1. ۱چون مشرفست همت بر رازمنفسم غمی نگردد از آزم
2. ۲چون در به زیر پاره الماسمچون زر پخته در دهن گازم
3. ۳بسته دو پای و دوخته دو دیدهتا کی بوم صبور که نه بازم
4. ۴با هر چه آدمیست همی گوییدر هر غمی کش افتد انبازم
5. ۵من گوهرم ز آتش دل ترسمناگاهی آشکاره شود رازم
6. ۶نه نه که گر فلک بودم بوتهوآتش بود اثر بنگدازم
7. ۷روی سفر نبینم و از دانشگه در حجاز و گاه در اهوازم
8. ۸ابرم که در و لؤلؤ بفشانمچون رعد در جهان بود آوازم
9. ۹از راستی چو تیره بود بیتمدشمن کشم از آن چو بیندازم
10. ۱۰زان شعر کایچ خامه نپردازدکانرا به یک نشست نپردازم
11. ۱۱بادم به نظم و نثر و نه نمامممشکم به خلق و جود و نه غمازم
12. ۱۲مقصود می نیابم و می جویممقصد همی نبینم و می تازم
13. ۱۳بر عمر و بر جوانی می گریمکانچم ستد فلک ندهد بازم
14. ۱۴با چرخ در قمارم و می مانموین دست چون نگر که همی بازم