1. ۱زهی چون خرد در جهان ناگزیرحریم جنابت سپهر اثیر
2. ۲ملک خسرو شرق، شاه کیانکه در زیر گردون نداری نظیر
3. ۳فلک را سر کلک تو راز دارظفر را زبان سنانت سمیر
4. ۴مظفّر بر اعدای دین خدایکه شرعت مشیرست و عقلت وزیر
5. ۵جهان معانی محمّد توایچو خنجر مبارز چو خامه دبیر
6. ۶چو بنیاد عدل تو دستت قویچو دریای جود تو فضلت غزیر
7. ۷به پیش گشاد تو خارا کلیمبنزد سخای تو دریا حقیر
8. ۸رساند دمادم بمغز امیددم خلق تو بوی مشک و عبیر
9. ۹در ایّام عدل تو آهو برهز پستان شیران شود سیر شیر
10. ۱۰بود ضرب تیغت بر ایقاع اوچو کلکت زند ارغنونی صریر
11. ۱۱چو دست تو یازد به تیغ و قلمزهازه برآید ز بهرام و تیر
12. ۱۲چو گوهر ز پولاد جوشن کنینه چون غنچه بندی دل اندر حریر
13. ۱۳اگر بازمانه درشتی کنیشب و روز برهم بدوزی بتیر
14. ۱۴ببرّی به خنجر، گه آزمونسپیدی ز شیر و سیاهی ز قیر
15. ۱۵چو خصمت برآرد ز دل باد سردعیان گرددت دوزخ و زمهریر
16. ۱۶چو گیسوی جانان، دل عاشقانکمندت کند گرد نان را اسیر
17. ۱۷دلش پاره پاره شود چون انارکرا تیغ تو بگذرد بر ضمیر
18. ۱۸سزد پای تخت تو بر شیر چرخاگر جای شیرست پای سریر
19. ۱۹سنان تو بر چهرۀ بدسگالمعصفر برآرد ز برگ زریر
20. ۲۰چو پند خردمند در سینه هاسنان تو از روشنی جایگیر
21. ۲۱چو لفظ حکیمان بگاه گشادخدنگ تو از راستی دلپذیر
22. ۲۲چو تفسیده گردد تنور مصافز خون عدو خاک گردد خمیر
23. ۲۳چو باشند بی زحمت گفت و گویمیان دو لشکر خدنگان سفیر
24. ۲۴بگرد اندرون چشمۀ آفتابچو اندر حوادث ضمیر منیر
25. ۲۵اجل را سوی جان تاریک خصمبه نور سنان تو باشد مسیر
26. ۲۶بپیچد تن نیزه بر خویشتنچنان رودگانی بوقت زحیر
27. ۲۷ز پیراهن آهنین جوی خونچو آتش که بدرخشد از آبگیر
28. ۲۸ز خون، جوشن پردلان همچنانکه گلنار پاشد کسی بر حصیر
29. ۲۹ندارد زمان و نگردد زمینز پرخاش و ز نعره دار و گیر
30. ۳۰چو از موج خون گل شود خاک راهعصا سازد از رمح تو چرخ پیر
31. ۳۱چنان بر زره بگذرد رمح توکه ماری که او سر نهد در غدیر
32. ۳۲ز تیغت گریزان عدو در عدماجل در پی او دوان خیر خیر
33. ۳۳سلب گرچه ده تو کند چون پیازشود کوفته زیر گرزت چو سیر
34. ۳۴ظفر میدود واله از چپّ و راستکه جان افکند در پناه امیر
35. ۳۵زهی کار دانش ز فضلت بلندزهی چشم معنی ز کلکت قریر
36. ۳۶تو آن پادشاهی که بگزیده ایصریر قلم را بر آواز زیر
37. ۳۷ز جود تو محفوظ نزدیک و دورز عدل تو شاکر صغیر و کبیر
38. ۳۸دعاگوی از گردش روزگارروانش اسیرست و قالب کسیر
39. ۳۹دلی دارد و یک جهان درد دللبی دارد و صدهزاران زفیر
40. ۴۰نه سامان نطق و نه برگ سکوتنه پروای صبر و نه روی نفیر
41. ۴۱ز بیداد گردون نامهربانبدرگاه لطف تو شد مستجیر
42. ۴۲همه اهل معنی عیال تواندمرا همچو ایشان فرا خود پذیر
43. ۴۳درین حضرت ار کرد گستاخی ایرگی کن و خرده بروی مگیر
44. ۴۴سخن چون فرستم بنزدیک شاهکه نقدم نبهره ست و ناقد بصیر
45. ۴۵گزر تا نباشد جهان را ز مهرز مهرت مبادا جهان را گزیر
46. ۴۶دلت شادمان باد و عمرت درازز ملک تو دست حوادث قصیر
47. ۴۷بهرحال ایزد ترا یار بادفنعم الوکیل و نعم النّصیر