1. ۱جانم ز درد چشم بجان آمد از عذابیا رب چه دید خواهم ازین چشم دردیاب ؟
2. ۲هر شب زروشنایی خود، تا سپیده دمسوزان در آب دیده چو شمعم ز درد و تاب
3. ۳انسان عین گشت چو فرزند ناخلفبودنش رنج خاطر و نابودنش عذاب
4. ۴در چشم من ز بس که شد آهخته تیغباگویی یکیست چشم من و چشم آفتاب
5. ۵گویند مشک ناب شود خون بروزگاردیدم بچشم خویش که شد مشک خون ناب
6. ۶اندر دیار چشم ز بس یاوگی دردمردم نماند زانکه بیکاره شد خراب
7. ۷از رخنه ها که گشت ز جوشش بروپدیدچشمم درست کرد ببادام انتساب
8. ۸پیکان تافته‌ست چو غنچه بعینهتجویفهای چشم من از فرط التهاب
9. ۹مانند عنکبوت سطر لاب رخنه شداطباق عنکبوتی این دیدۀ یباب
10. ۱۰و ز اضطراب مردم چشمم در او چنانکدر نسج عنکبوت طپیدن کند ذباب
11. ۱۱دندان اشک دامن اجفان گرفته چستجسته ز دست درد و دوان گشته در شتاب
12. ۱۲در اندرون چشم ز الوان مختلفهمچون بهشت جوی شرابست و شیر و آب
13. ۱۳این روزگار دیدۀ من بین که ناگهانشده شیرخواره وز دهنش میچکد لعاب
14. ۱۴پیکی دونده بود، شدش پای آبلهو اکنون علاجش آن که بحنّا کند خضاب
15. ۱۵این سایه پروریده که طفلیست نازنینرخساره در کشید ز خورشید و ماهتاب
16. ۱۶همچون ستاره چشمم روشن بتیرگیستمیلم بسوی ظلمت، چون رای ناصواب
17. ۱۷کرده چو سایه روی بدیوار روز و شببا آفتاب و ماه گهم جنگ و گه عتاب
18. ۱۸گشتست از آفتاب گریزان سیاهه امگویی ببخت کوری من بوم شد غراب
19. ۱۹در چشم من کشد بستم میل آتشیناز سرمه دان چرخ، چو پرتو زند شهاب
20. ۲۰می دید از مسافت ده میل چشم منو اکنون چو میل دید، کندرای انقلاب
21. ۲۱شیرینیم زیان چو همی داشت می کندبادام چشم من ز شکر خواب اجتناب
22. ۲۲خازن شد ابن مقلۀ من درّ ولعل راو اکنون نمی کند نظر اندر خط و کتاب
23. ۲۳بینم ز هرچه بینم بعضی، مگر که کرداز مبصرات مختصری چشمم انتخاب
24. ۲۴سیارۀ سرشک پدید آمد از شفقخورشید باصره چو فرو رفت در حجاب
25. ۲۵ناگه چو دید جاریه العین خون عذررخساره کرد پنهان از شرم در نقاب
26. ۲۶باران اشک خانۀ چشمم خراب کرداز بهر آنکه از سهرش بود فتح باب
27. ۲۷بر سیخها کباب بسی دیده یی ببینبر پلک چشم من مژه چون سیخ بر کباب
28. ۲۸دریا و معدنست بیکجای چشم منهم لعل ناب در وی و هم گوهر خوشاب
29. ۲۹چون شبنمست و لاله چون اختر و شفقچون خنجرست و گوهر و چون ساغر و حباب
30. ۳۰چشمم گل شکفته و اشکم گلاب گرمهرگز مباد کس چو من اندر گل و گلاب
31. ۳۱برآسمان چشم من از اشک و آبلدستسیّاره و ثوابت بی عد و بی حساب
32. ۳۲این هم ز جورهاست که دور زمانه کرددر چشم یار مستی و در چشم من شراب
33. ۳۳لعل و گوهر که مایه ی خنده ست در لبشزاریّ و گریه کرد از او چشمم اکتساب
34. ۳۴بفشاند مهره مردم چشم از مرمّدیچون با حریف درد نبودش توان و تاب
35. ۳۵پیکان آبدادۀ مژگان چه فایدهآنرا که تیرهای نظر هست تیرتاب
36. ۳۶مصباح باصره شود از نفخ منطقیچون آیدم بخار دخانی در اضطراب
37. ۳۷من خون چشم ریخته بینم بچشم خویشهرگه که روی ماده باشد بانصباب
38. ۳۸در پیش نور بسته شد از نم غشاوه ییزان سان که در هوا متراکم شود ضباب
39. ۳۹راه نظر ببسته سحاب عقیق رنگرخشنده برق خاطف از اثنای آن سحاب
40. ۴۰مانم بچشم بسته بگاو خراس لیکهستم ز آب چشم چوخر مانده در خلاب
41. ۴۱این هر دو گرد بالش مشکین دیده راشبهاست تا بکار نیامد ز بهر خواب
42. ۴۲گاهی بچشم بر نهم انگشت همچو نایگه پیش رو دراز کنم پنجه چون رباب
43. ۴۳گرچه سیاهه ز ابله ترسی مکوکبستبا زخم و درد نیست همش روی انتقاب
44. ۴۴در پردۀ مشیمی خون خورد چون جنینطفلی که ظاهرست برو حیلت شباب
45. ۴۵این گرد خیمه را که پر از میخ دامنستوز پرتو اشعه برو تافته طناب
46. ۴۶بدخوابگاه روح طبیعی و زو بجستهرگز که ساخت خوابگه اندرمیان آب؟
47. ۴۷دیده چو آسیاو درو دانه آبله ستگردان بخون دل شده این گردآسیاب
48. ۴۸برتافت تیز مردم چشمم عنان خویشچون دید مردمی همه جا پای در رکاب
49. ۴۹کوریّ خود همی بدعا خواستم ز دردمنّت خدایرا نشد آن نیز مستجاب
50. ۵۰کحل الجواهری که جلاء بصر دهدکردم برای آنکه دهد ایزدم ثواب
51. ۵۱بخشنده یی کجاست که چونین قصیده رامخلص کنم بمدحش و با او کنم خطاب؟
52. ۵۲مخلص همی بمردمک چشم خود کنمکامروز نیست مردمی الّا درین جناب
53. ۵۳کو آستین و دامن من پر گهر کندهر گه کز و بود نظر من بر اجتناب
54. ۵۴اتن نکته ها که بر حدقه من نشانده امشاید که بهر زیب کشد زهره در سخاب
55. ۵۵بر چشم خود نشانمش از ناز اگر کسیاز شاعران بگوید این گفته را جواب