1. ۱جهان شداز نفحات نسیم،مشک افشانچنانکه ازدم مجمرغلالۀ جانان
2. ۲گشاد ماشطۀ صنع روی بند عدمبدست لطف زرخسارخیّرات حسان
3. ۳سر از دریچۀ هستی همی کند بیرونهرآن لطیفه که بد در مشیمۀ امکان
4. ۴چو لاله خیمه به صحرا زن ار دلی داریکه دل همی بگشایدهوای لاله ستان
5. ۵به صحن باغ به جز زیر سروبن منشینبه نزد خویش به جز یار سروقد منشان
6. ۶ز روزگارکناری اگرهمی طلبیکه رسته باشی ازموج لجّۀ حدثان
7. ۷کنارآب وکنار بتان ز دست مدهوزین کنارهمی روبدان کنارجهان
8. ۸مپیچ درخود وچون غنچه تنگ دل منشینچوگل ز پوست برون آی خرّم وخندان
9. ۹برو ببین که چه زیبا کشید دست بهارزگونه گونه دراطراف باغ شادُروان
10. ۱۰گهی ز دست نسیم است آب در زنجیرگهی زشکل حباب است باد در زندان
11. ۱۱عقود شبنم بربرگ لاله پندارینگار من لب خود را گرفت بر دندان
12. ۱۲ز زحمت نم باران وجنبش دم باداساس گنبدگل زود می شود ویران
13. ۱۳لبالب است زخون جگر دل لالهزبس که بلبل بیچاره می کند افغان
14. ۱۴درازکرد زبان سوسن وبه جای خودستبود هرآینه آزاده را دراز زبان
15. ۱۵چنان نمود مراغنچه های نیم شکفتکه بوته های زر اندرم یان آتشدان
16. ۱۶فقاع کوزۀ مشکین دمست غنچۀ گلکه بهرنرگس مخمور بست بستان بان
17. ۱۷بهردوگام صبا دم زند سه جای و هنوززناتوانی بروی همی فتدخفقان
18. ۱۸چنانک برسپر خیزران پشیزۀ سیمحباب ودایرۀ آب وقطرۀ باران
19. ۱۹لباس گل را صد دامن است وجیب یکیمگرکه کسوت حورست وحلّۀ رضوان
20. ۲۰نهادغنچۀ مستور ونرگس مخموربچشم فکرت می بینم ازقیاس وگمان
21. ۲۱یکی گشاده چو معشوق شوخ،چشم طمعیکی چو عاشق بی سیم،تنگ بسته دهان
22. ۲۲ز تنگ حوصله ایی دان نشاط غنچه بدینکه چندخرده زرش تعبیه است درخلقان
23. ۲۳زبیم حودخداوند خواجه پنداریهمی کندزر خود را بپوست درپنهان
24. ۲۴پناه وپشت امم قهرمان تیغ وقلمجهان لطف وکرم خواجۀ زمین وزمان
25. ۲۵ملک صفت،شرف الملک،تاج ملّت ودینظام سلک ممالک،وزیر شاه نشان
26. ۲۶درمدینۀ دانش علی که تعبیه کردخدای درقلم اوکلید امن وامان
27. ۲۷کریم شرق،چه گفتم؟کریم هفت اقلیمکه درجهان کرم زوهمی دهند نشان
28. ۲۸به سنگ حلم وترازوی عدل دولت اوچنانک زرّ زده راست کرد،کارجهان
29. ۲۹زبیم کفش رهاک رد ظلم شهر آشوبکلاه گوشۀ انصاف او چودید عیان
30. ۳۰گناه را کرم او به از هزار شفیعامید را قلم اوبه ازهزار ضمان
31. ۳۱بفتوی قلمش خون لعل گشت مباحبه مذهب کرمش سودمال هست زیان
32. ۳۲زبس که مایۀ کانها ببادداد کفشبدان رسیدکه گویند، بودروزی کان
33. ۳۳سرملوک جهان راشرف ازین تاجستکه گشت دست وزارت ازوبلند مکان
34. ۳۴بعهدها وزرا بوده اند دست نشینولیک تاج بحق برسرآمدازهمگان
35. ۳۵زهی شکسته خطت، پشت زلف مهرویانزهی ببرده لبت،آب چشمۀ حیوان
36. ۳۶بلطف وعنف تویی خصم بندوقلعه گشایبکلک وتیغ تویی تاج بخش وملک ستان
37. ۳۷حریم جاه ترا،آفتاب درسایهنفاذ امر ترا، روزگار در فرمان
38. ۳۸زنندسنگ وقارت بسربر، آنکس راکه بردباری نسبت کندبکوه گران
39. ۳۹لطایف کرمت در مزاج اهل هنرهمان کند که نم اندر معاطف اغصان
40. ۴۰تواضعی است ترا، لا اله الّا اللهدرین بلندی رتبت که کس ندید چنان
41. ۴۱من آفتاب ندیدم که همچوسایه کندبخوش حریفی ذرّات خاک را مهمان
42. ۴۲بخادمی تو برخاست چرخ ازرق پوشچو رای پیر ترا شدمرید بخت جوان
43. ۴۳چنانک باد بشیر علم کند بازیوشاق خیل توب ازی کند بشیرژیان
44. ۴۴سنان نیزه نه مردزبان خامۀ تستبطیره سر ز چه برمیزند بسنگ فسان
45. ۴۵نشست آب ز رشک لطافتت درخاکچنانکه باد بر آتش زنعل آن یکران
46. ۴۶تکاوری که بیک حمله زیرپای آردگر از درازی اومید باشدش میدان
47. ۴۷زعزم تیرتو نعلش درآتش است مگرکه خودسکون نشناسد چوعادت دوران
48. ۴۸زمین نورد،چوشوق وفراخ روچو هوسسبک گذر،چوجوانی وقیمتی چوروان
49. ۴۹تناورست چوکوه وتکاورست چوبادشناوراست چوماهی وهمچوقطره دوان
50. ۵۰چوسرعت حرکات زبان زحرف بحرفکند ز شرق بغرب انتقال در جولان
51. ۵۱ضمیرعزم تو درگوش حسّ او گویداشارتی که به پهلوی او کند خم ران
52. ۵۲بگاه همرهیش پای آب آبله شدحباب نام نهادند بروی اهل بیان
53. ۵۳سمش صلابت سندان نمود واین عجبستکه گاه پویۀ او باد می برد سندان
54. ۵۴سپهر،مایۀ سرعت برشوه می دهدشکه گاه عزم تو با اوشود شریک عنان
55. ۵۵چوسایه بر زبر آب بگذرد چابکچوآفتاب بدیوار بر شود آسان
56. ۵۶رسد بهرچه بودجانور چوروزی،لیکدراوکسی نرسد همچوآرزوی جهان
57. ۵۷سوی فراز زپستی چنان کندحرکتکه برمعارج افلاک فکرت انسان
58. ۵۸سوی نشیب ز بالا بدان خوشی آیدکه کار صاحب عادل،زگنبد گردان
59. ۵۹زهی مبادی خشم تو مقطع آجالزهی مساحت کلک تومنبع احسان
60. ۶۰غباردرگه تو رفته آفتاب بچشمهوای خدمت توصبحدم خریده بجان
61. ۶۱گرفت عدل تودرخام دست وقبضۀ تیغفکندهیبت توعقده برزبان سنان
62. ۶۲هنرچو هاء هنرهردوچشم برتونهادکرم چومیم کرم بردرت ببست میان
63. ۶۳کسیکه بودچوزه تنگ عیش وگوشه نشینبدست کردزجودتوخانه هاچو کمان
64. ۶۴ز بخشش توسراپای درگهرغرقستچوتیغ هرکه بمدح توتیز کردزبان
65. ۶۵رود چوقوس قزح درلباس گوناگونهرآنکه آمد،چون صبح نزدتو عریان
66. ۶۶ز دولت توبمن میرسد عطای هنیّندیده ذلّ سؤال و گرانی در بان
67. ۶۷جهان پناها گفتم بفرّ مدحت توقصیده یی که نظیرش بسالها نتوان
68. ۶۸ز رشک لفظ ومعانیّ او شود هردمکنار بحر پرازاشک لؤلؤ و مرجان
69. ۶۹سخن ستایش خود خود کند،ازو بشنوکه لافها که من ازخود زنم بود هذیان
70. ۷۰روابود که بعهد تو با چنین هنریسگان زنعمت تو نان خورند ومن غم نان
71. ۷۱چو طوطیان را وردست سورة الاخلاصمرا تو طوطی واخلاص وردمن می دان
72. ۷۲بپای مدح رهی برجناب تو نرسدمگر بقوت پرّ دعاکندطیران
73. ۷۳هزار سال ونباشد هزار سال بسیبحکم کام دل وکارمملکت میران