1. ۱ایا شهی که ضمیرت بچشم گوشۀ فکررموز غیب ز لوح ازل فروخواند
2. ۲نسیم لطف تو اومید را روان بخشدخیال تیغ تو اندیشه را بسوزاند
3. ۳زهر زمین که غبار نیاز برخیزدگفت بآب سخا آن غبار بنشاند
4. ۴چراغ مهر شود کشته زیر دامن چرخاگر مهابت تو آستین برافشاند
5. ۵روانه گردد کشتی بروی بادیه برز فیض طبعت ار آنجا کسی سخن راند
6. ۶جهان پناها معلوم رای انور هستکه خلق جز ره تحقیق رفت نتواند
7. ۷نگر ز نکبت ایّام تنگ دل نشویکه چرخ گه بدهد چیز و گاه بستاند
8. ۸حطام دنیی فانی ندارد آن مقدارکه یاد کردن آن خاطری بشوراند
9. ۹بسا لطیفه که درضمن نامرادیهاستخدای مصلحت کار بنده به داند
10. ۱۰ترا عنایت سلطان چوپای مرد بودفلک ز چنبر حکم تو سر نپیچاند
11. ۱۱اسیر خسرو عالم شدن زبونی نیستکه سیل چونکه بدریا رسد فروماند
12. ۱۲اگر مهابت سلطان عالمت بگرفتهمت عواطف او زین مضیق برهاند
13. ۱۳سخاوت تو خلاص ترا ضمان کردستگشاده دست سخی، پای بسته کی ماند؟
14. ۱۴درخت پادشهی را از آن چه نقص که چرخبباد حادثه شاخی ازو بجنباند
15. ۱۵اساس جاه تو الحمدلله آن سدّستکه نفخ صورش از جای هم نجنباند
16. ۱۶تن درست تو عذر شکست لشکر خواستسلامت تو همه نقص ها بپوشاند
17. ۱۷سخاوتست که دست یسار تنگ کندشجاعتست که پای بقا بلغزاند
18. ۱۸برهنه خون گرید تیغ در کف پر دلولیک بد دلش اندر حریر خواباند
19. ۱۹گران رکابی آرد بروی مردان رنجسبک گریز بجز اسب را نرنجاند
20. ۲۰از آن گرفته شود آفتاب گه گاهیکه او ز تیغ زدن روی برنگرداند
21. ۲۱هر آن گهر که رهی داشت در خزانۀ طبعدر آرزوی تو از دیده می بیاراند
22. ۲۲هزار چندان اندر دعا فزون کردستز رسم خدمت اگر اندکی بکاهاند
23. ۲۳تو شاد زیّ و بلطف خدای واثق باشکه کارها بمراد تو زود گرداند