1. ۱به زاری گفت کای جانم بتو شادغمت شادی فزای جان من باد
2. ۲بزرگیهای بی اندازه کردیکه با خردان بزرگی تازه کردی
3. ۳چو بود این بی سبب در پرده ماندنغریبان را ز در بیرون نشاندن
4. ۴مرا بگذاشتی در خاک خواریچو مه بر آسمان گشتی حصاری
5. ۵جوابش داد شمشاد قصب پوشکه دولت پادشه را حلقه در گوش
6. ۶اگر بالا شدم چون دیدمت مستمکن از سرزنش سرو مرا پست
7. ۷توانم کز وفاداری درین راهدهم تن در رضای خدمت شاه
8. ۸فرود آیم ازین منظر خرامانکمر بندم بر آئین غلامان
9. ۹ولی ترسم که وا ماند ز پروازتذرو نازنین در چنگل باز
10. ۱۰تو شاه و عاشق و دیوانه و مستچو در دامت فتادم چون توان رست
11. ۱۱برو خود را به بازار شکر بندکه شیرین انگبین است و شکر قند
12. ۱۲لب شیرین که جز با جان نسازدشکر داند کزو چون می‌گدازد
13. ۱۳مبر نام شکر گر خود نبات استکه شیرین شربت آب حیاتست
14. ۱۴شکر گر چه دهد ذوق زبانیولی شیرینست ذوق زندگانی
15. ۱۵تو خوش خوش با پری رویان دمسازبهر گلزار چون بلبل به پرواز
16. ۱۶مده دمهای سردم را به خود راهکه از آه ایمنست آئینه ماه
17. ۱۷حذر کن زین فغان آتش آلودکه دیوارت سیه گردد بدین دود
18. ۱۸نبینی کاه جان مستمندیبر آن کنگر بیندازد کمندی
19. ۱۹درافگن زلف تا زآن رشته نازشوم با چنبر گردون رسن باز
20. ۲۰وگر بالا نخوانی زین مغاکممران از در نه آخر کم ز خاکم
21. ۲۱وگر راضی بدان شد لعبت نورکه بوسیم استان دولت از دور
22. ۲۲که باشد ذره‌ای از خویش نومیدکه خواهد تکیه بر بازوی خورشید
23. ۲۳وگر محراب دیگر پیش کردمهوای نفس کافر کیش کردم
24. ۲۴جوانی تهمت مرد است دانیبترس از تهمت روز جوانی
25. ۲۵من ار نرخ شکر پرسیدم از مارفگندی از بهشتم دوزخی وار
26. ۲۶ز شور شکرم تسکین نباشدشکر چون شور شد شیرین نباشد
27. ۲۷نکردم من گناهی ور که کردمشفاعت خواهد اینک روی زردم
28. ۲۸گناهم گر ببخشی شرمسارموگر خون ریزیم هم با تو یارم
29. ۲۹بدین خواری مرنجان بی خودی رامکافات است آخر هم بدی را
30. ۳۰به خوش خوئی توان با دوستان زیستچو بدخو دوست باشد دشمنی چیست
31. ۳۱گلی کز بوی خوش نبود نشانشرها کن تا برد باد خزانش
32. ۳۲به آزار غریبان دست مگشایکه غافل نیست دوران سبک پای
33. ۳۳جفائی کان ز تو بر همرانستبتو نزدیکتر از دیگرانست
34. ۳۴دگر باره پری روی فسون سازفسونی تازه کرد از چشم غماز
35. ۳۵دعا از زیر لب پرواز می دادسخن را چاشنی از ناز می داد
36. ۳۶که شاها تا ابد شاه جهان باشز مشرق تا به مغرب کامران باش
37. ۳۷شکوهت را فلک زیر نگین بادکلید عالمت در آستین باد
38. ۳۸من آن طاووس رنگینم در این باغکه دود دل سیاهم کرد چون زاغ
39. ۳۹نه تسکینی که خود را باز جویمنه دلسوزی که با او راز گویم
40. ۴۰ندانم کاین گره تا چون کنم بازکه با بیگانه نتوان گفت این راز
41. ۴۱نبینم ره چو رویت بینم از دورچو مرغ شب که کورش بینی از نور
42. ۴۲برانم زین دل دیوانهٔ خویشکه آتش در زنم در خانهٔ خویش