر خرد به ره نتواند نهاد پایاوّل اگر نه دست به آن نوجوان دهد
24. ۲۴ایزد که در سراچهٔ دلهای تنگ‌عیشگنجایش تصوّر کَون و مکان دهد
25. ۲۵در حیرتم که شوکت او را چگونه جایدر تنگنای مختصر آسمان دهد
26. ۲۶در عرصهٔ نبرد که آواز طبل جنگآوازهٔ بلا به زمین و زمان دهد
27. ۲۷در دست اهل فتنه سر رمح خونچکانیاد از زبان اژدر آتشفشان دهد
28. ۲۸در خرمن زمین فتد آتش ز برق تیغچندان‌که گرد معرکه یاد از دخان دهد
29. ۲۹پیکان ز بس که سر بدر آرد ز هر طرفدر تن به صد مضایقه راه سنان دهد
30. ۳۰گه دست او نهال سنان بارور کندگه شست او همای خدنگ استخوان دهد
31. ۳۱بس کاسه‌های سرکه سبک همچو ماه نویکران او شکست به نعل گران دهد
32. ۳۲کُه‌پیکری که رایض ایّام هر شبشدر آخور سپهر، کَه از کهکشان دهد
33. ۳۳صرصر تکی که بسته کند خویش را خیالراکب اگر به پیک نسیمش عنان دهد
34. ۳۴فرمانبری که سر ز اطاعت نمی‌کشداندیشه‌گر عنانش به دست گمان دهد
35. ۳۵خاطر ز باز یافتنش جمع می‌شودعمری که می‌رود اگر او را ضمان دهد
36. ۳۶ای آنکه در چراگه عدل تو همچو سگهر لحظه گرگ بوسه به پای شبان دهد
37. ۳۷شاید که پشتگرمی عدل تو صعوه راچون مرغ روح در دل باز آشیان دهد
38. ۳۸نسبت به آفتاب عتاب تو خلق راخورشید حشر، منفعت سایبان دهد
39. ۳۹گر تیغ را دهند ز بحر کف تو آبچون آب خضر، زندگی جاودان دهد
40. ۴۰در دیده و دل آنکه خیال کف تو دیداز جود، نقد سود به دست زیان دهد
41. ۴۱بیند ز آب دیده و یابد ز خون دللعلی که گوهر صدف بحر و کان دهد
42. ۴۲گر خلق را ز همّت خود قسمتی دهیاز خصم جان اگر طلبی، رایگان دهد
43. ۴۳خورشید را ضمیر تو داغ حبش نهدگلبرگ را نهیب تو رنگ خزان دهد
44. ۴۴خصم ترا که بهر سیاست گرفته خونتا پای تیغ، دست اجل کی امان دهد
45. ۴۵ایمن مگر ز تیغ تو در آب نیست عکس؟کآبش ز موج، جوشن و برگستوان دهد
46. ۴۶شاها! منم که کلک بدایع نگار منز آیین نظم، زینت این خاندان دهد
47. ۴۷در مکتب خیال، دلم طفل عقل راآموزگاری خرد خرده‌دان دهد
48. ۴۸شد سالها که روزبه‌روزم هوای سیرمانند آفتاب، سر اندر جهان دهد
49. ۴۹گه رهنمون شود ز خراسان سوی عراقگه از عراق، سوی خراسان نشان دهد
50. ۵۰اکنون که از عراق و خراسان دلم گرفتبختم نشان به جانب هندوستان دهد
51. ۵۱خواهم که عندلیب خوش الحان طبع منشرمندگی به طوطی شکّر زبان دهد
52. ۵۲دارم هوس که خامهٔ شیرین‌زبان منشیرینیی به نیشکر هندوان دهد
53. ۵۳همّت ز من دریغ مفرما که عنقریبآیم به بندگی، اجلم گر امان دهد
54. ۵۴وقت است کز دعای تو میلی به تازگیطوطیّ خامه را شکر اندر دهان دهد
55. ۵۵تا آن زمان که خسرو اقلیم کُن فکانز آیین عدل، رونق ملک جهان دهد
56. ۵۶باشی تو در جهان و جهان آفرین تراملک هزار خسرو صاحبقران دهد