1. ۱آه از اهل جهان و غم بیهودهٔ‌شانباد محو از دل من بوده و نابودهٔ‌شان
2. ۲به نجاست شود آلوده کفت تا دم حشرگر بری دست سوی کاسهٔ آلودهٔ‌شان
3. ۳اشک خونین من است و دل غمدیدهٔ توجام گلگون می و مرغ نمکسودهٔ‌شان
4. ۴پی این مردم بوزینه‌صفت بگذاریگر ببینی به قفا حلقهٔ مفقودهٔ‌شان
5. ۵دیدهٔ آز به عون فقرا باز مکنکه نخیزد به جز از دود دل از دودهٔ‌شان
6. ۶آه این مردم بیچاره دلت آب کندگر شبی گوش کنی نالهٔ نشنودهٔ‌شان