1. ۱هر آن جواهر کز روزگار بستانمچرا دهم به خس و خار ار نه بستانم
2. ۲به دست چپ بدهم آن گهر که در یک سالبهای صد گهر از دست راست بستانم
3. ۳چو تیر هر جا ناخوانده گر همی نرومچرا که دایم سر کوفته چو پیکانم
4. ۴بدان جهت همه کس را چو خویشتن خواهمکه من به دست و دل و تیغ گوهر افشانم
5. ۵سخن نتیجه جانست جان چرا کاهمگمان مبر که چو پروانه دشمن جانم
6. ۶اگر جهان خرد خوانیم رواست که منهم آخشیجم و هم مرکزم هم ارکانم
7. ۷بلی به فرمان گویم اگر هجا گویماز آنکه قول خداوند را به فرمانم
8. ۸بخوان ز قرآن بر از یحب و ما یظلمبدان طریق روم زانکه اهل قرآنم
9. ۹کسی که خانه و خوانش ندیده ام هرگزبه مدح او سخن چرب و خوش چرا رانم
10. ۱۰به گاه خدمت بر دستها چو بوسه دهمچنان بگریم گویی که ابر نیسانم
11. ۱۱چهار گوهر و هفت اخر و دوازده برجهر آنچه بینی من صد هزار چندانم
12. ۱۲من از دوازده و هفت و چار بگذشتمچه گر به صورت با خلق عصر یکسانم
13. ۱۳علوم عالم دانم ولیکن اندر عصراگر دو مردم دانم بدان که نادانم
14. ۱۴خرد پشیمان نبود ز مدح گفتن منز مدح گفتن این مهتران پشیمانم
15. ۱۵سزد که فخر کند روزگار بر سخنماز آنکه در سخن از نادران گیهانم
16. ۱۶خدای داند کز شعر نام جویم و بسوگرنه جز به شهادت زبان نگردانم
17. ۱۷بگفتم این وز من سر به سر سماع کننددرست و راست که مسعود سعد سلمانم