1. ۱پادشاه بزرگ دین پرورشهریار کریم حق گستر
2. ۲خسرو کامگار مسعودستکش زمانه ست بنده و چاکر
3. ۳شاه شاهان علاء دولت و دینآن فلک منظر ملک مخبر
4. ۴تاجداری که رفعت نامشبر فلک برد پایه منبر
5. ۵کامگاری که بسطت دستشبر زمین ریخت مایه کوثر
6. ۶صحن ملکش به دهر هفت اقلیمخیل بختش ز چرخ هفت اختر
7. ۷راعی امن او به شرق و به غربداعی جود او به بحر و به بر
8. ۸تارک رتبت بلندش رازیبد اکلیل آسمان افسر
9. ۹گردن همت بزرگش راعقد گردون سزا بود زیور
10. ۱۰بر در امر او به روز و به شببسته دارد فلک چو کوه کمر
11. ۱۱در صف کین او ز چپ و ز راستکند باشد درخش را خنجر
12. ۱۲در برکه ز حرص افسر اوهمچو لاله ست چهره گوهر
13. ۱۳در دل کان ز بیم بخشش اوچون زریرست باز گونه زر
14. ۱۴چون برانگیخت عزم نافذ اوزیبدش صبح و مهر تیغ و سپر
15. ۱۵چون فرو داشت عزم ثابت اوبرنداردش عاصف و صرصر
16. ۱۶عدل او بانگ زد چنان بر ظلمکه ز گوگرد بازجست آذر
17. ۱۷بر او بار لطف چندان کردکه بر آذر شکوفه گشت شرر
18. ۱۸داد پر پر امیدواران راساقی جود او شراب بطر
19. ۱۹برد خوش خوش ضعیف حالان راساقی داد او خمار ز سر
20. ۲۰حمله ای کرد سطوتش چونانکفتنه را شد مصاف زیر و زبر
21. ۲۱در سر و در شکم ز شور و بلاآب و خون شد ز هول مغز و جگر
22. ۲۲ای جهان از کمال تو پیداوی فلک در خصال تو مضمر
23. ۲۳مملکت را مناقب تو مثلمفخرت را مکارم تو سمر
24. ۲۴از پی سازهای تاج تو راقطره در می شود به بحر اندر
25. ۲۵وز پی رودهای بزم تو راسر به گردون همی کشد عرعر
26. ۲۶بر لب نیک خواه دولت توآب حیوان شود می ساغر
27. ۲۷در کف بدسگال دولت توبوی نفط سیه دهد عنبر
28. ۲۸گر نباشد به طبع همت توچنگ بگذارد از عرض جوهر
29. ۲۹گر بگردد ز حال فکرت توچرخ بگشاید از فلک چنبر
30. ۳۰تو ولی گویی و به هیچ مهملفظ تدبیر تو نبوده مگر
31. ۳۱جزم فرمانی و به هیچ مثالشرط فرمان تو نبوده اگر
32. ۳۲همه شادی شهی نهاد کزوشد شکفته بهار دولت و فر
33. ۳۳چون تف کارزار برزد جوشقرص خورشید شد چو خاکستر
34. ۳۴چهره را خاک بیخت گونه پوستدیده را خار زاد نور بصر
35. ۳۵تیره دیدند رنگ های امیدتیز دیدند چنگ های خطر
36. ۳۶گردها کرده چشم گیتی کورکوس ها کرده گوش گردون کر
37. ۳۷تیغ چون مورد گشت چون لالهروی چون لاله شد چو نیلوفر
38. ۳۸سینه چون کوره تفته در جوشنمغز چون کفته غنچه در مغفر
39. ۳۹بر بساط بسیط خوف و رجابرکشیده قضا حشر به حشر
40. ۴۰در طریق مضیق عمر و فنابرفکنده بلا نفر به نفر
41. ۴۱در مصاف و مجال هر سرداردر شتاب و درنگ هر صفدر
42. ۴۲آتش و آب و باد و خاک شدهابرش و خنگ و بور و جم زیور
43. ۴۳چون سر سنگ پشت و روی املگشته پنهان ز بیم تیغ و تبر
44. ۴۴خارپشتی شده ز نیزه و تیراجل جان شکار عمر شکر
45. ۴۵آن زمان لا اله الا اللهوهم نادرست کرد بر تو گذر
46. ۴۶موی بشکافتی به طعن و به ضربکوه برداشتی به کر و به فر
47. ۴۷نور شد حربه تو از بس خونکه زدش بر برخش و پهلو و بر
48. ۴۸بازوی عون تو گرفته قضاخنجر فتح تو کشیده قدر
49. ۴۹در خوی و خون شده زران و کفتباره نصرت و عنان و ظفر
50. ۵۰وان همه صاعقه به یک ذرهدر دل بأس تو نکرده اثر
51. ۵۱ملک جویان سهم کام روادهر گیران گرد نام آور
52. ۵۲همه از هول گرز مسعودیبر سرافکنده چون زنان معجر
53. ۵۳یکی افتاده در میانه شوردیگری خسته بر کرانه شر
54. ۵۴این رها کرده همچو ماران پوستوان برآورده همچو موران پر
55. ۵۵یک جهان را به بازوی معروفبر کشفتی به حمله منکر
56. ۵۶بازگشتی به قطب شاهی شادعون یزدان و سعی چرخ نگر
57. ۵۷تارک تاج را به صد دامنپایه تخت را به صد زیور
58. ۵۸در بپاشید بخت نیک چو ابرزرد پراکند نجم سعد چو خور
59. ۵۹هر سویی زان ظفر به هر ساعتبرسانید جبرئیل خبر
60. ۶۰آفرینش مزاج کرد بدلزود از آن مژده در جهان یکسر
61. ۶۱گشت از اقبال آن عبیر گلابخاک در دشت و آب در فرغر
62. ۶۲شب تاری نمود گونه روززهر قاتل گرفت طعم شکر
63. ۶۳داشت روز نشستن تو به ملکفضل آن شب که داشت پیغمبر
64. ۶۴بهر آتشکده که در گیتی استراست چون یخ فسرده شد اخگر
65. ۶۵شد سیه روی صورت مانیشد نگون فرق لعبت آذر
66. ۶۶شادباش ای ملوک را مخدومدیر زی ای زمانه را داور
67. ۶۷ملک در جمله آن مراد بیافتکه همی بودش از فلک برتر
68. ۶۸نه عجب گر ز فر دولت توجان پذیرد همی نبات و حجر
69. ۶۹حرکت گیرد و بصر یابدپنجه سرو و دیده عبهر
70. ۷۰داند ایزد که زود خواهی دیدباختر زان خویش چون خاور
71. ۷۱هفت کشور گرفته و بسزابنده ای را سپرده هر کشور
72. ۷۲تو در آن هفته چون مه و خورشیدکرده و ساخته مسیر و ممر
73. ۷۳گفت احوال تو فلک پیمایکرد احکام تو ستاره شمر
74. ۷۴تا ابد خسروی تو خواهی کرداز چنین ملک خسروا برخور
75. ۷۵ملکا حال خویش خواهم گفتنیک دانم که آیدت باور
76. ۷۶در جهان هیچ گوی نشنیدستآنچه دیدست چشم من ز عبر
77. ۷۷سالها بوده ام چنان که بودبچه شیر خواره بی مادر
78. ۷۸گه بزاری نشسته ام گریانخان های ز سمج مظلم تر
79. ۷۹گه به سختی کشیده ام نالانبندهای گرانتر از لنگر
80. ۸۰گهی آن کرد بر دلم تیمارکه کند زخم زخمه بر مزمر
81. ۸۱خاطرم گاهی از عنا آن دیدگه به تف عود بیند از مجمر
82. ۸۲چه حکایت کنم که می بودمزآتش و خاک بالش و بستر
83. ۸۳غرقه روی و رنج راحت و خشکتشنه کور و چشم انده تر
84. ۸۴بر سر کوههای بی فریادشد جوانی من هبا و هدر
85. ۸۵شعر من باده شد به هر محفلذکر من تازه شد به هر محضر
86. ۸۶عفو سلطان نامدار رضیبر شب من فکند نور قمر
87. ۸۷التفات عنایتش برداشتبار رنج از تن من مضطر
88. ۸۸اصطباع رعایتش دریافتروزگار مرا به حسن نظر
89. ۸۹داد نان پاره ای که هست کفافمر مرا با عشیرتی بی مر
90. ۹۰سوی مولد کشید هوش مرابویه دختر و هوای پسر
91. ۹۱چون به هندوستان شدم ساکنبر ضیاع عقار پیر پدر
92. ۹۲بنده بونصر برگماشت مرابه عمل همچو نایبان دگر
93. ۹۳نایبی نیستم چنانکه مراسازی و آلتی بود در خور
94. ۹۴مردکی چند هست بس لترهاسبکی چند هست بس لاغر
95. ۹۵گاه طبلی زنم به زیر گلیمگه تیغی کشم به زیر سپر
96. ۹۶گه جهم همچو رنگ بر کهسارگه خزم همچو مار در کردر
97. ۹۷این همه هست و شغل های عملسخت با نظم و رونق است اندر
98. ۹۸حشمت عالی علایی تودر جهان خود همی کشد لشکر
99. ۹۹کبک و شاهین همی پرد همبالشیر و آهو همی رود همبر
100. ۱۰۰سرکشان را کجاست آن یاراکه برآرند بر خلاف تو سر
101. ۱۰۱گردنان را کجاست زهره آنکپای عصیان برون نهند از در
102. ۱۰۲گر ز مدح تو حال و جاه مرامستزادی بود عجب مشمر
103. ۱۰۳ور وجیهی شوم ز خدمت توراست باشد ز مقتضای هنر
104. ۱۰۴من شنیدم که میر ماضی رابنده بود والی لوکر
105. ۱۰۵بس شگفتی نباشد ار باشدمادحت قهرمان چالندر
106. ۱۰۶تا رساند به جشن هر نظمینقش کرده ز مدح یک دفتر
107. ۱۰۷سازد از طبع درج های ثناقیمتی تر ز درج های درر
108. ۱۰۸لیکن از بس که دید شعبدهاگام ننهد همی مگر به حذر
109. ۱۰۹ترسد از عاقبت که دانستستعادت عرف گنبد اخضر
110. ۱۱۰دشمنان دارد و عجب نبوددشمن آمد تمام را ابتر
111. ۱۱۱باز چون نیک تر در اندیشهنهراسد ز هیچ نوع ضرر
112. ۱۱۲که دل و طبع تو ز رحمت و عفوآفریدست خالق اکبر
113. ۱۱۳تا هیولی است اصل هر عنصرتا بود عنصر اصل هر پیکر
114. ۱۱۴اصل ملک تو باد ثابت فرعفرع اصل تو باد نافع بر
115. ۱۱۵امرهای زمانه وصف تو رامهر همراه و مشتری همبر
116. ۱۱۶بزم های سپهر نعت تو راماه ساقی و زهره خنیاگر