1. ۱شکست پشت امید و نبود کار هنرکه از وفا و مروّت نمی دهند خبر
2. ۲چنین که پای برون مینهد ز حدّ جفامگر که نوبت ایّام آمدست بسر
3. ۳به بیوفایی معذور دار گردونراکز آب چشم منش گشت جیب و دامن تر
4. ۴لبد بسنده مرا جور روزگار انصافکه نکبتی دگرم بود ناگهان در خور
5. ۵شدم خمیده چو خاتم، نهاده بر لب مهرنشانده لعل بد ندانه های مژگان در
6. ۶فرو گرفت در و بام دیده خون دلمبدانک تا نشود زو خیال دوست بدر
7. ۷نثار روز چنین را، هزار دانۀ لعلدرون سینه بپرورده ام بخون جگر
8. ۸ز سوز سینه دم سرد می زند خورشیدازین مصیبت در جامۀ سیاه سحر
9. ۹چو روی بخت ترش گشت و کام عیشم تلخز چشم بی مژه ام شور گشت آبشخور
10. ۱۰روا بود که بگریم ز گردش گردونسزا بود که بنالم ز جنبش اختر
11. ۱۱به پیش حضرت صدر زمانه رکن الدّینامام عرصۀ آفاق و مقتدای بشر
12. ۱۲کمینه بندۀ حملش طباق هفت زمینکمینه قطرۀ کلکش زهاب صد کوثر
13. ۱۳بصورت ار چه دواند او وبخت ، لیک شدندز روی معنی هر دو یکی چو دو پیکر
14. ۱۴نشست کشتی دریا ز جود او برخشکچو خاست همّت عالیش ز اسمان برتر
15. ۱۵ز جود دست گهر پاش اوست مستشعراز آن شدست گهر در حمایت خنجر
16. ۱۶زهی سخاوت دست تو سیم کش چون صبحزهی سماحت طبع تو زرفشان چون خور
17. ۱۷نهاد پاک تو پرگار لطف را مرکزصدای صیت تو سیّاح و هم را رهبر
18. ۱۸مسافران امل را بنان تو مقصدمجاهزان هنر را ستانۀ تو مقر
19. ۱۹نهاد پاک تو پرگار لطف را مرکزصدای صیت تو سیّاح و هم را رهبر
20. ۲۰مسافران امل را بنان تو مقصدمجاهزان هنر را ستانۀ تو مقر
21. ۲۱ز هفت عضو فلک دیده ها همی زایدبه حرص آنکه کند در معالی تو منظر
22. ۲۲ز جود عام تو در صحن بوستان نرگسز زّر رسته، بسر بر، همی نهد افسر
23. ۲۳برای بازوی حلم تو مهرۀ طین رابخیط ابیض و اسود درون کشید قدر
24. ۲۴حسود جاه تو مطبوع گیر و موزون همنه هم ز جود تو خوارست و زرد رو چون زر
25. ۲۵ز لفظ پاک تو شد دیدۀ هنر روشنبلی زدیده سبل محو می کند شکّر
26. ۲۶کمان نطق تو تیر فلک چگونه کشد؟که چرخ دست کش کلک تست وقت هنر
27. ۲۷فراغ بال هزار آدمی کند حاصلهمای عاطفتت چون بگستراند پر
28. ۲۸حسود جاه تو در تخته بند حادثه گشتز پای قهر لگد کوب، چون سر منبر
29. ۲۹اگر نه خدمت خاص خزینۀ تو کنندغلام وار ریاحین بوستان یکسر
30. ۳۰شکوفه سیم چرا آرد از بن دندان؟بدیده زر ز برای چه میکشد عبهر؟
31. ۳۱فلک ز ناخنۀ ماه نو شود ایمنز خاک درگهت ارسرمه درکشد ببصر
32. ۳۲بدانک تا نرسد چشم بد سخای ترازنیل چرخ کشیدند بر رخش چنبر
33. ۳۳بجنک، لشکرت این باراگر شکسته شدنداز آن شکست بیفزودشان محلّ و خطر
34. ۳۴اگر چه زیور گوشست تا درست بودجلاء دیده بود چون شکسته شد گوهر
35. ۳۵ترا معونت دولت بس است و حفظ خدایچه حاجتست به اتباع وعدّت و لشکر
36. ۳۶شکوه منظر تو حصن ذات تست چنانکه پیش تیر نظر تیغ آفتاب سپر
37. ۳۷چو گشت برج شرف محترق سپاس خدایکه جرم اختر اقبال را نبود ضرر
38. ۳۸تو آفتابی و تحویل فرّخ تو نموددر اعتدال هوای جهان فضل اثر
39. ۳۹چه نقص یافت کمال تو گر تو چون خورشیدشدی ز خانۀ خود سوی خانۀ دیگر
40. ۴۰سپهر قدرا! اصغا کن از طریق کرمحکایت من خسته روان زیر و زبر
41. ۴۱چه شرح داد توان از حقوق آن مرحوم؟که هست نزد تو از آفتاب روشن تر
42. ۴۲دریغ الحق از آنگونه داعی مخلصکه بی هوای تو جانرا نخواستی در بر
43. ۴۳بر آستان تو کرده سپید موی سیاهبداستان تو کرده سیه رخ دفتر
44. ۴۴هزرا درّ یتیمند بازمانده ازوکه جز ز عقد مدیح تو نیستشان زیور
45. ۴۵ظلال جود تو بر اهل عصر گستر دستبر این شکسته دلان نیز طرفه نیست اگر
46. ۴۶چو گرگ مرگ زناگه شبان این رمه بردز بهر این رمۀ بی شبان تویی غمخور
47. ۴۷بزرگ حقّی اگر گوش بازخواهی داشتبچشم لطف در آن چار طفل خردنگر
48. ۴۸مدایح تو اگر چند در بسیط جهانشدست فاش ز اشعار آن ثنا گستر
49. ۴۹امید بنده چنان بد بحسن تربیتکه نظم من شود امروز در زمانه سمر
50. ۵۰نهال بخت مرا تازه دار زاب کرمکه گر بماند بی برگ، ازو نیایی بر
51. ۵۱من ار چه هیچ نیم از تو هم کسی گردمعرض قوام پذیرد هر اینه از جوهر
52. ۵۲وگرچه خردم در سایه ات بزرگ شومهلال بود وز خورشید بدرگشت قمر
53. ۵۳نیم ز کوه گران سایه تر ببین کو نیزهم از شعاع خور از لعل بسته طرف کمر
54. ۵۴چو هیچ شغل دگر را نمی سزم باریکنم بفّر مدیح تو زنده نام پدر
55. ۵۵بمیل شعشعه تا می کشد لعاب الشمسبچشم انجم در ، دست صبح روشن گر
56. ۵۶از آنچه عهد وجودست و مدّت ابدستهزار سال بقای تو باد افزونتر
57. ۵۷مجاوران جنابت جلال و عزّ و شرفوشاقکان سرایت نجاح و فتح و ظفر
58. ۵۸بهر چه روی نهیّ و هر آنچه رای کنیخداب عزّوجل بادت اندر آن یاور