1. ۱از قد تو سرو بوستان سازموز خد تو ماه آسمان سازم
2. ۲از نرگس چشم باغت آرایموز زلف تو تار ضیمران سازم
3. ۳نه نه رویت به بوستان ماندوز روی تو رخ چو ارغوان سازم
4. ۴در باغ نکو رخ تو روز و شبدیدار تو راحت روان سازم
5. ۵چون عشق تو هست کاهش جانمدیدار تو را غذای جان سازم
6. ۶از بهر گلت گلاب می ریزموز دیده همی گلابدان سازم
7. ۷تا قامت همچو تیر تو دیدممن این تن زار چون کمان سازم
8. ۸از هندو رخ ظریف تر داریدر هند مکان خود از آن سازم
9. ۹میل تو همه به زعفران بینماز رخ ز برات زعفران سازم
10. ۱۰تو ساخته ای دو نار بر سوسنمن باز دو دیده ناردان سازم
11. ۱۱گر انده عشق کاروان گرددمن در دل جای کاروان سازم
12. ۱۲فرتوت به عشقت ای صنم گشتمخود را چه سبب همی جوان سازم
13. ۱۳کی باشد دل ز تو بپردازمبا مدح عمید شه قران سازم
14. ۱۴خورشید زمانه نصربن رستمکز وی در هند خان و مان سازم
15. ۱۵طبعم گهر مدیح او سازدنشگفت اگر ز طبع کان سازم
16. ۱۶مدحش سپه است و من همی در ویاز خاطر خویش پهلوان سازم
17. ۱۷گردونش چو صاحب جهان کردستزان از وی صاحب جهان سازم
18. ۱۸از ابر سخاش باغ دل دایمماننده روضه جنان سازم
19. ۱۹باد سبکست طبع او دایممن از حلمش کهی گران سازم
20. ۲۰از هفتم چرخ اگر گذر یابماز همت او برو مکان سازم
21. ۲۱من جوزا را به بندگیش آرماز زر کمریش بر میان سازم
22. ۲۲وانگاه به سوی زهره بشتابماز مدحش در دهان زبان سازم
23. ۲۳ای آنکه ز نعمت و ز فر تومن در تن مغز استخوان سازم
24. ۲۴بس روز بود ز دولت و فرتبر چرخ ز جاه سایبان سازم
25. ۲۵در دل هوات روشنی دارمبر سر ز سخات طیلسان سازم
26. ۲۶ایرا که ز تست بر تنم جامهدر جامه هم از تو سوزیان سازم
27. ۲۷هستند کسان که من مر ایشان رااز دولت تو به خان و مان سازم
28. ۲۸روبه بودم بلا و هور اکنونخود را شیر نر ژیان سازم
29. ۲۹جود تو ز نعمتم کند قارونزانکه نغمات بی گمان سازم
30. ۳۰جاوید بقای جاه تو خواهمتا شغل ثنات جاودان سازم
31. ۳۱کردست مرا مدیح تو پیداچون یاد مدیح تو نهان سازم
32. ۳۲هر جا که سم ستور تو آیدمن قبله خویش خاک آن سازم
33. ۳۳هر در که در ورود نکو خواهتمن تکیه خود همی بر آن سازم
34. ۳۴در خانه به بندگیت بنشینموز دانش باغ غیب دان سازم