1. ۱دلا گرمی کنی شادی، چه داری ؟ گاه آن آمدزمان خوشدلی دریاب که اکنون آن زمان آمد
2. ۲چو غنچه گر دلی داری قدم از خویش بیرون نهکه از سودای دلتنگی چنین بیرون توان آمد
3. ۳گذشت آن روز ناکامی که از بس شورش و فتنهسر از سودا شد آسیمه ، دل از تنگی بجان آمد
4. ۴دل از اندوه تو بر تو ، چو غنچه رخ بخون شستهتن اندر خون دل غرقه ، بسان ناردان آمد
5. ۵غرور جهل و آه اهل دانش برفلک می شدوزین آنرا عوض سود و از آن اینرا زیان آمد
6. ۶بهر مجمع که دیدندی یکی از اهل معنی رازضجرت این بدان گفتی سبک تر کآن گران آمد
7. ۷سپاهان گر چو دوزخ بود آنگه ز آتش فتنهکنون باری بحمدالله چو خرّم بوستان آمد
8. ۸ز دود عود شد چون جیب مجمر دامن گردونز زّر و سیم افشانده زمین چون آسمان آمد
9. ۹شب کینه بروز مهر حامل بود و ما غافلگل آسودگی پیدا ز خار امتحان آمد
10. ۱۰چکید آب حیات از کام اژدرها ، که دانست آن؟برآمد لاله از آتش ، کرا این درگمان آمد؟
11. ۱۱موصّل شد درخت اتّحاد از شاخ پیوندیوزان میوه لب خندان و طبع شادمان آمد
12. ۱۲خلاف ، الحق درختی بود همچون بید بن بی بربجای آن چو برکندند ، گلبرگ جوان آمد
13. ۱۳قران مشتری با زهره مسعودست در عالمز تأثیرش سعادتهای کلّی را نشان آمد
14. ۱۴چو باد آنکس که می انگیخت گرد فتنه از هرسوبفّر خواجگان اکنون چوآب آتش نشان آمد
15. ۱۵کسی کو تیر باران کرد چون قوس قزح از کینکنون از مهر همچون برق از دل زرفشان آمد
16. ۱۶چنان تیر ابابیل آنکه سنگ انداختی کنونچو طوطی در سخن گفتن شکر ریزش عیان آمد
17. ۱۷کسی کو چون خزان از شاخ بر می مند درّاعهبزر پاشی کنون همدست باد مهرگان آمد
18. ۱۸چو میخ آن کز خیانت نقب در دیوار و در می زدبحفظ زر چو مهر امروز معروف جهان آمد
19. ۱۹بعیّاری اگر شمشیر وقتی آمد بر سرزبطّالی کنون در پای چون اهل زمان آمد
20. ۲۰قلم را تیغ اگر وقتی ز تیزی سرزنش کردیکنونش پای می بوسد ، ربس کش مهربان آمد
21. ۲۱برون کرد آتش حدّت زخاطر سنگ آهن دلزفرط رقّت از چشمش همه آب روان آمد
22. ۲۲بسان جرعه دان آنکو حرامی بود و خون خوارهبه ذرّه ردّ مظلمت چون سرمه دان آمد
23. ۲۳نه آب اکنون زره پوشد ، نه آتش نیزه برگیردچنین کاضداد عالم را ز یکدیگر امان آمد
24. ۲۴همی لرزد بخود بر تیغ، گویی برگ بیدستیهمی لرزد بخود بر تیغ، گویی برگ خیزران آمد
25. ۲۵بدین شکرانه می مالد سپر برخاک رخسارهکه هرچ آمد بروی او ، ز زخم این و آن آمد
26. ۲۶خور ارزد تیغ ، از آن بیمست بر رفتن بدیوارشو گرمه شب روی کردست ، رویش زرد از آن آمد
27. ۲۷نکوبد آهن سرد از سبکساری درین دولتاگرچه گرز را این سرزنش از من گران آمد
28. ۲۸پروپای شد آمد نیست اکنون تیر را زان کوهخمیده پشت و پی کرده ، زعزلت چون کمان آمد
29. ۲۹همی چون موم بگذارد زره را آهنین اعضازرشک آنکه رونق باردا و طیلسان آمد
30. ۳۰بغیبت نیز در جوشن زبان ننهد سنان زین پسکه توقیع خداوندان ، زبان بند سنان آمد
31. ۳۱همی نازد دل دولت همی خندد لب ملّتکه یار شافعیّ الوقت نعمان الزّمان آمد
32. ۳۲دو فرزانه ، دو دریا دل ، دو فرمان ده ، دو مولاناکه نوک کلکشان سرّ قضا را ترجمان آمد
33. ۳۳بهر چ این کرد در خاطر ، قضا هم دست شد با اوبهر چ آن کرد اندیشه ، قدر هم داستان آمد
34. ۳۴خم انگشتریّ این، دو دروازۀ عصمتنگین خاتم او چارسوگاه امان آمد
35. ۳۵ستم را پشت می لرزد چو روی عدل این بیندامل را جان همی نازد ، چو کلک آن روان آمد
36. ۳۶شبستان عروس غیبت تجویف دوات ایننگارستان عقل و جان خطی کز آن بنان آمد
37. ۳۷معانیّ یکی باریک و روشن همچو ماه نوسخنهای یکی چون مه بلند و دلستان آمد
38. ۳۸عطای این چو صیت آن ، ز مشرق رفته تا مغربضمیر آن چو رای این ، منیر و غیب دان آمد
39. ۳۹کند از آستینهاشان گذر بر دامن سائلهرآن زرکان بمهر غیب اندر جیب کان آمد
40. ۴۰چو چشم احول ارچه جنس صورتشان دو می بیندبمعنی ذاتشان هر دو یکی چون توأمان آمد
41. ۴۱بنامیزد ! بنامیزد ! زهی دولت ! زهی همّت!که هرچ آن ارزو کردند از گردون چنان آمد
42. ۴۲گهر در معرض لفظ شما از خویش لافی زداز آن جایش دل شمشیر و بند ریسمان آمد
43. ۴۳هران مشکل که حلّ آن ، خرد را داشت سرگردانصریر کلکتان بروی بخندید و برآن آمد
44. ۴۴چنان شد لازم را یاتتان نصرت که پنداریکه از وی هر سر سوزن ، درفش کاویان آمد
45. ۴۵باقبال شما از خون نگشت آلوده انگشتیجز آن خونی که از انگشت شاخ ارغنون آمد
46. ۴۶چنان شد ساخته در چنگ تدبیر شما عالمکه در وی لحن بر بانگ نوای پاسبان آمد
47. ۴۷گهر با تیغ در بازار پیدا می نیارد شدزصیت صلحتان آوازه تا در اصفحان آمد
48. ۴۸بیاساید کنون مسجدّ ،سر افرازد کنون منبرکه با توحید سنّت را بیکجا اقتران آمد
49. ۴۹نه از دست قلمتان رمح یارد سر برآوردننه از سهم زبانتان تیغ یارد با میان آمد
50. ۵۰ضعیفان بر قوی زان سان شدند از عدلتان چیرهکه جان پردلان محکوم جسم ناتوان آمد
51. ۵۱نیاهخت آفتاب اندر هوایش تیغ بر ذرّهجهانی را که از حزم موالی سایبان آمد
52. ۵۲درای کاروان بانگ ارزند بر کوه ، کی یارد؟کمر بسته ، کشیده تیغ، پیش کاروان آمد
53. ۵۳رهی کو گوشه گیری بود مانند زه از خامیچو قبضه زاشتباک این دو خانه بامیان آمد
54. ۵۴سخن بر یکدیگر پیشی همی جویند در طبعمهمی خواهند پنداری زخاطر در بیان آمد
55. ۵۵زبان کلک صفرا وی ، سپسد و خشک بد یکچندبمدح آن سر انگشتان کنون رطب اللّسان آمد
56. ۵۶دوات ار داشت از عطت دماغ خشک از سودازبحر مدحتان بازش ، نمی اندر دهان آمد
57. ۵۷فلک تاریخ دولت زین همایون عهد می گیردکه در برج شرف خورشید را با مه قرآن آمد
58. ۵۸قوی تر گشت رکن ملّت از پشتیّ صدرالدّینقوام الدین یکایک را بجای پشتوان آمد
59. ۵۹باجماع مسلمانان ، دعای هر دو واجب شدکه بوی امن و آسایش زرنگ صلحشان آمد
60. ۶۰فریقین ازتوافقشان همی نازند در نعمتمنم کز خوان انعامم نواله استخوان آمد
61. ۶۱قوافی گرچه معیوب است در این نظم می شایدکه از بسیاری معنی چو گنج شا یگان آمد
62. ۶۲مبارک باد ومیمون باد این تحویل فرخندهکه مبنای صلاح کار هر دو خا ندان آمد
63. ۶۳تمتّع بادتان جاوید ازین درّ گرانمایهکه از عصمت چو اندیشه ، ز اندیشه نهان آمد