1. ۱ز عز و مملکت و بخت باد برخوردارسر ملوک جهان خسرو ملوک شکار
2. ۲ظهیر ملت حق بوالمظفر ابراهیمنصیر دولت و دین پادشاه گیتی دار
3. ۳زمانه عزم و قضا قوت و قدر قدرتستاره زیور و خورشید رای و چرخ آثار
4. ۴زمین توان و هوا صفوت و اثیر نهیبجهان مکانت و دریا نوال و کوه وقار
5. ۵ز رأی طبع و کف راد و پهن عالی اوفلک زمین شد و دریا سراب و ابر غبار
6. ۶تبارک الله از آن ابر آفتاب فروغکه برفروزد ازو بخت آسمان کردار
7. ۷چو ماه و مهر کند عدل را فراز و نشیبز فر و زیب دهد ملک را شعار و دثار
8. ۸به عفوش از تف آتش همی بروید گلبه خشمش از گل تازه همی بروید خار
9. ۹ز هیچ گردون چون روی او نتافت نجومز هیچ دریا چون گفت او نخاست بخار
10. ۱۰ستارگان مگر از حزم و عزم او زادندکه در جبلت این ثابتست و آن سیار
11. ۱۱جهان پناها شاها جهان شاهی رانبود بی تو دل و دیده روشن و بیدار
12. ۱۲سحاب جود تو آباد کرد هر ویراننسیم عدل تو گلزار کرد هر گلزار
13. ۱۳اگر نه آتش بأست به رزم گشتی تیزکجا ز گوهر ملک آمدی پدید عیار
14. ۱۴به کارزار دگر کرده ای نهاد جهانمگر که قسمت او بوده بود ناهموار
15. ۱۵به حد و خنجر لعل تکاوران کردیزمین هامون دریا و کوه آخته غار
16. ۱۶جهان گشادی بی مرز گر ز سندان کوبملوک کشتی بی حد به تیغ خاره گذار
17. ۱۷ز گرد رخش تو چون چرخ تیره بیند رویز آب خنجر ملک تو نصرت آرد بار
18. ۱۸بهشت و دوزخ باشد ضیا و ظلمت رابه کیش مانوی آن مدعی چهره نگار
19. ۱۹از آنکه نیک همانند نسبتی دارندبه مهر و کینه تو روز روشن و شب تار
20. ۲۰شراب عدل تو گرمست کرد عالم رانهیب تو ببرد از سر زمانه خمار
21. ۲۱محیط گیتی گشته ست همت تو از آنکهمی نماید گیتیش نقطه پرگار
22. ۲۲چو روی و پشت عدوی تو زرد و مجروحستز زخم سطوت جود تو چهره دینار
23. ۲۳مگر مخالف و بدخواه ملک و دولت تستز آب و آتش خیل حباب و فوج شرار
24. ۲۴از آن حباب چو سر برکند شود ناچیزوز آن شرار چو سر برزند بمیرد زار
25. ۲۵نماند در همه روی زمین خداوندیکه او به بندگی تو نمی کند اقرار
26. ۲۶بزرگوار خدایا چو قرب ده سالستکه می بکاهد جان من از غم و تیمار
27. ۲۷رخم ز ناخن خسته برم ز دست کبوددلم ز آتش سوزان تنم چو موی نزار
28. ۲۸ز بس که تف بلاچپ و راست بر من زدز من بجست چو سیماب بی قرار قرار
29. ۲۹بدین تغیر هایل به نعمت عالیکه طعم عیشم زهرست و رنگ روزم تار
30. ۳۰چنان بلرزم کاندر هوا نلرزد مرغچنان بپیچم کاندر زمین نپیچد مار
31. ۳۱تنم هژبری دارد شکسته اندر چنگدلم عقابی دارد گرفته در منقار
32. ۳۲چو کلک و نیزه اگر راست نیستم دل و تنچو کلک و نیزه مرا هست بر میان زنار
33. ۳۳چرا ز دولت عالی تو پیچم رویکه بنده زاده این دولتم به هفت تبار
34. ۳۴نه سعد سلمان پنجاه سال خدمت کردبه دست کرد برنج این همه ضیاع و عقار
35. ۳۵به من سپرد و ز من بستدند فرعونانشدم به عجز و ضرورت ز خانمان آوار
36. ۳۶به حضرت آمدم انصاف خواه و داد طلبخبر نداشتم از حکم ایزد دادار
37. ۳۷نه روشنایی و باران ز مهر و ابر بودنه جست باید روزی ز کف تو ناچار
38. ۳۸مرا امید به هنجار مقصدی بنموددلم برد که به مقصد بیاردم هنجار
39. ۳۹همی ندانم خود را گناهی و جرمیمگر سعایت و تلبیس دشمن مکار
40. ۴۰ز من بترسد ای شاه خصم ناقص منکه کار مدح به من بازگردد آخر کار
41. ۴۱ز شال پیدا آرند دیبه رومیز جزع باز شناسند لؤلؤ شهوار
42. ۴۲ز پارگین بشناسند بحر در آگینز تار میغ بدانند ابر گوهر بار
43. ۴۳سپر فکند و ندیده به دست من شمشیربداد پشت و نبوده میان ما پیکار
44. ۴۴در آن هزیمت تیری گشاد در دیدهمرا بخست چو من داشتم گشادش خوار
45. ۴۵خدای داند و هر کو خدای را به دروغگواه خوانده باشد ز جمله کفار
46. ۴۶که قصد من همه آن بود تا به خدمت شاهچو بندگان دگر تیز گرددم بازار
47. ۴۷هزار دیوان سازم ز نظم و در هر یکهزار مدح طرازم چو صد هزار نگار
48. ۴۸مشاطه وار عروسان پردگی ضمیربه پیش تخت کنم جلوه و به مجلس بار
49. ۴۹به صیقل صفت و مدح نیک بزدایمز تیغ آتش و آیینه هنر زنگار
50. ۵۰به اختران خرد بخت را کنم گردونبه لعبتان سخن بزم را کنم فرخار
51. ۵۱چو عندلیب سرایم ثنای مدحت توچرا ببندم چون باز بسته بر کهسار
52. ۵۲یکی به رحمت بر جان و بر تنم بخشایکه من نه در خور بندم شهانه اهل حصار
53. ۵۳نگاه کن که چه نیرنگ ها و شعبده هابه مدحت تو برآرم ز جان و دل هر بار
54. ۵۴نه من کفایت عرضه همی کنم به سخنتوان ستود فلک را به رتبت و مقدار
55. ۵۵تکلفی نشود در مثل به حلم جبالتعذری نبود در سمر به جود بحار
56. ۵۶چه رنج فکرت باید کشید اگر گویمکه آفتاب منیرست و آسمان دوار
57. ۵۷گزیده تر ز همه دولتست دولت توگزیده تر ز همه فصل هاست فصل بهار
58. ۵۸به پایه ای ز محلت نمی رسد گردونپدید باشد کآخر کجا رسد گفتار
59. ۵۹اگر سزای تو باید همی مدیح و ثنامگر گشاده شود بر همه ملوک اشعار
60. ۶۰همیشه تا زبر گوی بی مدار سپهرنجوم و چرخ نیاساید از مسیر و مدار
61. ۶۱خدایگانا چون آفتاب ملک افروززمانه دارا چون آسمان زمانه گذار
62. ۶۲نظاره گاه تو بر تختگاه باد و چمننشستگاه تو از ملک فرق باد و کنار