1. ۱بسیط روی زمین بازگشت آبادانبیمن سایۀ چتر خدایگان جهان
2. ۲کنند تهنیت یکدگر همی بحیاتبقیّتی که ز انسان بماند و از حیوان
3. ۳پدیدمی شود آثار نسل و حَرث وجودازآن سپس که برو زد صواعق بطلان
4. ۴ز باغ سلطنت این یک نهال سربکشیدکه برگ او همه عدلست و بار او احسان
5. ۵جهانیان همه در سایه اش گریخته اندچنانکه مرغ خزد در پناه سروبنان
6. ۶برای بندگی درگهش دگربارهز سر گرفت طبیعت توالد انسان
7. ۷چو آفتاب، یقین شد که نسل آدم رابهست سایۀ شاه از وجود چار ارکان
8. ۸خدایگان سلاطین مشرق و مغربکه آب باغچۀ سلطنت دهد ز سنان
9. ۹جلال دنیی و دین منکبرنی آن شاهیکه ایزدش بسزا کرد بر جهان سلطان
10. ۱۰چو آفتاب نیاساید از سفر زیرابشرق و غرب چو تیغش همیرسد فرمان
11. ۱۱چو غنچه نیست که دل در حریر چین بنددچو گوهرست که پولاد باشدش خفتان
12. ۱۲عجب مدار گر از رحشۀ جبین مبینشعوض گرفت ینابیع چشمۀ حیوان
13. ۱۳گهر که بستر خارا و جامه آهن ساختز تاج شاهان بر تخت زر گرفت مکان
14. ۱۴زهی معارج قَدرت و رای طور کمالزهی معانی خوبت برون ز حصر بیان
15. ۱۵کمینه کورۀ بأس تو گرم سیر اثیرنخست پایۀ بام تو غرفۀ کیوان
16. ۱۶ز هیبت تو دل شیر آسمان همه وقتچنانکه شیرعلم روز باد در خفقان
17. ۱۷تراست قبّۀ قدری که ماه منجوقشنشد گرفته بخمّ کمند و هم و گمان
18. ۱۸زبان که نیست لبالب ز گوهر مدحتسزای تیغ بود همچو دستۀ دندان
19. ۱۹سخاوتت بسلم در عدم همی بخشدزری که نقد وجودش نگشت سکّۀ کان
20. ۲۰ازآن ز سنگ فسان تیز میشود خنجرکه ظنّ برد که دل خصم تست سنگ فسان
21. ۲۱بعهد عدل تو گرگ از پی خوش آمد میشچو خرس مصطبه بازی کند بچوب شبان
22. ۲۲زبان تیغ ترا نکته مغزدار آمدچو با دماغ بداندیشِ مُلک کرد قران
23. ۲۳کمندشاه به یک سلک درکشد در تابچو مهره گردن فغفور و قیصر و خاقان
24. ۲۴فلک الاچق خود چو زند برابر شاهکه جز ز قرص مهش نیست وجه یک شبه نان
25. ۲۵درست زر که نهی نام شاه در دهنشچوگل، ز شادی باز اوفتد ز خنده ستان
26. ۲۶ز شوق نام تو، منبر همیشه در محرابچو کودکان همه آدینه خواهد از یزدان
27. ۲۷جهان ستانا ایزد ترا فرستادستکه چار حدّ جهان ملک تست روبستان
28. ۲۸گواه ملک توعدلست، هرکجا خواهیبنیک محضری خود گواه می گذران
29. ۲۹تو عمر نوح بیابی ازآنکه در عالمعمارت از تو پدید آمد از پس طوفان
30. ۳۰تو داد منبر اسلام بستدی ز صلیبتو برگرفتی ناقوس را ز جای اذان
31. ۳۱حجاب ظلم، تو برداشتی ز چهرۀ عدلنقاب کفر، تو بگشادی از رخ ایمان
32. ۳۲اگر نبودی سعی تو، حلقۀ کعبهچو نعل زیر سم خر بمانده بود نهان
33. ۳۳وگر نبودی شمشیر تو که کردی فرق؟میان زند زرادشت و مصحف عثمان
34. ۳۴ز بازوی تو قوی گشت بازوی اسلامکه از تصادم کفّار گشته بد ویران
35. ۳۵بجوی ملک ز تیغ تو آب باز آمدچنانکه جان گلستان ز قطرۀ باران
36. ۳۶بسیط خاک چو یک روزه راه لشکرتستچه مایه ملک ترازان زیادت و نقصان
37. ۳۷براق عظم تو گامی که برگرفت ز هندنهاد گام دوم بر اقاصی ارّان
38. ۳۸که بود جز تو ز شاهان روزگار که دادقضیم اسب ز تفلیس و آب از عمّان؟
39. ۳۹درست شد که تو خورشیدی و برین دعویز آفتابم روشن ترست صد برهان
40. ۴۰نخست آنکه همه اهل عقل متّفقندکه بی وجود تو عالم نباشد آبادان
41. ۴۱دوم که تاختن تو ز شرق تا غربستبروزگاری اندک ز امتداد زمان
42. ۴۲سوم که روی مبارک بهر کجا آریفراز و شیبت چون بحر و بر بود یکسان
43. ۴۳چهارم آنکه جهان را بتیغ بگرفتیکه برنتافتی از هیچ آفریده عنان
44. ۴۴دلیل پنجم زر پاشی و گهر بخشیفزون ز حوصلۀ آز و مکنت امکان
45. ۴۵ششم که چون بدرفشید نور رایت توگرفت ظلمت ظلم از حدود دهر کران
46. ۴۶بهفتم آنکه چوتنها ز پیش بخرامیستاره وار شود لشکر از پی تو روان
47. ۴۷عجبتر آنکه چو خورشید تیغ خواهد زددو صبح، خلق جهان را خبر کنند ازآن
48. ۴۸تو تاختن بسر دشمنان چنان آریکه خنجر تو رسد پس خبر سوی ایشان
49. ۴۹ز لعب تیغ تو در ضرب، خصم شهماتستبه اسب و پیل چه حاجت، یکی پیاده بران
50. ۵۰عجب مدار گر آواره گشت لشکر خصمچو تیغ سبز تو افکند سایه بر سرشان
51. ۵۱شکوفه ها را جز ریختن نباشد رویچو برگ سبز برآورد شاخ در بستان
52. ۵۲عدو برهنه و بی برگ و ریخته ز برتچنان بجست که گلبن ز دست باد خزان
53. ۵۳ددی ز سایۀ یزدان چگونه نگریزدچو می گریزد از سایۀ عمر شیطان
54. ۵۴تبارک الله روزی که در هزاهز جنگز خاک و گرد شود چشم آسمان حیران
55. ۵۵ز تیر شخص دلیران نهان چو خوشه ز داسز نیزه چشم یلان سفته همچو جزع یمان
56. ۵۶خم کمند کند اعتناق حبل وریدلب خدنگ زند بوسه بر رگ شریان
57. ۵۷فتاده خود چون اَنگشتوانۀ درزیشکسته تارک و بر وی ز نوک نیزه نشان
58. ۵۸چو زیر رایت فصّاد زیر هر بیرقهزار چشمۀ خون از عروق گشته روان
59. ۵۹شکسته گردن و افتاده چشمها بیرونز زخم گرز، چو نرگس حسود بی سامان
60. ۶۰یکی گلاب زن آسا کمند در گردنیکی قِنینه صفت خون دل چکان ز دهان
61. ۶۱بدست تیغ، گریبان زندگی شده چاکبپای عمر در افتاده دامن خذلان
62. ۶۲دلاوران را جسته گه گشاد خدنگبسان غنچۀ گل آتش از سر پیکان
63. ۶۳شکافته سر و مغزش ز استخوان پیدابشکل پسته و از پردلی دو لب خندان
64. ۶۴یکی بتیر خدنگ از دَرق کند کفگیریکی بگرز ز آیینه می زند پنگان
65. ۶۵تو می روی ظفر از پیش تو روان چپ و راستچنان پیاده که در پیش شه کند جولان
66. ۶۶گهی به گرز کنی باشگونه بر سر، خودگهی به نیزه بزخم اندر آکنی خفتان
67. ۶۷ز گرد لشکر تو خاک بر دهان فکندفلک چو خواهد از زخم خنجر تو امان
68. ۶۸بگاه آنکه نهد خوان مرگ، دست اجلصدای کوس صلا در دهد به پیر و جوان
69. ۶۹ز چهره ها ترشی وز سنان ها تیزیز تیغ سبزۀ خوان وز مبارزان مهمان
70. ۷۰گرفته از پی رمح، آتش سنان بالاحسود خام طمع را جگر بر آن بریان
71. ۷۱بلخت درکشنند آرزو بکاسۀ سرکه هرکه لختی ازآن خورد سرگشت ز جان
72. ۷۲میان ببندد رمح تو وهم از سرپایبطیر و وحش رساند نوالۀ سرِ خوان
73. ۷۳بگوش حکم تو و انتظار فرمانتظفر گشاده بُوَد چشم و فتح بسته دهان
74. ۷۴زهی ز فکرت مدح تو اهل معنی رادماغها شده چون گنبد نگارستان
75. ۷۵اگرچه گوهر ناسفته نظم نتوان کردبفرّ مدح تو شد نظم این سخن آسان
76. ۷۶چو بنده مدح تو گوید مخدّرات بهشتز ذوق این سخنش بوسه می دهند لبان
77. ۷۷خدایگانا ! عالم غریق وجود تواندمرا به تنها بر ساحل نیاز ممان
78. ۷۸بخاص و عام جهان می رسد عوارف شاهنصیب بندۀ مخلص چرا بود حرمان؟
79. ۷۹اگر دعای تو گوید همیشه دور فلکبجای خویش بود آن دعا و صد چندان
80. ۸۰چه گر نباشد از بهر جان درازی شاهکسی نخواهد جاوید چرخ را دوران