در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر معاصر
خلیل‌الله خلیلی
استاد خلیل‌الله خلیلی
۱۲۸۶–۱۳۶۶ ق.کابل
ملک‌الشعرای افغانستان و از آخرین استادانِ شعرِ کلاسیکِ دری در قرنِ بیستم. در ۱۲۸۶ خورشیدی در کابل به دنیا آمد، در دورانِ ظاهرشاه به مقام‌های بلندِ فرهنگی و سفارت رسید و سال‌های پایانیِ عمر را در تبعید گذراند؛ در ۱۳۶۶ در اسلام‌آباد درگذشت و در پیشاور، کنارِ مزارِ رحمان بابا، به خاک سپرده شد و بعدها پیکرش به کابل بازگشت. شعرش میانِ سبکِ خراسانی و سبکِ هندی ایستاده است: قصیده‌هایی در ستایشِ بامیان و هرات، غزل‌هایی با رنگِ عرفانی، و رباعی‌هایی که سنتِ خیام را با تلخیِ تجربه‌ی جنگ و غربت ادامه می‌دهند. از آثارِ نثرِ او «عیاری از خراسان» است.
جستجو در آثار خلیل‌الله خلیلی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۲۴ اثر
۱۰۰۲
مخاطبه با نفس
ماهیآسا به سر تابه به تابی و تبی • تا کجا ای دل سودازده گرم طلبی
۱۰۱۰
راه نیستان
ناله به دل شد گره، راه نیستان کجاست؟ • خانه قفس شد به من، طرف بیابان کجاست؟
۱۰۱۱
لذت فقر از حریم شاه نتوان یافتن
لذت فقر از حریم شاه نتوان یافتن • یوسف دل در بن این چاه نتوان یافتن
۱۰۱۳
آشیان خار
جهان را به اهل جهان میگذارم • به این خار و خس آشیان میگذارم
۱۰۱۴
چشم نابینا
هر مرد که سنجشی ندارد • چشمی است که بینشی ندارد
۱۰۱۷
آموزگار بزرگ
ای که ما را گردش چشم عقاب آموختی • دیدهٔ بیدار خود را از چه خواب آموختی
۱۰۱۹
به رهی معیری
نوبهار هزار خرمن گل • جلوهٔ نوبهار تست رهی
۱۰۲۰
پاسخ رهی
دردا که نیست جز غم و اندوه یار من • ای غافل از حکایت اندوهبار من
۱۰۲۳
شهر توفانبرده
قلم در پنجهٔ من نخل سرماخورده را ماند • دوات از خشکمغزیها دهان مرده را ماند
۱۰۲۵
ظلمتسرا
چه گلها چیدهام از آرزو در دامن فردا • که سازم از بهار وهم رنگین گلشن فردا
۱۰۲۶
نامهٔ صهبا
سلام ای شاعر دانا خلیلی • مهین استاد بیهمتا خلیلی
۱۰۲۷
پاسخ به صهبا
آفرین بر تو و آن طبع توانا صهبا • شاد کردی دل آشفتهٔ شیدا صهبا
۱۰۳۳
فریاد حق
فتاده است به کارم ز روزگار گره • چنانکه هست به هر موی تو هزار گره
۱۰۳۶
لبنان
چنان دل برد از کف مهر لبنانی و لبنانش • که از شعرم دمد مستی چو لبنان است عنوانش
۱۰۳۸
چراغ جاودان
یاد آن شبها که از هجرت چنان میسوختم • کز گداز دل زمین تا آسمان میسوختم
۱۰۴۱
اشک درویش
هر که دل زار داغدار ندارد • با دل مجروح خلق کار ندارد
۱۰۴۷
تابش شمشیر
آه ای ناله ترا قوت تأثیر چه شد • آنکه گفتی شکنم حلقهٔ زنجیر چه شد
۱۰۵۱
پیریم تاب نازت ای نوجوان نداریم
پیریم تاب نازت ای نوجوان نداریم • مردیم و خاک گشتیم دیگر توان نداریم
۱۰۶۰
قافلهسالار ادب
در صف اهل دل آن مرد که یکتا باشد • لاجرم مردن وی ماتم دلها باشد
۱۰۶۶
غم بیهوده
آه از اهل جهان و غم بیهودهٔشان • باد محو از دل من بوده و نابودهٔشان
درباره‌ی خلیل‌الله خلیلی
ملک‌الشعرای افغانستان و از آخرین استادانِ شعرِ کلاسیکِ دری در قرنِ بیستم. در ۱۲۸۶ خورشیدی در کابل به دنیا آمد، در دورانِ ظاهرشاه به مقام‌های بلندِ فرهنگی و سفارت رسید و سال‌های پایانیِ عمر را در تبعید گذراند؛ در ۱۳۶۶ در اسلام‌آباد درگذشت و در پیشاور، کنارِ مزارِ رحمان بابا، به خاک سپرده شد و بعدها پیکرش به کابل بازگشت. شعرش میانِ سبکِ خراسانی و سبکِ هندی ایستاده است: قصیده‌هایی در ستایشِ بامیان و هرات، غزل‌هایی با رنگِ عرفانی، و رباعی‌هایی که سنتِ خیام را با تلخیِ تجربه‌ی جنگ و غربت ادامه می‌دهند. از آثارِ نثرِ او «عیاری از خراسان» است.
۱۷۵
شعر در دیوان
۲۴
غزلیات
۱۷
قصاید
۶۶
رباعیات