1. ۱مملکت رازنوی داد شکوهی دیگرشاه جمشیدصفت،خسرو افریدون فر
2. ۲وارث ملک سلیمان،ملک حیدردلکه بگسترد در آفاق جهان عدل عمر
3. ۳تاج بخش ملکان،اعظم اتابک که ندیدتاجهانست بانصاف تراز وی داور
4. ۴آن ملک خلق ملک خلق که آراست خدایمنظر و مخبر زیباش زهم نیکوتر
5. ۵شاه کان بخشش دریادل سلغز سلطانکزبن دندان فرمان براوگشت قدر
6. ۶ای زشاهان جهان آمده برسرچون تاجوی ز تو ملک سرافراز چو تاج ازگوهر
7. ۷بالش ملک عراق ازتوچوشدپشت قویپهلوی فتنه کنون جای کند بر بستر
8. ۸هرکجا باز سر رایت توسایه فکندکبک وشاهین بهم آیندسوی آبشخور
9. ۹تازالقاب توشدپایۀ منبرعالیچرخ نه پایه همی رشک برد بر منبر
10. ۱۰دهن زرچوگل ازخنده همی ناسایدتاکه از نام تو بستند بزربر زیور
11. ۱۱افسروتخت سراپای ممالک گشتندخودتوبودی زجهان لایق تخت وافسر
12. ۱۲لاجرم سجده گزارست ترااین درپایلاجرم بوسه زنانست ترا آن برسر
13. ۱۳تا بر او موکب منصور تو را ره گذرستهمه سرمه ست کنون خاک سپاهان یکسر
14. ۱۴برج قوس است سپاهان را طالع دراصلزیبد ارمشتریش آمد سعد اکبر
15. ۱۵ای سخاگسترشاهی که توانگردل شدهرکه یادکرمت بردل اوکرد گذر
16. ۱۶بادلطف تواجل راببرد زوراز پایزخم تیغ توعرض را ببرد از جوهر
17. ۱۷کوه را لشکر تو پست کندچون هامونبحر راهمّت توغوطه دهدچون لنگر
18. ۱۸لفظ شیرین تو و رأی جهان افروزتبی نیازیّ جهان میدهدازشمع وشکر
19. ۱۹نظردولت توخوبترازیاری بختمدد همّت توبه ز فراوان لشکر
20. ۲۰هرکه او نام خداوند نگارد بر دلهمچنان سکّه بودجایگهش بر سر زر
21. ۲۱بسته داردکمرطاعت توخرد و بزرگکوه بر صحرا تا کاه بدیوار اندر
22. ۲۲رای توگردهد اجرای قمرچون خورشیدهرسرمه نشود کیسه اش از نو لاغر
23. ۲۳جود دستت نگذارد که شود زر مجموعزان پراکنده بودحرف زر از یکدیگر
24. ۲۴گرکسی هست مدنّق چوتراز و سروسنگشاه را باری ازبخشش زر نیست گزر
25. ۲۵نور هرگز نتوان کرد زخورشیدجداکرم ازخاطرخسرو نتوان برد بدر
26. ۲۶مدح دست گهرافشان تو سر می نایدآری ازدریا آسان نتوان کردعبر
27. ۲۷آتش خشم توگرروی بگردون آردخرمن مه شود از شعلۀ اوخاکستر
28. ۲۸فیض طبع تو اگر باد دمد برآتشبا سمندر زیکی خانه شود نیلوفر
29. ۲۹آهنین روی تری زاینه انگام مصافگرچه دربزم سبک روی تری ازساغر
30. ۳۰هرکه درگردوغا تیغ تودردست تودیددیدباهم ظلمات وخضرواسکندر
31. ۳۱گه زنی تنها برقلب بداندیش چوتیرگه برهنه بسرخصم روی چون خنجر
32. ۳۲برهم آوردچو پرکار زبیمت سروپایآنکه دل راست نبد باتو بسان مسطر
33. ۳۳مجمرآسا سزد ارپای کشد دردامنزانکه دل سوزۀ خلقست عدوچون مجمر
34. ۳۴دل بدخواه هماناکه زجان سیرشدستکه بآب لب شمشیرتوشدتشنه جگر
35. ۳۵گاه عرض هنرش چون همه دست انگشتستباد درسرزچه گیرد عدوت چون مزهر
36. ۳۶برجگرآب نبودست عدوراهرگزجزبوقتی که کشد نوک سنانت دربر
37. ۳۷ای بساسرکه فرو رفت بآب تیغتجای آن آب همه ساله ترازیرکمر
38. ۳۸غمزۀ ناوک توچون بکرشمه نگردجان دشمن ببردچون دل عاشق دلبر
39. ۳۹یارب آن مرکب شاه است برآن دشت نبردیابفرمان قضاکوه روان درمحشر
40. ۴۰رنگ اوآتش ونعل وسم اوآهن وسنگدیده یی آهن وسنگی که جهد همچو شرر؟
41. ۴۱همچو نوری که زخورشید فتد در روزنگاه سرعت بجهد چابک وچست ازچنبر
42. ۴۲دست وپایش چوکشدلام الف ازبادهواگوشش ازهاء مشقّق بنمایند اثر
43. ۴۳درسرآیدزسبک پایی اومردم چشمهرکه خواهدکه بگردش رسداز راه نظر
44. ۴۴همچو فکرت زجهانی بجهانی بردتکه ترا ازحرکاتش نبودهیچ خبر
45. ۴۵اندرآن روزکه ناگاه سپاه آجالبر بداندیش بگیرند سرکوی حذر
46. ۴۶تیغ چون وسوسۀ عشق درافتدبدماغتیرچون شعشعۀ نوردرآیدببصر
47. ۴۷نوک پیکانهادرچشم دلیران غرقههمچنان غنچه که پیوسته کنی با عبهر
48. ۴۸این بسر پیش عدو بازشودچون نیزهوان نهد روی سوی تیرو وتبرهمچو سپر
49. ۴۹گرزخایسک شود،تارک گردان سنداندشت ناورد بودکارگه آهنگر
50. ۵۰آتش ازسینه فشانند چوکوره گرهیتیغ گیرند بدندان گرهی چون انبر
51. ۵۱بلعجب مهره بدان چابکی ازحقّه نبردکه سرخصم ترا تیغ ز زیر مغفر
52. ۵۲توهمی تازی ونصرت زپی وفتح ازپیشبدودست از تو در آویخته اقبال و ظفر
53. ۵۳گشته بردشمن توروی زمین ننگ چنانکه نیاید بجز از زیر زمین جای مفر
54. ۵۴خسروا،شاها،جایی برسیدی زکمالکه بدانجانرسیدست کمالات بشر
55. ۵۵نیست همتای تودرحیّز امکان بوجودبارهاکردخردرخت جهان زیروزبر
56. ۵۶ابرانعام توبی منّت کس می باردبرهمه خلق جهان خاصه بر ارباب هنر
57. ۵۷التفاتی زتوسرمایۀ ملکی باشدنیم بار از نظر لطف درین بنده نگر
58. ۵۸نیست درفنّ خودم چون تو ز شاهان همتاباز پرس ازسخنم گرت نباشد باور
59. ۵۹پارسی شعربدان پرورم ازجان که بودنسب من بدرخسرو دانش پرور
60. ۶۰ای خریدارهمه اهل معانی کرمتبنده را نیز اگر چند گرانست بخر
61. ۶۱اگراوسود کندبرتوزیانی نبودورزیانی فتدت گیر بر آنهای دگر
62. ۶۲تاجهانداری بی یاوری دولت نیستبادت اندر دو جهان حفظ الهی یاور
63. ۶۳بسرتیغ همه دست مخالف بر بندبه پی قدرهمه تارک افلاک سپر
64. ۶۴دیرزی،شادنشین،خصم فکن،دوست نوازسیم ده ملک ستان مدح نیوش ومی خور