1. ۱چو بستان تازه گشت از باد نوروزجهان بستد بهار عالم افروز
2. ۲ز آسیب صبا در جلوه شد باغبه غارت داد بلبل خانهٔ زاغ
3. ۳هوا کرد از گل آشوب خزان دوربه مشک‌تر به دل شد گرد کافور
4. ۴عروس غنچه را نو شد عماریکمر بر بست گل در پرده داری
5. ۵بنفشه سر بر آورد از لب جویزمین گشت از ریاحین عنبرین بوی
6. ۶نسیم صبح گاه از مشک بوئیهزاران نافه در بر داشت گوئی
7. ۷حریر گل ورق در خون سرشتهبرات عیش بر ساقی نوشته
8. ۸ملک بر عزم صحرا بارگی جستبه پشت باد سرو نازنین رست
9. ۹نخست از گشت کرد آهنگ نخجیرفرود آورد هر مرغی به یک تیر
10. ۱۰به گلزار آمد از نخجیرگه شادبساط افگند زیر سرو شمشاد
11. ۱۱به می بنشست با خاصان درگاهبر آمد بانگ نوشا نوش بر ماه
12. ۱۲پیاپی گر چه می میکرد بر کارنمی‌رفت از سرش سودای دلدار
13. ۱۳شکیبا بود تا هشیاریی داشتکفایت را عنان از دست نگذاشت
14. ۱۴چو سرها گرم شد از باده‌ای چندزبان بگشاد با آزاده‌ای چند
15. ۱۵که نوروز آمد و گلزار بشگفتصبا با گل پیام عاشقان گفت
16. ۱۶روان شد باد جام لاله بر دستخمار نرگس بیمار بشکست
17. ۱۷همه کس با حریفی باغ در باغمرا در دل ز دوری داغ بر داغ
18. ۱۸همه شادند و جانم در عذابستکه می بی روی خوبان زهر ناب است
19. ۱۹چو چندی زین سخنها گفت حالیدل از اندیشه لختی کرد خالی
20. ۲۰جنیبت جست و ز دل بار برداشتره مشکوی آن دلدار برداشت
21. ۲۱روان گشت از شراب لعل سرخوشولی از سوز سینه دل پر آتش
22. ۲۲چو آمد تا به قصر نازنین تنگز مغزش هوش رفت از سینه فرهنگ
23. ۲۳خبر بردند بر سرو گلندامکه طوبی بر در فردوس زد گام
24. ۲۴به لرزید از هراس آن دستهٔ گلکزان سیلاب تندش بشکند پل
25. ۲۵شکوه ننگ و نام آواره گرددلباس عصمتش صد پاره گردد
26. ۲۶صواب آن دید رای هوشیارشکه ندهد راه در ایوان بارش
27. ۲۷عمل داران درگه را به فرمودکه بشتابند پیش آهنگ شه زود
28. ۲۸دویدند آن همه فرمان پذیرانبه استقبال شاه تخت گیران
29. ۲۹چو آمد بر در قصر دلارامکزان شیرین سخن شیرین کند کام
30. ۳۰دری بر بسته دید و میزبان دورمه اندر برج عصمت مانده مستور
31. ۳۱تعجب کرد و حیران ماند زان کارکه نخل بارور چون گشت بی بار
32. ۳۲جهان شب شد به چشم نیم خوابشکه ماند اندر پس کوه آفتابش
33. ۳۳به خواری بازگشتن خواست در حالکه خواندش نازنین ز آواز خلخال
34. ۳۴ملک را کامد آن آواز در گوشبه جان بی خبر باز آمدش هوش
35. ۳۵چو سر بر کرد سوی قصر والازمین بوسیده ماه سرو بالا
36. ۳۶دمید از هر دو جانب صبح امیدمقابل شد به دلگرمی دو خورشید
37. ۳۷پری روی از مژه می ریخت آبیبه روی میهمان میزد گلابی
38. ۳۸به نظاره فرو ماندند تا دیرنمی‌گشت از تماشا چشمشان سیر