1. ۱دردا که نیست جز غم و اندوه یار منای غافل از حکایت اندوه‌بار من
2. ۲گر شکوه‌ای سرایم از احداث روزگاررحم آوری به روز من و روزگار من
3. ۳رنج است بار خاطر و زاری است کار دلاین است از جفای فلک کار و بار من
4. ۴رفت آن زمان که نغمه‌طرازان عشق راآتش زدی به جان غزل آبدار من
5. ۵شیرین ز میوهٔ سخنم بود کام خلقدردا که ریخت باد فنا برگ و بار من
6. ۶عمری چو شمع در تب و تابم، عجب مدارگر شعله خیزد از جگر داغدار من
7. ۷ور زانکه همدمی است مرا، دلنشین غمی استپاینده باد غم که بود غمگسار من
8. ۸پیک مراد نامهٔ جان‌پرور تراآورد و ریخت خرمن گل در کنار من
9. ۹یک آسمان ستاره و یک کاروان گهرافشاند بر یمین من و بر یسار من
10. ۱۰شعری به تابناکی و نظمی به روشنیمانند اشک دیدهٔ شب‌زنده‌دار من
11. ۱۱دیگر به سیر باغ و بهارم نیاز نیستای بوستان طبع تو باغ و بهار من
12. ۱۲بردی گمان که شاهد معنی است ناشکیبدر انتظار خامهٔ صورت‌نگار من
13. ۱۳غافل که با شکنجهٔ این درد جانگدازغیر از اجل کسی نکشد انتظار من
14. ۱۴فرداست ای رفیق که از پاره‌های دلافشان کنی شکوفه و گل بر مزار من
15. ۱۵فرداست کز تطاول گردون رود به بادتنها نه جان خسته، که مشت غبار من
16. ۱۶وین شکوه‌ها که کلک من از خون دل نگاشتبر لوح روزگار بود یادگار من