1. ۱موی سپید هست خردمند را نذیرای غافل از زمانه بیک موی پند گیر
2. ۲موی سپید گشت و دم سر میزنمآری بیکدگر بود این برف وز مهریر
3. ۳آمد فرو چو برف گران بر سرم نشستویرانه یی که هست اساسش خلل پذیر
4. ۴برگ سمن که جای بنفشه فرو گرفتپوشید ارغوان مرا کسوت زریر
5. ۵ترسم شکوفۀ اجلست این که بشکفدبر شاخسار عمرم در نوبت اخیر
6. ۶معلوم من نبد که تند دست روزگاردر کارگاه عمر ز شعر سیه حریر
7. ۷او می کند مسوّدۀ شعر ار بیاضمن می کنم مسوّدۀ شعر خیر خیر
8. ۸مویم چو حلقه های زره بود و این زماناز حلقۀ زره بدرخشد همی قتیر
9. ۹تیر اجل چو یافت نفوذ از کمان شستگر صد زره بود نکند دفع نیم تیر
10. ۱۰دندان لقمه خای چو بر کام من نماندبهر غذای من فلک از سر گرفت شیر
11. ۱۱در شامگاه عمر چو وقت سحر مراصبحی دمید از بن هرموی مستطیر
12. ۱۲کافور عطر بازپسین است مرد راکورا فلک عوض دهد از مشک وز عبیر
13. ۱۳پیری خمیر مایۀ مرگست ای عجباز موی کس شنید که آید برون خمیر
14. ۱۴دانا که بر سرایر عالم وقوف یافتعیش و طرب بمذهب او نیست دلپذیر
15. ۱۵چون تجربت قوی شد و شهوت ضعیف گشتحرص و طمع نباشد جز منکر و نکیر
16. ۱۶دست از پی عصا بهمه شاخ می زنماز بهر آنکه نیست مرا پای دستگیر
17. ۱۷هر قلّه یی که بر سر او برف جا گرفتبر دامنش پدید شود چشمه و غدیر
18. ۱۸بر قلّۀ سرم چو ز پیری نشست برفنشگفت اگر پدید شد از چشمم آبگیر
19. ۱۹بر عمر نیست هیچ تحسّر چو کرده امآنرا بخرج خدمت این صاحب کبیر
20. ۲۰سلطان اهل فضل که بر اوج آسمانسیّارۀ فلک بمرادش کند مسیر
21. ۲۱چون روزگار غالب و چون چرخ کینه کشچون آسمان بلند و چو خورشید بی نظیر
22. ۲۲ای ماه فضل را ز گریبان تو طلوعوی ابر مکرمت ز سر انگشت تو مطیر
23. ۲۳روشن شود ز پرتو رای تو چشم اوگر بگذرد خیال تو بر خاطر ضریر
24. ۲۴زودا که منقطع شدی ارزانکه نیستیاقبال تو قوافل ایّام را خفیر
25. ۲۵ترسد همی فلک ز شبیخون هیبتتدر پیش خویش خندق از آن ساخت از اثیر
26. ۲۶گر رای صائب تو علاج جهان کندبیمار خامه هم نکند نالۀ صریر
27. ۲۷جاه تو برگذشت ز اطراء مادحانمستغنی است کعبه ز گستردن حصیر
28. ۲۸اوج فلک اگر چه بلندست رتبتشقدرت بلندتر که بر او جست جای گیر
29. ۲۹گردون چو تاج اگر چه بگوهر مرصّعستتو همچو گوهری که کنی تاج را سریر
30. ۳۰فرسوده گرددش ز ثنای تو در دهانورز آهنست راست چو پیکان زبان تیر
31. ۳۱ای از سخای دست تو جیب صدف تهیوی از لعاب کلک تو چشم هنر قریر
32. ۳۲ای صدر روزگار ! مرا در جناب توحالیست سخت مشکل و شکلی عجب عسیر
33. ۳۳گر خامشم فرامشم از خاطر شریفوزمن نفور می شوی ار میکنم نفیر
34. ۳۴این باد پای خویش رو تازی نژاد فضلتا چند بسته باشد برآخور حمیر
35. ۳۵فریاد ازین خران که ندارد بنزدشانصد کیسه شعر رونق یک توبره شعیر
36. ۳۶چون فضل از فضول متاع جهان بودادبار ازین قبیل بود حظّ هر دبیر
37. ۳۷دوشیزگان مدح تو شبهای دیر بازتا روز بوده اند ضمیر مرا سمیر
38. ۳۸بعد از نماز و آنچه ز مفروض طاعتستورد دعای تست مرا مونس ضمیر
39. ۳۹در کنج خانه معتکفم در جوار تونه شاعر امیرم و نه مادح وزیر
40. ۴۰پیوسته کار خر کنم و بار خر کشماندی که بار من نکشد خاطر منیر
41. ۴۱آنم که طوطیان خرد را غذا دهدعنقای مغرب قلمم چون زند صفیر
42. ۴۲با این چنین صفیر که عنقا همی زندهستم ز جور دابّه الارض در زفیر
43. ۴۳شش ماه شد که بانگ تظلّم همی زنمدادم نمی دهند بمعشاری از عشیر
44. ۴۴زین جانبم خران دوپا جو همی خورندزان جانب اسب من بستم میبر دامیر
45. ۴۵بازار دولت تو و کاسد متاع فضل؟طبعی بدین روانی ودر دست غم اسیر؟
46. ۴۶گیرم که آب و رونق فضل و هنر نمانددیوار قصر شرع چرا شد چنین قصیر؟
47. ۴۷فرمان تو مدبّر و دست ستم قوی؟اقبال تو مجبّر و پای هنر کسیر؟
48. ۴۸جاهی بدین بلندی و بنیاد عدل پست؟صدری بدین بزرگی و دانش چنین صغیر؟
49. ۴۹میزان شرع مایل و طیّاه دار تو ؟نقل دغل روان و چو تو ناقدی بصیر؟
50. ۵۰اعیان ظلم دست برآورده وز جهانمظلومکان بسایۀ جاه تو مستجیر
51. ۵۱ظلم شرار دفع توان کرد باک نیستگر باشد التفاتی از آن رأی مستنیر
52. ۵۲بر آتش ارشرار تفوّق همی کندداند همه کسی که شرارست زودمیر
53. ۵۳سرپنجۀ تطاول ایّام بشکنمگر باشدم عنایت تو یاور و نصیر
54. ۵۴بسیار خورده ام غم این دولت جواناکنون بخور تو هم غم من ناتوان پیر
55. ۵۵در عهد نامردی با زمرۀ خواصشبها سمیر بوده ام و روزها سفیر
56. ۵۶واکنون که استقامت ایّام دولتستبر طبع تو ثقلیم و در چشم تو حقیر
57. ۵۷پشتم دو تاه شد، چو کمانم بخویش کشکوپای و پر؟ که دور بیندازیم چو تیر
58. ۵۸بر مدح تو هزینه شدم عمر نازنینبر درگهت چو شیر شدم موی همچو قیر
59. ۵۹با من بنیک و بد دوسه روزی دگر بسازکین جای عاریت بنماند بمستعیر
60. ۶۰هر چند بوده است در ایِّام دولتمشغلی بصد شکایت و عزلی بصد زحیر
61. ۶۱سیلیّ روزگار بسی نیز خورده امگر خورده ام ز خوان جهان قوت ناگزیر
62. ۶۲گر راضیست خیره وگرنه اقالتستگو عمر باز من ده و سیمت بخود پذیر