1. ۱ماهی‌آسا به سر تابه به تابی و تبیتا کجا ای دل سودازده گرم طلبی
2. ۲پرتگاهی است به پیش نظرت وادی مرگجام لبریز به لرزنده کف و خود به لبی
3. ۳دانی اسرار حقیقت ز تو پوشیده چراست؟که بود راه به پیش و تو روان در عقبی
4. ۴هر هوس در دل تو خارش نو کرد پدیددست کوتاه کن از خود که مریض جربی
5. ۵گفت در کعبه مرا محرم اسرار حرم«چند با جامهٔ احرام کنی بولهبی»
6. ۶نقد عمر از کف تو رفت به بازی افسوسپیر گشتی و هنوزی تو به بازی چو صبی
7. ۷گاه آن است که گویم به تو اسرار نهانگرچه آن خاطر نازک شود از من عصبی
8. ۸ای که آموخته‌ای لذت شیرین رطبیالفی نیز نیاموختی ای شیخ غبی
9. ۹طفل همسایه خورد خون به سفالین قدحشزهر بادت که شوی مست شراب عنبی
10. ۱۰شعر شیوای تو از جوهر معنی عاری استهمچو چوبینه حسامی به نیام ذهبی
11. ۱۱ادب آموز که سرمایهٔ مردان ادب استتو ز حیوان متمایز به بنای ادبی
12. ۱۲روز نو آمد و راه نو و هنگامهٔ نوتو سپرده دل و جان را به شکرخواب شبی
13. ۱۳انقلاب آمد و دنیای ترا وارون کردتو همان جامد افسردهٔ لاینقلبی
14. ۱۴تو هنوز از برای کرهٔ آوارهٔ ماهجلوهٔ شاهد زیبای فلک می‌طلبی
15. ۱۵کلک ناهید بریدند و شکستندش چنگچند از این ساز شکسته به امید طربی؟
16. ۱۶اختر خاکی تو نیز به روزی شد طیتو هنوز از بر و پهنای وی اندر عجبی
17. ۱۷مگسی دیدی و گفتی به هما مقتربیابلهی دیدی و گفتی ز جهان منتخبی
18. ۱۸کودکی را که به تن جامه ندارد از فقرکردی اغفال که جمشید و کی اندر نسبی
19. ۱۹گفتی ای دل که بود موطن من مادر منهم فدایش تن من باد و هم امّی و ابی
20. ۲۰لیک یک خدمت شایسته ندیده هرگزاز تو آن مام خجسته که به آن منتسبی
21. ۲۱در شگفتم که تو ای رهرو تاریک‌نظربر لب آب فرو مانده‌یی از تشنه‌لبی