1. ۱ای جناب تو قبلۀ احرارمملکت را برایت استظهار
2. ۲صدر عالم شهاب ملّت و دینکر کفت غوطه می خورند بحار
3. ۳لطف تو همچو ابرآب چکانقهر تو همچو برق آتش بار
4. ۴دست گردون قراضه های نجومکرده در پای همت تو نثار
5. ۵کار یک شهر چون نگار شدهزان خط همچو صدهزار نگار
6. ۶می دود چست با صفیر صریرخامۀ تو که هست شیرین کار
7. ۷برده لطف تو آب روی ختنزده خلق تو کاروان تتار
8. ۸جز زانگشت لطف تو نگشادپرده از چهرۀ عروس بهار
9. ۹جز زبیم سخات بسته نشدخون یاقوت در دل احجار
10. ۱۰چرخ در جست و جوی پایۀ توآهنین پای گشته چون پرگار
11. ۱۱مهر درآرزوی دیدارتچشم زرین نهاده نرگس وار
12. ۱۲گر کند روی در چمن خصمتآورد شاخ نار آبی بار
13. ۱۳مرغ جان را برون کشد ز قفسباز قهرت چو در خلد منقار
14. ۱۴بنهد آفتاب تیغ شعاعگر کند هیبتت بروانکار
15. ۱۵خنجر از دست بید بستاندگر اشارت کنی بدست چنار
16. ۱۶ای ز جاه تو آسمان برپایوی ز رای تو روشنان برکار
17. ۱۷اهل این خطّه را زدولت تویک زبانست و شکر صد خروار
18. ۱۸کس ندادی نشان عمراناتگرنبودی عنایتت معمار
19. ۱۹حال من نیز نشنو از سر لطفوآنگه آنرا فسانه یی پندار
20. ۲۰منم آن طوطیی که گاه سخننادر افتد چو من شکر گفتار
21. ۲۱از فنون هنر نیم خالیوز علوم جهان کنم اخبار
22. ۲۲مایه از شرع دارم ار چه مراهست در صفّ شاعران بازار
23. ۲۳همچو صیت هنر نوازی توذکر من سایرست در اقطار
24. ۲۴نیست عیبم جز این که بر در کسنکنم عرض خویشتن را خوار
25. ۲۵شاعری قانعم بخود مشغولخود و خلقی عیال و طفل چهار
26. ۲۶نه فضولی کنم نه فتنه گرینه سلام طمع نه قصد نقار
27. ۲۷آن نگویم ز بهر کس هرگزکه بران واجب آید استغفار
28. ۲۸سالها دام انتظار نهمتا کنم هر مراد خویش شکار
29. ۲۹بی سبب رنج خاطر چو منیکس ندارد روا، تو نیز مدار
30. ۳۰چیست این بی عنایتی با من ؟چون تویی اهل فضل را غمخوار
31. ۳۱عالم و شاعر و فقیه و ادیباز تو دارند راتب و ادرار
32. ۳۲من که این هر چهارم ،از تو چراخوف و تهدید دارم و آزار
33. ۳۳هیچ سرور نگفت شاعر راکانک دیگر کست بداد بیار
34. ۳۴بخدایی که بر خزینۀ ملکپاسبان کردن دولت بیدار
35. ۳۵کانک گفتند حاسدان بغرضدر حق من زاندک و بسیار
36. ۳۶همه کذب صریح و بهتانستورنه از فضل و دانشم بیزار
37. ۳۷مفسدان خود کننده تسویلاتتو بخود راهشان مده زنهار
38. ۳۸مال اصحابنا طمع نرزدخویشتن را ازآن منزّه دار
39. ۳۹خود چه کار خزینه راست شوداز دو سه کهنه جبّه و دستار
40. ۴۰نام من در جریدۀ صلتستدر دواوین خواجگان کبار
41. ۴۱چون نویسند اندرین دیواندر وجوه مصادرات و قرار
42. ۴۲همّت صاحبی ز روی خردنه همانا پسندد این کردار
43. ۴۳خیره احسب که مجرمست رهیاز پی کیست حلم و عفو و وقار؟
44. ۴۴تو بزر میخری ثنا زآنهاکه عیال منند در اشعار
45. ۴۵بخر از من برایگان باریوین زیانرا زسود کم مشمار
46. ۴۶عوض زر ز من گهر بستتانقیمتی تر ز گوهر شهوار
47. ۴۷آمدم با حدیث موش که اوکرد خبث درون خویش اظهار
48. ۴۸خود بیندازم از بغل گریهکنم از ماجرای موش اخبار
49. ۴۹گربۀ روزه دار بود آن موشهم فریبنده شکل و هم طرار
50. ۵۰موش چن منقلب شود شومستشومی او بکرد اثر ناچار
51. ۵۱ظنّم آن بد که شیر مردانرابشکنم خرد پنجۀ در پیکار
52. ۵۲در خیالم نبد که خیره مراقصد موشی چنین کند افکار
53. ۵۳هر کجا موش اژدها گرددعندلیبان شوند بوتیمار
54. ۵۴گر ایادی همه قروض بودنیست قرضی بترز قرض الفار
55. ۵۵دوسوارم بحیله بفرستادتا فرستد بدان سبب سه سوار
56. ۵۶خود گرفتم که فاره المسکستکه ز غمّازیش نیاید عار
57. ۵۷هم بیاید شکافن شکمشتا برون اوفتد از او اسرار
58. ۵۸بخدایی که او ز عطسۀ خوکموش را کرد در جهان دیدار
59. ۵۹برسولی که فتوی شرعشموش را کرد هم طویلۀ مار
60. ۶۰واجب القتل کرد موشانراور بودشان درون کعبه قرار
61. ۶۱کآنچه گفتند مفسدان بغرضبر ضمیر رهی نکرد گذار
62. ۶۲بشنو از بنده نکته یی سر تیزکه خلیدست در دلم چون خار
63. ۶۳گرچه دندان موش بس تیزستتیزتر زان زبان من صدبار
64. ۶۴تو بحق نایب سلیمانیحق هر یک بجای خود بگزار
65. ۶۵کارموشان برآسمان بردیجانب بلبلان فرو مگذار
66. ۶۶باد تا انقراض دور فلکذات پاکت ز ملک برخوردار