1. ۱ساقی سیمتن از حجره نیامد بیرونکه صبایی به سبویی دهد از عیش نوید
2. ۲نوبهار است و نشاط است و حریفان جمعندسایه‌روشنشان سایهٔ بید است و نبید
3. ۳آسمانیست کنون باغ، همه اختر و مهبس‌که الوان شکوفه شده بر شاخ پدید
4. ۴کوه از لاله و گل گشته چو طاووس بهشتاینقدر هست که طاووس‌وش از جا نپرید
5. ۵یاد باد آنکه چو خورشید بهاری می‌تافتمشعل شوق در اعماق دلم می‌تابید
6. ۶گلشن خلوت من بزمگه یاران بودداشت در، لیک بر آن بود نه قفل و نه کلید
7. ۷دوستانی همه روشن‌دل و شاعرمشربسرورانی همه صائب‌نظر و صاحب‌دید
8. ۸گاه خواندن ورق باغ که استاد بهاراز دل خاک چه آثار نو آورده پدید
9. ۹گاه رفتن به سوی دشت که آن طرفه غزالاز کمند که کمین جست و ز دام که رمید
10. ۱۰گاه در خلوت شب در دل دشت خاموشبه نگه با مه و انجم شده در گفت و شنید
11. ۱۱گاه بر دور یکی گلبن زیبا شده جمعاو چو مراد و صف ما همچو مرید
12. ۱۲گاه دل بسته به حافظ که صفیر غزلشخاکیان را دهد از کنگرهٔ عرش نوید
13. ۱۳گاه آتش زده از سوز نی مولانابه متاع کهن و نو، به قریب و به بعید
14. ۱۴گاه دل داده به بیدل که ز اعجاز سخننقش صد باغ گل از جنبش یک خامه کشید
15. ۱۵گاه کودک شده و خفته به دامان بهارکودکی بی‌خبر از عالم پیدا و پدید
16. ۱۶گاه رندی و نظربازی و مستی و جنونوان سخن‌های نهانی که ز وصف است بعید
17. ۱۷گاه در حسرت پیکان نگاهی که چسانجز دل سوختهٔ ما به دل غیر خلید
18. ۱۸گاه گریان که لب لعل فلان شاهد شوخاز چه بر روی کسان چون گل رعنا خندید
19. ۱۹شادم از حافظه کاین مونس دیرین از لطفکرد پیرانه‌سرم یاد جوانی تجدید
20. ۲۰معجزآسا به هم آورد به مرآت خیالماضی و حال و غم و شادی و یأس و امید