1. ۱شبی چو زلف دلارام مشک فام و شبه سانبسان خط بتان تار و جعد خوبان تاران
2. ۲کشیده بودم از آسیب دهر پای به دامنفکنده بودم از اندوه فکر سر به گریبان
3. ۳ز دیده اشک روانم، روان به دامن صحراز سینه آه درونم دوان به گنبد کیوان
4. ۴ز هجر عارض جانان نه سینه، غیر گلخنز دوری رخ دلبر نه دیده،‌ خجلت عمان
5. ۵هزار شعله آهم شدی ز سینه برانجمهزار قطره اشکم، بدی ز دیده به دامان
6. ۶که ناگهم ز در آمد بتی به طرّه سمن سایکه ناگهم به سر آمد مهی، به چهره خوی افشان
7. ۷نمونه ایش ز قامت، طراز قامت طوبینشانه ایش ز طلعت، فضای روضه رضوان
8. ۸فزوده حیرت خلقی ز چشمکان فتن زاربوده طاقت جمعی ز زلفکان پریشان
9. ۹بلای خاطر قومی به یک کرشمه دلکشهلاک جان گروهی به نیم غمزه فتان
10. ۱۰هم از فسون، دو صدش دل، نگون در آتش عارضهم از حیل دو صدش جان اسیر چاه زنخدان
11. ۱۱ختن ختن همه مشک اندرش به دسته سنبلیمن یمن همه لعل اندرش به حقه مرجان
12. ۱۲به زلف بسته همی طبله طبله لادن و عنبربه خال سوده همی توده، توده غالیه و بان
13. ۱۳به تار طرّه مشکین دو صد تتارش مضمربه چین زلف پریشان هزار چینش پنهان
14. ۱۴کمر ببسته که در باغ نارون فتد از پایدهان گشاده که در شهر انگبین شود ارزان
15. ۱۵نشسته لشکر خطش به گرد صفحه عارضکه دیده مور همی حکمران ملک سلیمان
16. ۱۶بدیدم آن رخ و چیدم هزار خرمن لالهبدیدم آن خط و بردم هزار دامن ریحان
17. ۱۷نمود چهره به سویم، مگر که تا بردم دلگشود دیده به رویم، مگر که تا ستدم جان
18. ۱۸چه دید، دید ضعیفی فتاده عاجز و مضطرچه دید، دید حزینی نشسته واله و حیران
19. ۱۹چه گفت، گفت که ای در بلا، سکندر آفاقچه گفت، گفت که ای در ستم، تهمتن دوران
20. ۲۰تویی که این همه بار جفا کشیده ز دلبرتویی که این همه زهر عنا چشیده ز جانان
21. ۲۱نهاده ای ز چه سر بر فراز بالش فرقتفکنده ای ز چه تن در نشیب بستر حرمان
22. ۲۲ز چیست نالی چون بلبلان واله و شیداز چیست گریی چون عاشقان کلبه احزان
23. ۲۳مگر به عشوه ای از کف، بتی ربوده تو را دلمگر به غمزه ای از تن، مهی گرفته تو را جان
24. ۲۴به ناله گفتمش ای شرم لاله ات رخ نسرینبه گریه گفتمش، ای رغم غنچه ات لب خندان
25. ۲۵چو زخم، زخم تو باشد مرا چه حاجت مرهمچو درد، درد تو باشد مرا چه منت درمان