1. ۱سبحانک، سبحانک، سبحانک یا حقتا چند سراسیمه بر این گوی معلق
2. ۲این گوی معلق چو یکی پیل کهنسالما بر سر این پیل نشسته همه چون بق
3. ۳این پیل سراسیمه دوان است شب و روزوز رنگ شب و روز شده پیکرش ابلق
4. ۴از بس‌که شده کهنه تنش قرن پی قرنپیداست ز هر قرن به هر مفصل آن شق
5. ۵ما خورده از آن پیکر گندیده بسی خونپنداشته آن خون عفن راح مروق
6. ۶ما بق‌بچگانیم ولی جمله بدین فکرکز نسر فلک نیز بلندیم محقق
7. ۷یک پشه بدان فکر که با بال و پر عجززین گوی بر آن گوی بخلاند بیرق
8. ۸یک پشه بدان عزم که سوراخ کند چرخچون مور که سوراخ کند صخره به سنجق
9. ۹یک پشه در اندیشه که مکشوف نمایدرازی که نهان است در این پردهٔ ازرق
10. ۱۰تا بازشناسد که در این خیمهٔ شبگوناین انجم و مه چیست فروزان و معلق
11. ۱۱من پشه و تو پشه و او پشه در این دهرهم پیر و جوان پشه و هم عاقل و احمق
12. ۱۲ساقی تو از آن پیش که این پیل تناورما را فکند دور از آن پشت مطبق
13. ۱۳چون خار شدم خشک ازین زهد ریاییای گل تو بر این خار بزن شعله چو چقمق
14. ۱۴پندار که این گوشه بود خوابگه عادانگار که این کلبه سدیر است و خورنق
15. ۱۵می‌ریز که چون دختر رز چهره فروزدما مادر غم را بنماییم مطلق
16. ۱۶می‌ریز که خندیم بر افکار معریمی‌ریز که رقصیم بر اشعار فرزدق