1. ۱بچشم عقل نگه می کنم یمین و یسارز شاعری بتر اندر جهان ندیدم کار
2. ۲همیشه بینی او را ز فکرهای دقیقدماغ تیره و دل خیره و روان افگار
3. ۳جگر بسوزد تا معینی بنظم آردکه بر محّک افاضل بود تمام عیار
4. ۴برای پاکی لفظی شبی بروز آردکه مرغ و ماهی باشند خفته و او بیدار
5. ۵چو شد تمام برد نزد ناتمام خریکه خود نداند کو شاعرست یا بیطار
6. ۶پس آنگهی چو برو خواند و بوسه داد زمینگر استماع فتد بعد منّتی بسیار
7. ۷برون کنندش از خانه چون سگ از مسجدخسیس مرتبت و خوار عرض و بی مقدار
8. ۸چو پشت کرد، بهر یک ثنا که او آورددرآورند بشعرش هزار عیب و عوار
9. ۹یکیش خام طمع خواند و یکی بی نفسیکی کلنگی گوید یکیش خوزی خوار
10. ۱۰و گر بوعدهٔ بخشش باتّفاق الحالخلاف عادتشان آتشی جهد ز خیار
11. ۱۱بر آن امید که کاری برآید آن مسکینبنقد از همه کاری برآید اوّل کار
12. ۱۲خلاف وعده خود امکان ندارد امّا اودر انتظار و تردّد فتد مهی سه چهار
13. ۱۳نه این طمع بتواند برید از آن وعدهنه آن بجزم بگوید بترک ده دینار
14. ۱۴درین تقاضا ده قطعه بیش نظم افتدکه عرضه کردن هریک از آن بود ناچار
15. ۱۵هزار رمنّت و خواری تحمّل افتد بیشکمینه ناخوشی پرده دار و حاجب بار
16. ۱۶پس آنگه از پی دفع صداع او روزیفراکنند کسی را که کار او بگزار
17. ۱۷دویست نام عطا باشد و ادا پنجاهکمینه غبن همین بس دگر همه بگذار
18. ۱۸من آن بیشتر و خوبتر همی گویمتو خود بعقل همی کن ازین قیاس و شمار
19. ۱۹خدای بر تو بانصاف گو، نه گه خوردننکوترست زنان خوردن چنین صدبار؟
20. ۲۰هزار شکر و سپاس از خدای عزّوجّلکه من ز حرص و طمع نیستم برین هنجار
21. ۲۱وجوه کسب خود از شعر و شاعری نکنمچو من اگر چه کم افتاد ناظم اشعار
22. ۲۲نشسته بر سر گنج قناعتم شب و روزنه من ز کس نه کس از من همی خورد تیمار
23. ۲۳چو هست شکر کنم پس چو نیست صبر کنمبران صفت که بود رسم مردم هشیار
24. ۲۴چو عمر بر گذرست و زمانه بی فرجامچه می کشم غم و رنج و چه می کنم آزار؟
25. ۲۵عزیز اگرچه نیم خواری از کسی نکشمتوانگر ارچه نیم دارم از گدایی عار
26. ۲۶چو راه باید رفتن براق به که حمارچو ترک باید کردن دویست بد که هزار
27. ۲۷بسازم این دو سه روزی بتلخ و شور که خودبهر صفت که بود عمر می رسد بکنار
28. ۲۸دل از امید فزونی تهی کنم زان پیشکه مرگ بر در اومیدها زند مسمار