1. ۱شبی تاریک چون دریائی از قیربه دریا در چکید چشمهٔ شیر
2. ۲ز جنبیدن فلک بی کار گشتهستاره در رهش مسمار گشته
3. ۳ز ظلمت گشته پنهان خانهٔ خاکچو چاه بیژن و زندان ضحاک
4. ۴سواد تیره چون سودای جانانبه دامان قیامت بسته دامان
5. ۵جهان چون اژدهای پیچ در پیچبه جز دود سیه گردش دگر هیچ
6. ۶شبی این گونه تاریک و جگر سوزز غم بی خواب شیرین سیه روز
7. ۷به آب دیده با شب راز می‌گفتز روز بد حکایت باز می‌گفت
8. ۸همی نالید کای شب چند ازین داغهمائی را مکش در چنگل زاغ
9. ۹به پایان شو که من زین بی قراریبه خواهم مردن از شب زنده داری
10. ۱۰چو خسبی آخر ای صبح سیه رویبه آب چشم من رخ را فرو شوی
11. ۱۱چه شد یارب پگه خیزان شب راکه در تسبیح نگشایند لب را
12. ۱۲مگر بشکست نای مطرب پیرکه بر می نارد امشب نالهٔ زیر
13. ۱۳مگر بر نوبتی خواب اشتلم کردکه امشب خاستن را وقت گم کرد
14. ۱۴مگر شد بسته مرغ صبح در دامکه بانگی در نمی‌آرد به هنگام
15. ۱۵مگر دود دلم عالم سیه کرددم من شمع گردون را تبه کرد
16. ۱۶وگر نه کی شبی را این درنگ استکه گردون بسته و سیاره لنگ است
17. ۱۷مرا زین شب سیه شد روی هستیسیه روئیست این نی شب پرستی
18. ۱۸گهی باشد که این شب روز گردددل پر سوز من بی سوز گردد
19. ۱۹ازین ظلمات غم یابم رهائیبه چشم خویش بینم روشنائی
20. ۲۰بسی می کرد زینسان نا امیدیکه ناگه از افق بر زد سپیدی
21. ۲۱چو لاله گر چه بودش در جگر داغز باد صبحدم بشگفت چون باغ
22. ۲۲چه خوش بادیست باد صبح گاهیکزو در جنبش آمد مرغ و ماهی
23. ۲۳چو شیرین یافت نور صبح دم رابه روشن خاطری بر زد علم را
24. ۲۴به مسکینی جبین بر خاک مالیدز دل پیش خدای پاک نالید
25. ۲۵که ای در هر دلی دانندهٔ رازبه بخشایش درت بر همگنان باز
26. ۲۶ز بی کامی دلم تنگ آمد از زیستتو میدانی که کام چون منی چیست
27. ۲۷چو تو امید هر امیدواریامیدم هست کامیدم بر آری
28. ۲۸جز این در دل ندارم آرزوئیکه یابم از وصال دوست بوئی
29. ۲۹ز حرمت داشتی چون بی وبالمبشارت ده به کابین حلالم
30. ۳۰درونم سوخت این حاجت نهانیگرم حاجت بر آری می‌توانی
31. ۳۱وجودم گشت ازین درماندگی پستتو گیری از کرم درمانده را دست
32. ۳۲نشاطی ده کزین غم شاد گردمز زندان فراق آزاد گردم
33. ۳۳به سر کبریا در پردهٔ غیببه وحی انبیاء در حرف لاریب
34. ۳۴به نور مخلصان در رو سپندیبه صبر مفلسان در ناامیدی
35. ۳۵به ایمان تو اندر جان بد کیشبه پیوند کهن بر پشت درویش
36. ۳۶بدان اشکی که شوید نامه را پاکبدان حسرت که گردد همره خاک
37. ۳۷بدان زندان تاریک مغاکیبه بالین فراموشان خاکی
38. ۳۸به خون غازیان در قطع پیوندبسوز مادران مرگ فرزند
39. ۳۹به آهی کز سر شوری برایدبه خاری کز سر گوری براید
40. ۴۰به مهر اندوده دلهای کریمانبه گرد آلوده سرهای یتیمان
41. ۴۱بدان غرقه که بر ناید ز آبیبدان تشنه که باشد در سرابی
42. ۴۲به شبهای سیاه تنگ دستانبه دلهای سپید حق پرستان
43. ۴۳به بادی کاول اندر تن در آیدبدان دم کآخر از مردم بر آید
44. ۴۴به عشق نو در آغاز جوانیبه غمهای کهن در دل نهانی
45. ۴۵بدان بی دل که هستی نایدش یادبدان دل کو بود با نیستی شاد
46. ۴۶بدان سینه که دارد عشق جاویدبه هجرانی که هست از وصل نومید
47. ۴۷که برداری غم از پیراهن مننهی مقصود من در دامن من
48. ۴۸گرفتارم به دست نفس خود رایبه رحمت بر گرفتاری ببخشای
49. ۴۹بر آور آرزویی را که دارمکلید آرزو نه در کنارم
50. ۵۰اگر چه ماجرا هست از ادب دورتوانی کز تو نتوان داشت مستور
51. ۵۱نخستم در لباس آرزو پوشپس این جرمم بستاری فرو پوش
52. ۵۲چو شیرین از سر صدق این دعا کردخدا از صدقش آن حاجت روا کرد