1. ۱کیست آن سیّاح، کورا هست بر دریا گذرمسرعی کو سال و مه بی پای باشد در سفر؟
2. ۲رهبر خلقست و او را خود نه چشمست و نه گوشنام او طیّار و او را خود نه بالست و نه پر
3. ۳منقذالغرقی لقب دادند او را زانکه اوچون خضر در مجمع البحرین دارد مستقر
4. ۴هرکه جای خویشتن اندر دل او باز کردگر رود در بحر قلزم باشد ایمن از خطر
5. ۵مال داری کرده همچون غافلان تکیه بر آبفارغست از بازگشت و ایمنست از خیر و شرّ
6. ۶اعتماد اهل دنیا بروی و او بی ثباتآب دریا تا کمرگاه وی و وی مختصر
7. ۷گرچه همچون کودکان الواح دارد بر کنارهست صاحب صدری از روی تبحّر معتبر
8. ۸در میان بحر همچون بحر باشد خشک لبباشدش بیم هلاک آنگه که شد لبهاش تر
9. ۹گه چو شطّار است افکنده سپر بر روی آبگه چو ابدال است او را بر سر دریا عبر
10. ۱۰حاش لله گر درآید پای او روزی بسنگپشت خلقی بشکند از بیم مال و بیم سر
11. ۱۱هست او را جاریه اسم علم وین جاریههر زمانی گردد آبستن به چندین جانور
12. ۱۲بی فجوری روز و شب این جاریه خفته ستانوارد و صادر ازو برگشته مقضیّ الوطر
13. ۱۳می خزد بر سینه همچون مار نه دست و نه پایوانگهی مانند کژدم دم برآورده به سر
14. ۱۴عاقبت باشدهلاک او چو مستسقی ز آبزانک چون مستسقیان باشد ز آبش ناگزر
15. ۱۵شکل او همچون کمانی تیر دروی ساختهمی رود با تیر همبر، نگسلد از یکدگر
16. ۱۶خانۀ بنیاد او بر آب و آبادان ز بادوانگهی همواره او از خاک و آتش بر حذر
17. ۱۷با شکوه خانه ای دیوار و در مانند همسقف او در زیر پایست و ستونش بر زبر
18. ۱۸ساکنان او نیندیشند از طوفان نوحوز همه بنیادها دیوار او کوتاه تر
19. ۱۹بارگیری پایش اندر سینه، پشتش در شکممیکشد بار گران و فارغست از خواب و خور
20. ۲۰مرکبی کو از علف کردست بر آب اختصارچون به آب آید شماری برنگیرد از شمر
21. ۲۱طرفه تر آنست کورا زندگی چندان بودکآب را در اندرون او پدید آید ممر
22. ۲۲باد او را تازیانه، خاک او را ناختهآتش او را خصم جان و آب او را پی سپر
23. ۲۳در همه بحری بود جایش مگر کاندر دو بحربحر شعر و بحر جود پادشاه بحر و بر
24. ۲۴همچو تیغ شاه عالم هست در دریا رواناز برای نفع خلق و از پی دفع ضرر
25. ۲۵قطب گردون ظفر، شاهنشه سلعر نسبوارث تخت سلیمان، خسرو جمشیدفر
26. ۲۶سایۀ یزدان اتابک آن ملک سیرت که هستذات او مستجمع جمله کمالات بشر
27. ۲۷شاه ابوبکر بن سعد آن کز دم جان بخش اوزنده شد در دامن آخر زمان عدل عمر
28. ۲۸خاک پای او ردای گردن خورشید و ماهفیض جود او غذای دایۀ نجم و شجر
29. ۲۹کشتزار فضل را از مدّ کلکش پرورشبوستان عدل را از حدّ تیغش آبخور
30. ۳۰آن سری کاندر هوای خاک پای او بوددر وجود آید ز مادر همچون رگش تا جور
31. ۳۱گر خیال تیغ او بر مغز فطرت بگذردبگسلد از یکدیگر پیوند ارواح و صور
32. ۳۲ای ز تاراج سخایت کیسۀ دریا تهیوی بفتویّ سرانگشت تو خون کان، هدر
33. ۳۳زایر درگاه اعلی، روز بار و بخششتپای ننهد چون سر کلک توالّا بر گهر
34. ۳۴شهسوار آفتاب از خیل رایت مفردیکاسه های آسمان از خوان جودت ماحضر
35. ۳۵نکهت خلق تو دارد باد نوروزی از آنمجمر آسا گیردش گل زیر دامن هر سحر
36. ۳۶چون سنان از سرفرازی باشدش در صدر جایهرکه اندر خدمتت چون رمح بربندد کمر
37. ۳۷شبروان را پاس عدل تو ببرد آرام و خوابگر نداری باور اینک زردی روی قمر
38. ۳۸چشمش از تأثیر آن زرین شود چون چشم شیرآهو ار بر دست زر پاش تو اندازد نظر
39. ۳۹آب تیغت روشن و تیزست تا حدّی کزوسر بگردد خصم را چون افتدش بروی گذر
40. ۴۰هرکجا مدّاح اخلاق تو بگشاید نفسمستعدّ نطق گردد صورت دیوار و در
41. ۴۱آب را با لفظ جان افزای خسرو نسبتستزان چو بیند آب را از شرم بگدازد شکر
42. ۴۲بوی آن می‌آید از اسراف جودت کز نهیببر محک پیدا نیارد گشت رنگ روی زر
43. ۴۳اندر آن روزی که گردد در هوای معرکهاطلس افلاک را گرد دو لشکر آستر
44. ۴۴آستین افشان علم در رقص بر آوای کوسپای کوبان از تزلزل همچو اسبان کوه و در
45. ۴۵پردلان خندان چو دندان رفته در کام بلاوز همه سو اژدهای فتنه بگشاده زَفَر
46. ۴۶تیغها بر هم شکسته همچو جوشن پاره هاگرزها همچون سپر رد کرده زخم تیغ خور
47. ۴۷رمح یاران کرده کوته بر اجل راه درازنای رویین گشته بر بالین کشته نوحه گر
48. ۴۸جنگیان گرد بلا صد حلقه کرده چون زرهپردلان در روی خنجر رخ نهاده چون سپر
49. ۴۹این چو حرف طا نهاده چشم بر دنبال تیروان فکنده نیزه ها چون لام الف بریکدگر
50. ۵۰در دل رزم آزمایان نوک پیکان و سنانچون مژه بر چشم عاشق غرقه در خون جگر
51. ۵۱در تک پای آن زمان بینی ز بیم سردواندست در فتراک یکرانت زده فتح و ظفر
52. ۵۲رشته حبل الورید از چنبر آن بگسلدگردنی کز چنبر حکم تو آرد سربدر
53. ۵۳دشمنی کز تو گریزان میرود بر سر چو گویآید از گوی گریبانش ندا: کاین المفر؟
54. ۵۴عالمی از ظلمت و از صبح صادق خنده ایلشکری از ظالمان و از سپاهت یک نفر
55. ۵۵خسروا حال صفاهان وانچه در وی میروداز ستم‌ها سمع عالی را خبر باشد مگر
56. ۵۶هست ما را بر تو حقّ خدمت و همسایگیاز برای این دو حق در حقّ ما کن یک نظر
57. ۵۷حاش لله هرکه از وی سایه برگیرد خدایآفتابش در نظر باشد ز شب تاریکتر
58. ۵۸سایۀ حقی و ما در آفتاب محنتیمسایه ای بر ما فکن ای سایه ات خورشید اثر
59. ۵۹لطف تو گر درنیابد، کار این بیچارگانتا دو سه روز دگر اینجا نیابی جانور
60. ۶۰بنده را در ظلّ خدمت جای باشد گر شوداز خلوص اعتقادش رأی عالی را خبر
61. ۶۱آنچه با من کرد لطفت و آنچه خواهد کرد نیزتا قیام السّاعه خواهد بود در عالم سمر
62. ۶۲وآنچه در مدحت ضمیر من بدان آبستنتبر جبین روز و شب خواهد شدن نقش الحجر
63. ۶۳شکر انعامت چه داند گفت کلک سر زدهای ز انعام تو زنده جان ارباب هنر
64. ۶۴بنده چون مورست و او را دسترس پای ملختو سلیمانی به لطف خویش بپذیر این قدر
65. ۶۵تا که چون درّوشبه در سلک دوران می کشددانه های روز و شب را دست نظّام قدر
66. ۶۶تا قیامت همچنین در باغ پیروزی نشینتخم نیکی کار و از اقبال و دولت بربخور
67. ۶۷خسروان را حلقۀ حکم تو گشته گوشوارشاه سلغرشاه را دیدار تو کحل البصر
68. ۶۸پشت تو از وی قوی و دست او از تو بلندجانتان در عافیت پیوسته خوش با همدگر