1. ۱آوخ که شد ز تیر غمت قامتم کمانرحمی کن ای جوان به من زار ناتوان
2. ۲آن دل که گم شد از من مسکین بکوی تونک یافتم به حلقه زلف تواش نشان
3. ۳از دل خموش آتش عشقت نمی شودگر صد هزار چشمه ز چشمم شود روان
4. ۴سازم هدف به ناوک پیکان ناز توباشد اگر بهر سر مویم هزار جان
5. ۵سرو چمن ز پا فتد از شرم قامتتتو سرو قامت، ار گذری سوی بوستان
6. ۶پیکان چشم مست تو از درع جان گذشتبیمار کس شنیده در آفاق شق کمان
7. ۷از روز وصل کوته و شام دراز هجرگه بر لب است الحذرم، گاه الامان
8. ۸دارای دهر مهدی قائم‌ که از نخستروحی مجسم است ابر پیکر جهان
9. ۹ای آنکه هر صباح و مسا از ره شرفآیند بر طواف حریم تو قدسیان
10. ۱۰ای آنکه مور کوی تو شیر سپهر رابر گردن از مجرّه ای افکنده ریسمان
11. ۱۱در پرده ای و پرده خلقی دریده ایآوخ، اگر ز پرده کنی چهر خود عیان
12. ۱۲هستی دوباره روی کند جانب عدمبر وی اگر بناز شوی آستین فشان
13. ۱۳پرگاروار نور جمالت گرفته استملک دو کون را چو یکی نقطه در میان
14. ۱۴در طرف جویبار ریاض جلال توشب تاب کرمکی است بر این ماه آسمان
15. ۱۵خلقت، اگرچه روی نبینند، نی عجب،با جسم نیست قوه بینائی روان
16. ۱۶در هر مکان که می نگرم بینمت کمینبا آنکه هست شخص تو را، لامکان، مکان
17. ۱۷ای در نشیب کاخ جلال تو، عرش فرشوی از کتاب فضل تو، یک حرف کن فکان
18. ۱۸در کائنات اگر ز ره قهر بنگریگردند منفصل همه اجزاء انس و جان
19. ۱۹ای آنکه از سرای تو مور محقریارزاق خلق کون و مکان را بود ضمان
20. ۲۰عزم ار کنی به آنکه شود آسمان زمینمیل ار کنی به آن که زمین گردد آسمان
21. ۲۱گردون به خاکبوسی امرت شود دو تاگیرد زمین به دست ز دور فلک عنان
22. ۲۲احیا نمی شدی تنی از نفخه مسیحفیض دمت نبودی اگر محییی روان
23. ۲۳در اوج وصف تو نرسد فکر دوربینچون پر زند به عرصه، جبریل ماکیان
24. ۲۴با حکم محکم تو، قضا گشته هم رکاببا امر آمر تو، قدر گشته همعنان
25. ۲۵کی در حضیض پایه جاه تو پر زندگر صد هزار سال بود طایر گمان
26. ۲۶آتش به جان خلق جهان می زدم، اگرننهاده بود مهر توام، مهر بر دهان
27. ۲۷تا بینمت جمال و کنم با تو شرح دلسرتا به پای چشمم و پا تا به سر زبان
28. ۲۸عید است و هر کسی ببرد هدیه ای به دوستهین، مرمر است جان به کف از بهر ارمغان
29. ۲۹تا هست در بسیط دو گیتی ز بسط نامباشد ز فیض تا که بکون و مکان نشان
30. ۳۰بادا، موافقان تو را انبساط قلبباشد مخالفان تو را، انقباض جان